Η Ωραία Σέλιτσα

Απόλυτες τιμές

2012-02-07T23:04:00.004+02:00

"Αφιέρωμα των τριών:ένα λακκάκι."
Με τους Theorema και Mano.

Περάσαμε καλά οι δυο μας.Βγαίναμε κι οι δυο από τραυματικές ερωτικές σχέσεις κι έτσι δέσαμε.Δεν υπήρχε έρωτας,το ξέραμε.Αυτό ήταν προϋπόθεση εξάλλου.Υπήρχε όμως μια τρυφερότητα,μια συντροφικότητα.Είχαμε μια ανοιχτή σχέση.Είχαμε κι οι δυο τις περιπετειούλες μας-εικοσιπεντάχρονα παιδιά,βλέπεις.Αλλά αυτά ήταν γρατζουνιές,που επουλώνονταν γρήγορα.Προσέχαμε ο ένας τον άλλον,νιαζόμασταν.Πηγαίναμε ατελείωτες βόλτες στην πόλη,σινεμά,μοιραζόμασταν το λιγοστό φαΐ.Δεν υπήρχαν χρήματα.Καμμιά δουλειά του ποδαριού,για χαρτζιλίκι και ό,τι στέλναν οι οικογένειες.Εκείνος καστανός,λεπτός και ψηλός,με ασκητικά χαρακτηριστικά και το απαραίτητο μούσι.Εγώ μικροκαμωμένη,ξανθωπή με γαλανά μάτια.Όμορφο ζευγάρι.Εκείνου του άρεσαν οι τέχνες κι η φιλοσοφία.Αυτό που λέγαμε κουλτουριάρης.Με διαρκώς χαλαρό ύφος και ήρεμους ευγενικούς τρόπους.Εγώ πάλι έψαχνα τον εαυτό μου,προσπαθώντας να ξεπεράσω το σοκ της μεγαλούπολης,μετά τα παιδικά χρόνια στο χωριό.Με φώναζε "Λακκάκι",χωρίς ποτέ να μου εξηγήσει γιατί.Εγώ πάλι αρνιόμουν να του βγάλω χαϊδευτικό.Ήταν ο Κώστας.Η ζωή κυλούσε ήρεμα και όλα έδειχναν ότι αυτή σχέση τραβούσε μακρυά.
Ώσπου μια μέρα έγινε το κακό.Προσπαθώντας να βγάλω ένα βιβλίο από τα ράφια,που παρίσταναν τη βιβλιοθήκη,έριξα μαζί του και τρία τέσσερα άλλα.Βάζοντάς τα πάλι στη θέση τους,είδα ότι το ένα απ' αυτά ήταν το ημερολόγιό του.Η γυναικεία περιέργεια μ' έσπρωξε να το ξεφυλλίσω.
"Η |0| δεν κοιμήθηκε χθες εδώ.Πρέπει να της μιλήσω." Νιώθοντας το στόμα μου στεγνό το ξαναδιάβασα.Η |0|;!Ενώ έχανα το χρώμα μου άρχισα γρήγορα να ξεφυλλίζω παρά κάτω.
"Η |0| τέλειωσε το "Άκου ανθρωπάκο".Φαίνεται ενθουσιασμένη." Ώστε εγώ ήμουν η |0|!Το απόλυτο μηδέν!Δεν είχα αμφιβολία ότι αυτό εννοούσε γιατί τα συνήθιζε τέτοια παιχνιδάκια.Έναν φίλο μας που τον έλεγαν Πιέρ-Πέτρο δηλαδή αλλά η μάνα του ήταν βαρεμένη νεόπλουτη-τον έγραφε πR.Τώρα το αίμα άρχισε την αντίστροφη πορεία του και μου ανέβηκε στο κεφάλι.Ώστε το απόλυτο μηδέν Κωστάκη!
Χωρίσαμε μέσα σε καυγάδες.Δεν ξαναμιλήσαμε.

Τον ξανασυνάντησα μετά από χρόνια σ' ένα συνέδριο.Ένας ώριμος διανοούμενος,με του ευγενικούς τους τρόπους και το περίσκεπτο ύφος του.Ο χρόνος υπήρξε καλός μαζί του.Είχε κάνει μεταπτυχιακά στη φιλοσοφία και δίδασκε σ' ένα ξένο πανεπιστήμιο.Κάπνιζε προσηνής την πίπα του,φορούσε γυαλιά χωρίς σκελετό και διέθετε το απαραίτητο-ασημί πια-μούσι.Ανύπαντρος.Αλλά φαινόταν ευχαριστημένος απ' τη ζωή του.Εγώ,φτασμένη επαγγελματίας,με οικογένεια με παιδιά.μπορώ να πω ότι κρατιόμουν για την ηλικία μου.
Η συνάντηση στην αρχή ήταν αμήχανη,τυπική.Μου πρότεινε να με κεράσει καφέ.Δέχτηκα.Στην αρχή μιλήσαμε για τις ζωές μας.Σιγά σιγά επανήλθε η οικειότητα.Και τότε δεν άντεξα:
-Πες μου βρε Κώστα,γιατί με θεωρούσες το απόλυτο μηδέν;
Με κοίταξε ξαφνιασμένος.
-Εγώ σε θεωρούσα το απόλυτο μηδέν;
Του διηγήθηκα την ιστορία για το ημερολόγιο και το |0|.Ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια.
-Έπρεπε να το είχες καταλάβει,μου είπε όταν βρήκε την αναπνοή του.
-Τι να καταλάβω;
-Πως σε φώναζα;
-Λακκάκι.Λοιπόν;
-Εεκίνο που λάτρευα περισσότερο πάνω σου ήταν το λακκάκι στον λαιμό σου.
Ασυναίσθητα το δεξί μου χέρι ανέβηκε στον λαιμό μου.
-Ε πώς θα μπορούσα να παραστήσω καλύτερα αυτό το λακκάκι από |0|;

Death by chocolate-recipe

2012-02-03T21:40:00.004+02:00

Άναψε τον φούρνο στους 180.Πήρε την στρογγυλή φόρμα,την λάδωσε προσεκτικά με το πινέλο.Έκοψε με το μάτι ένα κομμάτι λαδόκολλα.Άρχισε να το στρώνει στο εσωτερικό της φόρμας.Πήρε το μαγειρικό ψαλίδι να κόψει τις μύτες που περίσσευαν.Το ψαλίδι...Ένα πικρο χαμόγελο τρεμόπαιξε στα χείλη του."Αυτό τό ΄χω για να κόβω τα σηκώτια για τη μαγειρίτσα!Δεν θα μου το χαλάσεις εσύ κόβοντας ό,τι βρεις μπροστά σου!"Αλλά τώρα δεν ήταν εδώ για να τον βλέπει.Θαύμασε το έργο του:μια,καλοντυμένη με λαδόκολλα,στρογγυλή φόρμα.

Πϊσω στο χρόνο τώρα.Στα καλά χρόνια της Αλεξάνδρειας,στη δαιμόνια Μαρία την Εβραία και στη διάσημη εφεύρεσή της,το μπάνιο της.Πήρε δυο κατσαρολάκια,το ένα μικρότερο απ' το άλλο,έβαλε στο μεγάλο λίγο νερό και το έβαλε στο μάτι,σε χαμηλή φωτιά.Πήρε τον τρίφτη κι άρχισε να τρίβει την κουβερτούρα μέσα στο μικρό.Δώδεκα νταμάκια,300 γραμμάρια.Κοίταξε μερικά ξέσματα που πετάχτηκαν έξω από το κατσαρολάκι. "Δεν είσ' άξιος να κάνεις μια δουλειά σωστά!Τσαπατσούλης μια ζωή!"Συνέχισε ανέκφραστος το τρίψιμο.Μάζεψε προσεκτικά όλα τα κομματάκια και τα έριξε στο κατσαρολάκι.Άνοιξε ένα βιτάμ.Προς στιγμήν σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει πάλι το ψαλίδι αλλά τελικά σκέφτηκε ότι θα ήταν πιο δύσκολο.Πήρε ένα μεγάλο μαχαίρι,τεμάχισε το βούτυρο και το έριξε πάνω απ' την τριμμένη κουβερτούρα,τα ανακάτεψε λίγο και τοποθέτησε το σκεύος μέσα στο νερό της μεγάλης κατσαρόλας,που ήδη είχε αρχίσει να ζεστάινεται.
Στη ζύμη τώρα.Έβγαλε μια μεταλλική ημισφαιρική λεκάνη απ' το ντουλάπι,έσπασε μέσα της τέσσερα αυγά κι άρχισε να τα χτυπάει με το μίξερ.Μια κούπα ζάχαρη,δυο κούπες αλέυρι που φουσκώνει μόνο του,μια κούπα κρέμα γάλακτος."Οι αλχημιστές του μεσαίωνα είναι τιποτένιοι ερασιτέχνες" σκέφτηκε κεφάτος καθώς μετρούσε με ακρίβεια τα υλικά.Μισή κούπα κακάο.Κάτσε,μισή ή ολόκληρη;Πρόστρεξε στο τεφτέρι με τις συνταγές."Αχ κακομοίρη μου!Τι ανακατεύεσαι με δουλειές που δεν ξέρεις;Σκατά θα τα κάνεις,όπως πάντα!".Ορίστε,μισή.Με τελετουργικές κινήσεις σκόρπισε μια πρέζα βανίλια στο μίγμα.Και η δική του πινελιά:τρεις κουταλιές της σούπας κόκκινο ρούμι.
Συνέχισε για λίγο να χτυπά το μίγμα με το μίξερ κι ύστερα γύρισε στην κουβερτούρα.Είχε κιόλας λιώσει.Την ανακάτεψε να γίνει ένα με το βούτυρο.Άρχισε ν' αδειάζει πολύ αργά το περιεχόμενο της μικρής κατσαρόλας μέσα στο μίγμα χτυπώντας το συγχρόνως με το μίξερ.Μέχρι να ομογενοποιηθεί.Να γίνει λείο.Όπως τις γωνίες της ζωής του.
Γέμισε τη φόρμα με το μίγμα και την έβαλε στον φούρνο.Τρία τέταρτα.
Την κρέμα τώρα.2/3 της κούπας κρέμα γάλακτος και δέκα νταμάκια τριμμένης κουβερτούρας.Στη φωτιά μέχρι να λιώσει η σοκολάτα.Ανακάτεμα μέχρι να γίνει το μίγμα λείο.Νάτο πάλι το λείο.Πάντα στη ζωή του ό,τι αγκάθια και γωνίες έβγαιναν μπροστά του,τα λείαινε με σπουδή.Όχι χωρίς κόστος.Σαν τη γάτα που γλείφει τη λίμα.Έσβησε το μάτι και άνοιξε το αποθηκάκι δίπλα στην κουζίνα.Εδώ κάπου ήτανε.Νάτο.Lannate για τις πορτοκαλιές.Η δική του πινελιά.
Έριξε τρεις κουταλιές της σούπας στην κρέμα.Μήπως δεν φτάνει;Έριξε λίγο ακόμα με το μπουκάλι.
Έβγαλε τη κατσαρόλα απ' τη φωτιά και την άφησε να κρυώσει.Κοίταξε τον πάγκο σπαρμένο με αλεύρια,ζάχαρη,σοκολάτα,πασαλειμμένο με σταγόνες απ'τη ζύμη."Κορίτο τά 'κανες πάλι!Αν νομίζεις ότι θα φάω τη ζωή μου για να μαζεύω τις βρομιές σου,είσαι πολύ γελασμένος!".Με αργές,προσεκτικές κινήσεις άρχισε να καθαρίζει.Κοίταξε με προσοχή τα πλακάκια του τοίχου να βεβαιωθεί ότι είναι πεντακάθαρα.Αναμονή τώρα.
Πήγε στην κρεβατοκάμαρα.Σε μια γωνιά ο μόνος πραγματικά δικός του χώρος. Δικός του;Το γνωστό πικρό χαμόγελο ξαναφάνηκε στα χείλη του. Ένα μικρό γραφειάκι με τρία συρτάρια σε κάθετη διάταξη.Άνοιξε το πρώτο συρτάρι κι άδειασε το περιεχόμενό του στο γραφείο.Χαρτιά,σημειώσεις,τετράδια,cd,φλασάκια,χύθηκαν στην επιφάνειά του.Άρχισε να τα ξεχωρίζει.Μνήμες;Ναι.Αλλά τώρα θα τις έβαζε στο καθαρτήριο,θα τις έκανε να θυμίζουν την ζωή ενός άλλου.Αυτού που όλοι τον ήθελαν να είναι.Εκτός ίσως από τον ίδιο.Πικρό χαμόγελο.
Σύντομα δίπλα του φτιάχτηκε ένας σωρός από τσαλακωμένα χαρτιά,σπασμένα cd,πεταμένα φλασάκια.Ουπς!πέρασε η ώρα.
Πήγε βιαστικά στην κουζίνα,άνοιξε τον φούρνο κι έχωσε ένα μαχαίρι στην καρδιά του γλυκού.Καθαρό.Έσβησε τον φούρνο,έβγαλε την φόρμα και την άφησε να κρυώσει.Πίσω στην κρεβατοκάμαρα.
"Δυο μέρες έχω να σε δω.Μου λείπεις." Τσαλάκωμα. Στο καθαρτήριο.
"Θέλω να γαμηθούμε λυσσασμένα,να ξεσκιστούμε."Σε πακέτο άσσος σκέτο.Σκίσιμο.Στο καθαρτήριο.
Cd με φωτογραφίες της ζουμερής συναδέλφου.Με αδαμιαία περιοβολή.Αν εξαιρέσεις το δαντελωτό σλιπάκι.Στο κρεβάτι του ξενοδοχείου.Σπάσιμο.Στο καθαρτήριο.
"Ρε φίλε γιατί μας κάνεις το βαρύ πεπόνι;Για μια γκόμενα δεν αξίζει.Πάρε με,θέλω να βρεθούμε να τα πούμε".Σκίσιμο.Στο καθαρτήριο.
Ο σωρός δίπλα του μεγάλωσε.Έλεγξε άλλη μια φορά το αποστειρωμένο περιεχόμενο των συρταριών και ικανοποιημένος τα έκλεισε.Μάζεψε από κάτω τον σωρό,πήγε στην κουζίνα,άνοιξε το πορτάκι της ξυλόσομπας κι άρχισε να τα ρίχνει λίγα λίγα.Να βεβαιωθεί ότι κάηκαν καλά.Ότι έμειναν μόνο στάχτες. Οι στάχτες του.
Επί το έργον τώρα.Άδειασε την φόρμα σε μια πιατέλα,στρωμένη με απορροφητικό χαρτί,την ξαναγύρισε ανάποδα κι έξυσε με προσοχή την ξεραμένη από το ψήσιμο επιφάνεια του γλυκού.Με το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού έκοψε,με γεωμετρική ακρίβεια,το γλυκό στη μέση οριζόντια.Γέμισε με κρέμα την πάνω επιφάνεια του μισού γλυκού κι εφάρμοσε το άλλο μισό από πάνω του.Με σταθερές κινήσεις γλύπτη άρχισε να το γλασάρει.Ορίστε.Έτοιμο.Θά 'πρεπε να το βάλει στο ψυγείο για μισή ώρα αλλά δεν βαριέσαι,είναι κρύος ο καιρός.
Έκατσε στο τραπέζι,πήρε το σημειωματάριο,κι άρχισε να γράφει:
"Αγάπη μου σού 'φτιαξα το γλυκό που σ' αρέσει.Έβαλα όμως βιολογική σοκολάτα και ίσως έχει λίγο παράξενη γεύση.Φιλιά.Κ."
Τελευταία πράξη τώρα.Ξαναπήγε με αποφασιστικά βήματα στην κρεβατοκάμαρα κι άνοιξε το πάνω μέρος της ντουλάπας.Εκεί,χωμένο δίπλα στα παπλώματα,το δίκαννο του πατέρα του.Skoda,ένα έργο τέχνης.Όχι σουπερποζέ κι άλλες μοντέρνες ανοησίες.Κάθησε στο κρεβάτι,το έβγαλε από τη θηκή και άρχισε να το μοντάρει όπως τον είχε μάθει.Πρώτα την πάπια,μετά την κάννη.Έβγαλε τα δυο φυσίγγια από την εξωτερική τσέπη της θήκης και τα τοποθέτησε στις θαλάμες.Προς στιγμήν το βλέμμα του χάθηκε στο πουθενά,χαϊδεύοντας το όπλο αφηρημένα.Μετά,σαν να ξύπνησε,πήρε μια βαθειά ανάσα,σαν αυτή που μας γεμίζει κουράγιο για να σπάσουμε ένα απόστημα κι έχωσε τις κάννες στο στόμα του.

Intermission

2012-01-31T21:34:00.001+02:00

Στο δρόμο για τη δουλειά.

Το μάτι

2012-01-24T21:33:00.001+02:00

Μασούλησε αφηρημένα το αφράτο,φρεσκοψημένο,ελάχιστα αλατισμένο,αράπικο φυστίκι.Η γεύση πλημμύρισε το στόμα του.Ούτε που το ένιωσε έχοντας καρφωμένα τα μάτια του στο κενό.
-Τι σκέφτεσαι;
-Μμμ; ...Να,περνούν απ' τα μάτια μου στιγμιότυπα νεανικής αλκής.
-Νεανικής τί;!
-Στιβαροί εφηβικοί βραχίονες,κοσμημένοι με σφύζοντες μυς,που συσπώνται αργά σχηματίζοντας όρη και κοιλάδες,καλυμμένοι με απαλό δέρμα που γυαλίζει απ΄τον ιδρώτα,λεπτοκαμωμένοι αλλά γεροφτιαγμένοι καρποί,που κινούνται με χάρη,ακολουθούμενοι από μακριά λεπτά δάκτυλα σε χορευτικές κινήσεις,μηροί σμιλευτοί,σφριγιλοί,παλλόμενοι όλο ενέργεια,που καταλήγουν σε όμορφα γόνατα και ακολουθούνται από ίσιες,καλαίσθητες γάμπες και γερά αλλά λεπτοδουλεμένα πόδια.Κοιλιές απέριττες,με τον αφαλό σκάνδαλο της επιπεδότητάς τους,στήθη γυναικεία που υπόσχονται ζωή και αντρικά που μαρτυρούν δύναμη,λαιμοί λυγεροί,μάτια υγρά,ελαφίσια-κι εκείνες οι μικρές σταγονίτσες στο πάνω χείλος...
-Σ' έπιασε πάλι το ποιητικό σου...
-Μμμ;...Κι αρχίζουν όλα να μπαίνουν στη θέση τους,να συναρμολογούνται,νάτοι τώρα μπροστά μου,όμοιοι θεοί και κοιτάζονται στα μάτια και αγγίζονται και ω τι φρίκη! κάθε άγγιγμα χειρουργική τομή,επίμονη και ακριβής,το δέρμα ανοίγει,το αίμα,διστακτικό στην αρχή,βρίσκει τον δρόμο του,σχηματίζει μικρά ρυάκια χρωματίζοντας τους παλλόμενους μυς,τα αγγίγματα συνεχίζονται,τα βλέμματα σταθερά,επίμονα,το ένα μέσα στο άλλο και...ω!...όλα χάνονται μέσα σε μια έκρηξη κόκκινου.Ω θεέ μου!
-Μπούμπλε μπούμπλε...
-Ζωή,τι έχεις;!Κλαις;!
-Σε ξεματιάζω.Παλιό μάτι έχεις,φίλε μου.Κι από άντρα κι από γυναίκα.Παλιό και βαρύ.

Γεύσεις

2012-01-18T22:50:00.000+02:00

Πήρε το μικρό αμύγδαλο στα χείλη του κι άρχισε να το πιπιλάει ηδονικά,με απόλαυση.Δεν τον ενδιέφερε αν τον έβλεπαν και τί θα έλεγαν.Α όλα κι όλα.Αυτό το γλυκό θα το γευόταν όπως ο ίδιος ήθελε,ως γνήσιος γκουρμέ που ήταν.Δεν θ' άφηνε καλούς τρόπους κι ευγένειες να τον εμποδίσουν.Έβγαλε τη γλώσσα του και με την κορυφή της άνοιξε τη σάρκα του γλυκού.Κανελλογαρύφαλλο και γιασεμί.Κι αυτό το κάτι άλλο.Έκλεισε τα μάτια του αναρριγώντας από ηδονή.Με τη γλώσσα του άρχισε να σμιλεύει το άνοιγμα.Γεύση περγαμόντο πλημμύρισε το στόμα του.Συνέχισε να αναδεύει παθιασμένα τη γλώσσα του μέχρι που ένιωσε την πλησμονή της γεύσης να παραλύει τις γευστικές του κάλυκες.Ξαναπήρε το αμύγδαλο στα χείλη του.Έχωσε τον δείκτη και τον μέσο στη σάρκα του γλυκού κι άρχισε να τους πασαλείβει φρενιασμένα,πιπιλώντας συγχρόνως το αμύγδαλο.Έγλειψε τα δάκτυλά του.Κυδώνι κι αρμπαρόρριζα.Ξανάχωσε τα δάκτυλά του και συνέχισε πιο παθιασμένα.Όταν πια το γλυκό άρχισε να λιώνει και τα σιρόπια να τρέχουν παντου,δεν άντεξε.Άνοιξε όσο μπορούσε το στόμα του και το άρπαξε,ρουφώντας ξέφρενα τους χυμούς του,λιώνοντάς το με τη γλώσσα.Δεν ξεχώριζε πια γεύσεις και αρώματα.Μέσα στο κεφάλι του μια λάμψη τα ένωσε όλα στην υπέρτατη γευστική και οσφρητική απόλαυση.Έγειρε αποκαμωμένος.Αυτά τα γλυκά θα ήταν η καταστροφή του.

[Ποστ κατόπιν παραγγελίας]

Salame di cinghiale

2012-01-08T01:08:00.000+02:00

"Αν πας ταξίδι,περιμένω φωτογραφίες" μου είπε.Και δεν μπορούσα να αρνηθώ.Δεν είμαι βέβαια Γιάννης Μπεχράκης ούτε καν Τσαλαπετεινός.Έτσι,σκουπίζοντας βιαστικά τα δάχτυλα από τα σαλάμια αγριογούρουνου και τα pecorino tartuffo,κατάφερα να πατήσω μερικές φορές το κουμπί της μηχανής.Κι αν οι φωτό δε λένε και πολλά,δεν φταίω εγώ.Οι χορταστικές γουλιές του vino santo ή οι κοφτές ρουφηξιές grappa φταίνε.Άντε καλή χρονιά.Κι από Δευτέρα τελειώνουνε τα ψέμματα.

The Brussels connection

2011-12-28T11:11:00.003+02:00

Σταμάτησε μαλακά το AUDI δίπλα στο χιονισμένο πεζοδρόμιο. Ακριβό αυτοκίνητο αλλά τα άξιζε τα λεφτά του. Μπορεί να το χρώσταγε ακόμα αλλά δεν μετάνιωνε. Κοίταξε προσεκτικά γύρω του, τσέκαρε τους καθρέφτες. Κανείς. Παρότι αφέγγαρη η νύχτα είχε μια απόκοσμη λάμψη από το χιόνι που στοργικά σκέπαζε το κάθε τι. Ρύθμισε το φως καμπίνας να μην ανάψει καθώς θ' άνοιγε την πόρτα. Κατέβηκε, έκλεισε μαλακά την πόρτα, στάθηκε μια στιγμή σαν αναποφάσιστος, με τα χέρια στην τσέπη του ακριβού παλτού του. Κάνοντας ότι διορθώνει το burberry κασκόλ του κοίταξε πάλι προσεκτικά γύρω του. Κανείς. Προχώρησε προς το εγκαταλελειμμένο σπίτι. Η πόρτα του κήπου άνοιξε μ' έναν ανατριχιαστικό στριγγό ήχο. Στάθηκε κι αφουγγράστηκε. Τίποτα δεν έσπαγε την καθησυχαστική σιωπή του χιονιού.
«Τέτοια ώρα,τέτοια νύχτα, χριστουγεννιάτικα κανείς δεν θα κυκλοφορεί στους δρόμους» σκέφτηκε ανακουφισμένος.
Προχώρησε στο πλάι του σπιτιού και, όπως έλεγαν οι οδηγίες, έσπρωξε απαλά την μπαλκονόπορτα. Άνοιξε αθόρυβα. Μπήκε, βγάζοντας από την τσέπη του τον μικροσκοπικό φακό του με την εξαιρετικά συγκεντρωμένη δέσμη. Άρχισε να ελέγχει τον χώρο. Σκουπίδια παντού. Βρώμικα κουρέλια, χαρτιά, περιττώματα, αποφάγια, χρησιμοποιημένα προφυλακτικά συνέθεταν την μεταμοντέρνα διακόσμηση του χώρου, με φόντο βρώμικους τοίχους καλυμμένους με κάθε λογής γκράφιτι. Αδιαφορώντας για όλ' αυτά προχώρησε προς την απέναντι πόρτα κι άρχισε να ελέγχει με προσοχή το πρεβάζι της σάπιας κάσας. Νάτη. Έριξε τη δέσμη του φακού του μέσα στην τρύπα που είχε δημιουργηθεί απ' τον συδυασμό σαρακιού και πεσμένου σοβά. Ο φάκελος ήταν προσεκτικά στριμωγμένος, να μην φαίνεται. Έβαλε το δείκτη και τον μέσο έπιασε την άκρη του φακέλου και τον τράβηξε. Ένας θόρυβος πίσω του τον έκανε να γυρίσει αλαφιασμένος, στρέφοντας το φακό του προς τα εκεί. Δυο μαύρα μάτια, σε μελαψό πρόσωπο, στεφανωμένα με λιγδερά μαύρα μαλλιά τον κοιτούσαν έντρομα. Ψύχραιμα έβαλε τον φάκελο στην τσέπη του και βγήκε από την μπαλκονόπορτα. Πήγε με αργό βήμα στο αυτοκίνητο, μπήκε και ξεκίνησε χαλαρά. Οδηγώντας, άνοιξε τον φάκελο, έβγαλε από μέσα το χαρτί και το διάβασε φευγαλέα. Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του. Με τα λεφτά που του είχε υποσχεθεί ο Συμβολαιογράφος θα ξεχρέωνε επιτέλους το AUDI. Πέταξε το χαρτί στο διπλανό κάθισμα. Τρεις μόνο λέξεις ήταν χαραγμένες επάνω του :
«Theorema, Τσαλαπετεινός, Σελιτσάνος».Συνέχισε να οδηγεί ικανοποιημένος.[Σ]

  

Είδα τις χοντρές μπότες του να εμφανίζονται μέσα από την καμινάδα.

Απόρησα, Χριστουγεννιάτικα ο Άγιος Βασίλης δεν έρχεται ποτέ.

Σε μια βδομάδα ήταν η γιορτή του, τι γύρευε νυχτιάτικα στο δικό μου σαλόνι; Περίμενα να εμφανιστεί ολόκληρος και στάθηκα μπροστά στο τζάκι.

"Τι θέλεις Χριστουγεννιάτικα εδώ, Σάντα;", τον ρώτησα καθώς ξεσκόνιζε το μανίκι του από την κάπνα.

Η γενειάδα του ολόλευκη, το κόκκινο ρούχο του ατσαλάκωτο σαν καινούριο.

"Απορώ, καθαριστήριο το πήγε πριν κατέβει ως εδώ;", αναρωτήθηκα χωρίς να μιλήσω.

"Εσύ έγραψες την πρώτη ιστορία, ο Τσαλαπετεινός τη δεύτερη κι ο Σελιτσάνος την τρίτη, έτσι;", με ρώτησε χωρίς περιστροφές.

Είχε ξεχάσει μέχρι και να με καλησπερίσει.

Ένα τρομερό δέος με διαπέρασε σαν ερωτική ταραχή. Πρώτη φορά ένιωθα να ερωτεύομαι έναν Άγιο. Φωτιά θα έπεφτε να με κάψει...

"Ναι, έτσι έγινε, ακριβώς", παραδέχτηκα κοιτώντας τον από την κορυφή ως τα νύχια.

"Και γιατί παίξατε με το κοινό βάζοντάς το να διαλέξει;", με επέπληξε σοβαρά, πλησιάζοντας λίγα βήματα κοντά μου.

Μύριζε χειμώνα, χιόνι και μια ιδέα ιδρώτα. Συγκλονίστηκα.

"Για τη χαρά του παιχνιδιού, Σάντα", παραδέχτηκα νιώθοντας τύψεις για κάτι που δεν είχα καταλάβει τι ήταν.

Μάλλον έφταιγε το χέρι του, που απλώθηκε προς το μέρος μου απειλητικά.

"Ανέβα!", με πρόσταξε χωρίς να μου δώσει άλλες εξηγήσεις.

Μπήκα στην καμινάδα ξωπίσω του, ακολουθώντας τον σαν κουρδισμένο παιχνιδάκι.

Βγήκαμε στην έναστρη νύχτα ασθμαίνοντας.

Με έπιασε από τη μέση και με έριξε πάνω στο έλκηθρο που περίμενε απέξω.

Οι τάρανδοι μούγκρισαν όλο χαρά.

Αρχίσαμε να πετάμε στον καθαρό ουρανό, όπου διακρίνονταν μόνο μερικά ασημένια αστέρια.

Τον κρατούσα από τους ώμους και μέσα μου κάτι έλιωνε σαν σιρόπι πάνω σε γλυκό.

"Με απήγαγε ο Αγιος Βασίλης", σκέφτηκα με μια άγρια χαρά. "Και πώς να το πω στους άλλους δυο που περιμένουν; Δεν έχω κάν μαζί μου ένα κινητό!"...

Δεν ξέρω τι θα γίνει με τον συμβολαιογράφο. Πώς θα χαριστούν τα δώρα στους νικητές. Τι θα γίνει αύριο.

Το μόνο που ξέρω απόψε είναι πως έπεσα θύμα απαγωγής από έναν κόκκινο άγιο, και ο θεός βοηθός από εδώ και πέρα...[Th]

  

Το πρωί της Δευτέρας 26/12/2011, στις 6.17 ακριβώς κι ενώ ακόμα δεν είχε ξημερώσει, πλησιάζοντας στο κτίριο γραφείων στη Boulevard Anspach στο κέντρο των Βρυξελλών, η Maria Sol, καθαρίστρια από το Εκουαδόρ, είδε σταθμευμένα 4 περιπολικά με αναμμένους τους προβολείς και την είσοδο του κτιρίου όπου εργαζόταν, αποκλεισμένη με πορτοκαλί κορδέλες. Κοντοστάθηκε χωρίς να ξέρει αν θα έπρεπε να κάνει μεταβολή και να φύγει ή να προχωρήσει. Ένα χτύπημα στην πλάτη την κατατρόμαξε. Ήταν ο θυρωρός του κτιρίου, ένας μεσήλικας Έλληνας, ο χειρότερος κουτσομπόλης που είχε γνωρίσει ποτέ · φύσει και θέσει.

Δεν πρόλαβε, να τον ρωτήσει τί συνέβη, ούτε καν να τον καλημερίσει κι εκείνος άρχισε να της λέει χωρίς κανέναν ειρμό: “Τον μπαγάσα! Την κοπάνησε με όλα τα δώρα του διαγωνισμού. Και τα λεφτά της αμοιβής άρπαξε και τη δουλειά δεν έκανε! Οι άλλοι κάτω σε μας, περιμένουν ακόμα τα αποτελέσματα. Συμβολαιογράφος να σου πετύχει! Μεγάλος απατεώνας!. Καλά, βέβαια εγώ είχα καταλάβει από την αρχή τι μούτρο ήταν. Το χειρότερο όμως, ξέρεις ποιό είναι;” Χωρίς να περιμένει απάντηση από τη Maria Sol που μόλις που καταλάβαινε τα γαλλικά του με την έντονη Τρικαλινή προφορά, συνέχισε ακάθεκτος: “ Λένε – κι αυτό να μη σου ξεφύγει σε κανέναν- ότι απήγαγε και τη γυναίκα που του ανέθεσε τη δουλειά! Αυτή πάλι, σοβαρή μπλογκερ χωρίς να αναλογιστεί τις συνέπειες, λένε ότι ενώ κατάλαβε ότι πρόκειται για απαγωγή, τον ερωτεύτηκε και του πρότεινε να φύγουν μαζί για τη Βενεζουέλα που εργάζεται μια φίλη της που τη λένε So Far! Καταλαβαίνεις βέβαια, ότι έτσι η υπόθεση θα περάσει στα χέρια της Ιντερπόλ και...”

Από τη φλυαρία του θυρωρού η Maria Sol γλύτωσε με την παρέμβαση ενός αστυνομικού που τους πλησίασε κι αφού τη ρώτησε αν εργάζεται στο συγκεκριμένο κτίριο της ζήτησε να τον ακολουθήσει. Τους είπε ό,τι ήξερε. Ότι είχε δει τα δώρα όταν τα έφεραν στο γραφείο την περασμένη εβδομάδα και ότι ο συμβολαιογράφος της είχε ζητήσει να μην καθαρίσει το δωμάτιο όπου φυλασσόταν και ότι το είχε διπλοκλειδώσει ο ίδιος. Επίσης ότι καθαρίζοντας τη ντουλάπα που κρεμούσε το παλτό του, την Παρασκευή το απόγευμα είδε κρεμασμένη μια στολή Αγιο Βασίλη και μια ψεύτικη γενειάδα. Tης φάνηκε περίεργο γιατί δεν μπορούσε να φανταστεί έναν τόσο όμορφο και νέο άντρα ντυμένο Άγιο Βασίλη. Αφού δίστασε για λίγο πρόσθεσε ότι στο κάτω μέρος της ντουλάπας βρήκε τσαλακωμένο ένα χαρτί που έγραφε τρεις λέξεις, τη μία κάτω από την άλλη. Δεν το είχε πετάξει. Αν το ήθελαν, ναι, το είχε μαζί της. Άνοιξε το πορτοφόλι της, έβγαλε το χαρτί και το έδωσε στους αστυνομικούς. Το έπιασαν φορώντας γάντια, το έβαλαν σε μια διάφανη σακούλα. Μερικές ώρες αργότερα, στη Σήμανση έμαθαν ότι έγραφε ελληνικά: “Θεώρημα, Τσαλαπετεινός, Σελιτσάνος” και μπερδεύτηκαν ακόμα περισσότερο. [Τ]

Μαγειρέματα

2011-12-22T12:26:00.000+02:00

Η εφαρμογή της επιστημονικής γνώσης για την μαγειρική και τη γαστρονομία έχει γίνει γνωστή ως μοριακή γαστρονομία. Αυτή είναι ένας υποτομέας της επιστήμης των τροφίμων. Σημαντικές συνεισφορές έχουν γίνει από τους σεφ επιστήμονες και συγγραφείς όπως ο Τσαλαπετεινός (ψυχοερευνητής, ιπτάμενος καλλιτέχνης),η Theorema (ερευνήτρια,αρχιτέκτων ψυχικών δομικών έργων) και ο Σελιτσάνος (επίτιμος γευσιγνώστης, αποτυχημένος φροϋδιστής). Ανθολογίσαμε δείγματα της δουλειάς των τριών σοφών, ευελπιστώντας να συμβάλουμε στην επιτυχία των επερχομένων εορταστικών γευμάτων και τραπεζωμάτων.
(ΣΣ. Αν μετά την ακριβή εκτέλεση των συνταγών το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό, διαθέτομεν επαρκή λίστα ικανοτάτων ψυχιάτρων να σας βοηθήσουν.)

Την βλέπω που ανακατεύει το νερό και μου' ρχεται να φωνάξω. Ούτε βραστό αυγό δεν ξέρει να φτιάχνει η άχρηστη, και μου καμώνεται για μαγείρισσα περιωπής με ένα πάκο τορτελίνια. Σκίζει το χαρτί του Knorr και πετάει τον κύβο στην κατσαρόλα. Μετά ανακατεύει ξανά να πάει παντού η μυρωδιά, έτσι λέει. Δεν αντέχω πια, δε γίνεται άλλο, έσκασα, απόψε θα της το πω. Να ξεμπερδεύω.
«Μύρισε να δεις τι ωραία που ευωδιάζει το φαΐ», λέει και μου δείχνει με την κουτάλα το βραστό νερό με τα πρασινοκόκκινα ίχνη.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Πλησιάζω και τραβάω μια μυτιά σα να ρούφαγα κόκα. Τους σιχαίνομαι τους κύβους Knorr, μου φέρνουν αναγούλα.
«Ωραίο», της λέω ο δειλός και της χαμογελάω κι από πάνω.
Πρέπει να τελειώνω με όλα αυτά. Να ξεκαθαρίσω τη θέση μου και να φερθώ σαν άντρας. Ωραία, έγινε. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος είμαι που ερωτεύεται άλλη. Έγκλημα έκανα στην τελική ή μήπως το κυνήγησα κιόλας; Τόσα χρόνια είμαστε μαζί, αδέρφια γίναμε! Ίδιο αίμα. Πηδιέσαι όμως με την αδερφή σου; Είναι ποτέ δυνατόν; Όχι πως με τη Σοφία έμπλεξα μόνο για το σεξ, εννοείται. Τα βλέπω όλα σοβαρά, έρωτας βαρβάτος. Στην αρχή ήταν μια γλυκιά ιδέα, ένα καλό κρεββάτι, λίγη παρέα τις ώρες της μοναξιάς. Σιγά σιγά άρχισα να κολλάω μαζί της. Την σκεφτόμουν συνεχώς, έκανα δέκα ρεηφρές την ώρα στο κινητό, δεν κοιμόμουν τις νύχτες. Οδηγούσα και της αφιέρωνα τραγούδια ενώ δεν ήταν εκεί, μιλάγαμε, της έλεγα και μου απαντούσε, στο μυαλό μου πανικός. Μια δεύτερη ζωή μες το κεφάλι μου, ακόμα πιο ζωντανή από την πρώτη. Και οι κλεμμένες μας στιγμές, ευτυχία...
«Τα τορτελίνια επιπλέουν. Λες να έγιναν; Έτσι γράφει στο πακέτο», με ρωτάει και με κοιτάζει σα να ξέρει τι σκέφτομαι. Σα να με διαβάζει.
«Σβήσε τη φωτιά και σούρωσέ τα», της απαντώ και την ίδια στιγμή σκέφτομαι πως θέλω να της φέρω την κατσαρόλα στο κεφάλι. Ή να χώσω μέσα το κεφάλι μου εγώ. Καλύτερη ιδέα.
«Η κρέμα γάλακτος με το ροκφόρ πόση ώρα πρέπει να βράσει; Να τρίψω σκόρδο τώρα ή μετά;», ρωτάει με φωνή αναζητήσεων του Ερυθρού Σταυρού και με πιάνει ζαλάδα.
«Λιώσε στην κρέμα το τυρί, ανακάτεψέ τα κάνα τέταρτο σε σιγανή φωτιά με ξύλινο κουτάλι, ρίξε μανιτάρια, μπέικον, αλατοπίπερο και στο τέλος λίγο βούτυρο και μια πρέζα σκόρδο», απαγγέλλω τη συνταγή που υποτίθεται πως είχε αναλάβει να μαγειρέψει.
Παρόλα αυτά δεν την μισώ. Απλώς τώρα πια την βρίσκω αδιάφορη, κρύα, εκνευριστική, ασέξουαλ. Κάποτε την ερωτεύτηκα μέχρι θανάτου, σήμερα απλώς την ανέχομαι και μελαγχολώ. Μπορεί και αυτή το ίδιο.
Η Σοφία περιμένει να περάσουμε μαζί τα Χριστούγεννα.
«Αν της το πεις επιτέλους», μου ξεκαθάρισε, «μπορούμε να μείνουμε μαζί από το ίδιο βράδυ. Αν διστάσεις ξανά, θα πάω πίσω στο νησί και μη με ψάξεις».
Να μην την ψάξω...
«Έλα λίγο μωρέ να δεις τη σάλτσα», με φωνάζει και σπεύδω σαν κουρδισμένο ρομπότ.
Η σάλτσα έχει δέσει, τα υλικά έχουν γίνει ένα μεταξύ τους, οι μυρωδιές έχουν συγχωνευτεί. Όπως κι εμείς οι ίδιοι τελικά. Όπως και οι ζωές μας.
Την κοιτάζω που σερβίρει στην κουζίνα μας. Με τα γνωστά μαχαιροπίρουνα, τα οικεία πιάτα, τα παλιά ποτήρια. Σκέφτομαι το βόλεμα των γυαλικών μέσα στα ντουλάπια. Των σεντονιών στο συρτάρι. Των ρούχων στις κρεμάστρες. Των βιβλίων στα ράφια. Το δικό μου δίπλα της, μέσα στο σπίτι αυτό. Το βόλεμά μας. Τεράστιο μαρτύριο το ξεβόλεμα αυτό, σκέτη αγωνία ανασφάλεια του άλλου. Κι αν η Σοφία με παρατήσει και καταρρεύσω μετά; Αν στραβώσει κάτι;
Τουλάχιστον τώρα ξέρω πως η ζωή μου είναι στρωμένη, άνετη. Αν με τη Σοφία δεν τα βρούμε στη συγκατοίκηση, στα οικονομικά, τις διακοπές ή όπου, τι κάνω εγώ μετά; Πάτησα τα πενήντα πια. Παρόλο τον έρωτα και το ωραίο σεξ, παρόλη την καύλα, είμαι τώρα για νεανικές περιπέτειες και δοκιμές ζωής;...
«Τρώμε, αγάπη μου», φωνάζει δυνατά και τότε ξέρω μέσα μου πως ούτε και φέτος θα χωρίσω.

Θεώνη! Τί κάνεις στο παράθυρο πάλι; Στη ρέμβη το έριξες τώρα που έπρεπε να βγάλεις φτερά στα πόδια σου; Σάλευε! Πρώτα στον μπουφέ· τα ασημένια μαχαιροπίρουνα θέλουν γυάλισμα με σόδα. Θέλω να βλέπω το πρόσωπό μου στα κουτάλια. Και ύστερα πιάσε να πλύνεις το καλό σερβίτσιο. Τι θα πει είναι καθαρό; Όχι κύριε, δε φωνάζω. Οδηγίες δίνω στη Θεώνη. Και τα κρυστάλλινα ποτήρια θέλουν φρεσκάρισμα. Το άσπρο τραπεζομάντηλο, κολλαριστό, θα στρωθεί αύριο και μεθαύριο, την παραμονή θα μπούνε τα σερβίτσια. Να εδώ, στην κορυφή, στη θέση του μακαρίτη, θα καθίσει ο θείος Χαρίλαος κι απέναντι ο κουνιάδος μου ο βουλευτής. Τρομάρα του. Σαράντα στρέμματα έδωσε μπιρ παρά για να εκλεγεί. Τα είκοσι ποτιστικά. Μακριά οι δυο τους, γιατί θα αρπαχτούν πάλι για τα πολιτικά, χρονιάρες μέρες. Μπορώ να ξεχάσω τι έγινε τα Χριστούγεννα του `53; Όχι το `55 ήταν, γιατί εκείνη τη χρονιά είχαμε πάρει το πικ απ. Grundig, παρακαλώ. Εξαίρετος ήχος. Ακούγαμε “Λίγες καρδιές αγαπούνε”, όταν ήρθαν στα χέρια. Είδαμε και πάθαμε να τους χωρίσουμε. Κι ό, τι είχαμε αρχίσει να χορεύουμε. “...οι πιο πολλές σε ξεχούνε, μόλις περάσει η βραδιά...” . Ω! Με συγχωρείτε κύριε, αλλά με το τραγούδι παρασύρομαι, δίκαιο έχετε, πιο σιγά...Μακριά λοιπόν! Μακριά για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Οι άλλοι θα βολευτούμε. Πέντε από τη μια μεριά, πέντε από την άλλη. Δώδεκα μόνο φέτος -ζωή να έχουμε- άνετα θα είμαστε. Να αγιάσει η ψυχή της μανούλας μου που διάλεξε αυτό το τραπέζι. “Μεγάλο κόρη μου” έλεγε και ξανάλεγε, “να χωράνε όλοι στις γιορτάδες”. Εγώ βλέπεις δεν το ήθελα τόσο μεγάλο γιατί...

Χτυπάνε Θεώνη! Κουφή είσαι και δεν ακούς; Τρέχα γρήγορα να ανοίξεις. Ο παραγιός του χασάπη θα είναι. Αλλά πρόσεξε: όχι πολλά πολλά μαζί του. Ξέρω πολύ καλά τι λέω εγώ. Σουσουράδα. Τον έχω δει που κόβει βόλτες συνέχεια έξω από το σπίτι. Σοβαρή σοβαρή να του ανοίξεις και να δεις αν τα έφερε όλα. Κιμά -δυο οκάδες χοιρινό, μια οκά μοσχάρι, για τη γέμιση και τα γιαπράκια- τη γαλοπούλα και το κεφάλι με τα ποδαράκια για την πηχτή. Αν δεν είναι διπλοκομμένος ο κιμάς, να του πεις να τον πάρει πίσω και να τον περάσει δεύτερη φορά στη μηχανή. Ύστερα βάλε την κεφαλή του χοίρου στο νερό να λευκανθεί και να καψαλίσεις καλά το πουλερικό. Θεώνη στάσου!!! Να την προλάβω ήθελα κύριε, γι αυτό φώναξα, να της δώσω το μπουρμπουάρ του παραγιού. Καλά, καλά αφού επιμένετε θα του τα δώσω ιδιοχείρως όταν περάσω να πληρώσω το χασάπη. Αλλά αφήστε με τώρα. Πρέπει να δω τη συνταγή του μπακλαβά γιατί δεν την ενθυμούμαι καλώς.. Διπλή δόση θα κάνω φέτος. Να στείλω και μια πιατέλα στην εξαδέλφη μου. Πέντε χρόνια και το κρατάει ακόμα το πένθος. Υπόδειγμα συζύγου η Χαρίκλεια. Να ο Τσελεμεντές, τα γυαλιά μου όμως πού τα άφησα; Εγώ στα τρία ξεπένθησα, ήμουν βεβαίως πολύ νεότερη, α τα φοράω καλέ! Πνιγόμουν με τα μαύρα, το ευρετήριο είναι στο τέλος, αλλά δεν ξανάφτιαξα τη ζωή μου, ευρετήριο, ευρετήριο και μου έκαναν δύο προξενιά. Μ...μ... Μπακλάβας! Σελίδα 339. Ο ένας ήταν καλός. Άνθρωπος του κόσμου, θα έχανα όμως τη σύνταξη. Σελίδα 337, στην επόμενη. Να! Τον βρήκα. “Διακόσια δράμια ψίχα αμυγδάλων”. Όχι, εγώ βάζω εκατό δράμια αμύγδαλα, εκατό καρύδια. Έτσι του άρεσε του μακαρίτη. Έτσι τον έφτιαχνε η πεθερά μου δηλαδή κι έτσι είχε συνηθίσει. Ανάμεικτα. Ορίστε, το έχω σημειώσει εδώ, στο τέλος της συνταγής, εδώ που λέει: “Θέτομεν δε αυτόν να ψηθή εις μέτριο φούρνον επί μίαν και ημίσειαν ώρα”.

Όταν έρθει η Θεώνη, θα της πω να κοπανίσει και κανελλογαρύφαλλα, τριάντα δράμια για τη διπλή δόση. Να πιάσει μετά να καθαρίσει και τα κάστανα για τη γέμιση, να βγάλει τα κοτσάνια και να πλύνει τη σταφίδα. Όταν μπαίνω στην κουζίνα θέλω όλα τα υλικά έτοιμα και τη σακοράφα, εκεί για το ράψιμο της γαλοπούλας. Με την κλωστή περασμένη. Διπλή πάντα για να αντέχει. Αλλά το πιπέρι και το μπαχάρι θα το τρίψει εκείνη τη στιγμή, όχι πριν. Αλλιώς χάνουν τη μυρωδιά τους. Τι μυρίζει; Πω πω άσχημη μυρωδιά είναι αυτή; Να δεις που καψαλίζει τη γαλοπούλα στην κουζίνα. Η τσαπατσούλα! Θεώνη!!! Δεν της κόβει να βγει στην αυλή. Πρέπει να τη σταματήσω. Αφήστε με. Θα βρωμίσει όλο το σπίτι και περιμένω κόσμο. Αφήστε με σας λέω. Θεώνη!!! Πού είσαι; Ορίστε κατάστασις! Άφησε την πόρτα της κουζίνας ανοιχτή και τα κρέατα πάνω στο τραπέζι. Θεώνη!!! Δεν είναι. Έφυγε. Το έσκασε το παλιοθήλυκο με τον παραγιό του χασάπη. Το `ξερα. Αυτόν περίμενε στο παράθυρο. Αφήστε με! Μη με τραβάτε, χήρα γυναίκα! Αφήστε με! Αμάν! Μπήκε γάτα. Να την! Μα δεν τη βλέπετε; Διώξτε την! Θα πάει στα κρέατα! Ξουτ! Ξουτ! Παλιοθήλυκο κι εσύ. Θα μου τα μαγαρίσει! Αχ Θεώνη τί μού έκανες! Παλιόγατο, άστο κάτω το κεφάλι. Αφήστε με! Μη με κρατάτε. Τι είναι αυτό; Ένεση; Δεν θέλω ένεση. Δε θέλω να ηρεμήσω. Να κοιμηθώ; Γιατί να κοιμηθώ; Περιμένω κόσμο για το ρεβεγιόν. Έχω ετοιμασίες. Καταλαβαίνετε; Μη! Με πονάτε. Θα ενημερώσω τον κουνιάδο μου για τη συμπεριφορά σας. Είναι βουλευτής ξέρετε. Του κυβερνώντος κόμματος. Όχι κύριε, όχι. Μη μου κάνετε ένεση... Αααχ! Δεν πρέπει να κοιμηθώ γιατρέ. Έφυγε η Θεώνη, και... πρέπει να τα ετοιμάσω όλα μόνη μου... Με τον παραγιό του χασάπη... Έχω να μαγειρέ...

«Όχι, όχι δεν είναι που δεν θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου» σκέφτηκε καθώς έσπαγε τα τέσσερα αυγά, χωρίζοντας τους κρόκους απ’ τ’ ασπράδια. «Θέλω.Θέλω πολύ. Σαν τρελός.» Έβαλε τους κρόκους σ’ ένα μπολ κι έριξε τ’ ασπράδια στο μίξερ. Το άνοιξε σε μεγάλη ταχύτητα να χτυπηθούν μαρέγκα. «Είναι που δεν πρέπει. Εγώ είμαι ένας γεροσαλιάρης κι εσύ μια γυναίκα που ανθίζει. Θα μπορούσε να ήσουν κόρη μου.» Άναψε τον φούρνο στους διακόσιους βαθμούς. Πήρε ένα μέτριο ταψί, έριξε μέσα ένα ολόκληρο πακέτο βιταμ, μια κούπα ζάχαρη άχνη και μια κουταλιά της σούπας σορωτή φρεσκοτριμμένη κανέλλα. Το έβαλε στο φούρνο. «Δεν είναι ούτε αυτό όμως. Δεν έχω τέτοια κολλήματα.» Έπιασε ν’ ασχολείται με τα μήλα. Πρώτα να βγάλει τα κουκούτσια με το ειδικό εργαλείο. Κοίταξε με κλειστό το ένα μάτι μέσα από τη σήραγγα που έκανε στο φρούτο, χαμογελώντας στην ιδέα ότι, κατά τον Πουανκαρέ, του πρόσθεσε μία ακόμη διάσταση. Έβγαλε τα κουκούτσια απ’ όλα τα μήλα κι έπιασε να τα ξεφλουδίζει. «Είναι που όλον αυτόν τον καιρό σε παρατηρώ και σε πλάθω στο μυαλό μου.» Έριξε τους κρόκους στην μαρέγκα και άφησε το μίξερ να τ’ ανακατέψει καλά. Έβγαλε το ταψί απ’ το φούρνο. Ανακάτεψε καλά το μείγμα βιτάμ, άχνης, κανέλλας να γίνει ομοιγενές. Έκοψε τα μήλα σε ισοπαχείς ροδέλες και τις έστρωσε μες στο ταψί με το καστανό σιρόπι. Μέσα σε κάθε τρύπα, που πριν φιλοξενούσε τα κουκούτσια, έβαλε από ένα κομμάτι καρυδόψυχα. Έβαλε πάλι το ταψί στο φούρνο. «Δεν ξέρω καν πώς είσαι γυμνή. Αν καυλώνεις μ’ ένα βλέμμα,μ’ ένα άγγιγμα ή χρειάζεσαι περισσότερα.» Έριξε μες τη μαρέγκα μία κούπα ζάχαρη άχνη, μια βανίλλια κι ένα ρακοπότηρο Grand Marnier κίτρινο. Τ’ άφησε ν’ ανακατευτούν καλά. «Αν ανατριχιάσεις από ηδονή όταν αγγίξω τον λαιμό ή τη μέση σου.» Έριξε στο μίξερ μια κούπα αλέυρι που φουσκώνει μόνο του. Πέντε λεπτά. Όχι μόνο ν’ ανακατευτεί καλά αλλά να «πάρει αέρα» το μείγμα. Έβγαλε το ταψί από τον φούρνο με τα μήλα που είχαν πια μελώσει. «Αν νιώσεις να λιώνεις όταν γλείψω το αυτάκι σου.» Άδειασε το περιεχόμενο του μίξερ πάνω στα μήλα προσέχοντας να καλυφθούν ισοπαχώς. Έβαλε το ταψί στο φούρνο. Είκοσι λεπτά. «Εγώ όμως μέσα στο κεφάλι μου έχω αποφασίσει για όλ’ αυτά. Ξέρω ότι μόλις σε κοιτάξω βαθιά στα μάτια, θ’ αγκιστρώσω το βλέμμα σου. Μόλις σε πιάσω από τη μέση θα νιώσεις μια αντριχίλα να σε διαπερνά. Μόλις αγγίξω με τα χείλη μου το λαιμό σου θα κρεμαστείς επάνω μου, σα να φοβάσαι ότι θα σωριαστείς. Όταν θ’ αρχίσω να σε γδύνω αργά αργά, καθυστερώντας να γευτώ το κάθε καινούργιο κομμάτι του κορμιού σου που αποκαλύπτεται, δεν θα πατάμε πια στη γη αλλά λαχανιασμένοι θ’ ανεβαίνουμε την κλίμακα της ηδονής. Και όταν θά ‘ρθει η στιγμή της μέθεξης, δεν θα υπάρχει ανθρώπινη λέξη να περιγράψει την έκρηξη, τον απειρισμό του οργασμού. Γι’ αυτό σου λέω.»
Είκοσι λεπτά. Άνοιξε τον φούρνο, πήρε ένα μαχαίρι και το βύθισε στο ψηλότερο σημείο του παντεσπανιού. Το έβγαλε. Πεντακάθαρο. Έτοιμο λοιπόν. Πήρε μια πιατέλα, ελαφρώς μεγαλύτερη απ’ το ταψί, το καπάκωσε μ’ αυτήν και τα γύρισε μαζί ανάποδα. Η μηλόπιτα στάθηκε περήφανα με το σιρόπι της ν’ αργοτρέχει στα πλαϊνά της. Κοίταξε ικανοποιημένος τα μελωμένα μήλα , τα καρύδια που στραφτάλιζαν καραμελωμένα. Για τι παντεσπάνι ήταν σίγουρος. Ήξερε ότι αν φαντασιωνόταν ερωτικά όταν έφτιαχνε μηλόπιτα, η επιτυχία ήταν εξασφαλισμένη.

Χριστουγεννιάτικο κουίζ: Βρείτε ποιος έγραψε ποιο κείμενο και κερδίστε πλούσια δώρα! Καλά Χριστούγεννα!
.

Zut et merde enfin!

2011-12-09T19:59:00.000+02:00

Έρως ανίκατε μάχαν,
Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις,
ός εν μαλακαίς παρειαίς
νεάνιδος εννυχεύεις,
φοιτάς δ' υπερπόντιος
εν τ' αγρονόμοις αυλαίς·
καί σ' ούτ' αθανάτων φύξιμος ουδείς
ούθ' αμερίων σέ γ' ανθρώπων.
Ο δ' έχων μέμηνεν.
Σύ καί δικαίων αδίκους
φρένας παρασπάς επί λώβα,
σύ καί τόδε νείκος ανδρών
ξύναιμον έχεις ταράξας·
νικά δ' εναργής βλεφάρων
ίμερος ευλέκτρου νύμφας,
τών μεγάλων πάρεδρος
εν αρχαίς θεσμών.
'Αμαχος γάρ εμπαίζει Θεός, Αφροδίτα.

Όχι δεν είμαι ερωτευμένος.Μάλλον πικραμένος θα έλεγα.Αλλά κουράστηκα.Κουράστηκα απ΄την μέρα με την ημέρα επιβίωση.Απ΄την συγκατοίκηση με την αβεβαιότητα.Απ' τις αυτοματοποιημένες δηλώσεις δημοσίων ανδρών-ανεξαρτήτως φύλου.Απ' τους αφηρημένους διαλόγους με το μυαλό αλλού.Απ' τα παγωμένα βλέμματα.Απ' τους κυρτούς ώμους.Απ' τις διτυπίες του βίου μας.Αν ήμουν τριάντα χρόνια νεότερος θα μίλαγα για κοινωνικό λικβινταρισμό.Και θα κορδωνόμουν για την αντιαισθητική αλλά παράξενη λέξη.Τώρα οι ρυτίδες μού συμβουλεύουν πορεία προς αρχέτυπες αξίες.Αυτές που δεν μπορούν να διαχειριστουν.Οι άλλοι.Οι κακοί.

Έρως λοιπόν.Πλήρης και αυτούσιος.Όχι μόνον μεταξύ ανθρώπων-σε πείσμα του Σοφοκλή.Έρως για τη ζωή.Την γυμνή ζωή.Χωρίς επίκτητες ανάγκες,εξαρτήματα και φτιασίδια.Ας κάψουμε τους τίτλους σπουδών μας,εκπαιδευτικούς και βιωματικούς.Ας ξαναρχίσουμε απ' το Α.Για να μας φοβηθούν.

Έρως ζωής,όχι επιβίωσης.

Συνομιλίες

2011-11-21T19:39:00.000+02:00

Εχθές είχαμε μια πολύ ουσιώδη προσωπική συζήτηση με την σύντροφό μου.

-Μ' αγαπάς;
-Χαίρομαι πάρα πολύ που θέτεις αυτήν την ερώτηση,πράγμα που δείχνει ότι αίρεσαι στο ύψος των περιστάσεων,τούτες τις δύσκολες ώρες,που είναι κοινώς παραδεκτό ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε κρίση και ότι χρειάζονται προσπάθειες από όλους για να επανέλθουμε,με τους αγώνες και τις θυσίες μας σε ομαλή κατάσταση,ωστε να μπορέσουμε να ξαναβγούμε στη γύρα.

-Με θέλεις;
-Χαίρομαι πάρα πολύ που θέτεις αυτήν την ερώτηση,πράγμα που δείχνει ότι αίρεσαι στο ύψος των περιστάσεων,τούτες τις δύσκολες ώρες,που είναι κοινώς παραδεκτό ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε κρίση και ότι χρειάζονται προσπάθειες από όλους για να επανέλθουμε,με τους αγώνες και τις θυσίες μας σε ομαλή κατάσταση,ωστε να μπορέσουμε να ξαναβγούμε στη γύρα.

-Δεν θέλω να με πληγώσεις ποτέ.Θα με πληγώσεις;
-Χαίρομαι πάρα πολύ που θέτεις αυτήν την ερώτηση,πράγμα που δείχνει ότι αίρεσαι στο ύψος των περιστάσεων,τούτες τις δύσκολες ώρες,που είναι κοινώς παραδεκτό ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε κρίση και ότι χρειάζονται προσπάθειες από όλους για να επανέλθουμε,με τους αγώνες και τις θυσίες μας σε ομαλή κατάσταση,ωστε να μπορέσουμε να ξαναβγούμε στη γύρα.

-Θα με ποροσέχεις;
-Χαίρομαι πάρα πολύ που θέτεις αυτήν την ερώτηση,πράγμα που δείχνει ότι αίρεσαι στο ύψος των περιστάσεων,τούτες τις δύσκολες ώρες,που είναι κοινώς παραδεκτό ότι οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε κρίση και ότι χρειάζονται προσπάθειες από όλους για να επανέλθουμε,με τους αγώνες και τις θυσίες μας σε ομαλή κατάσταση,ωστε να μπορέσουμε να ξαναβγούμε στη γύρα.

Μετά το πέρας των συνομιλιών επαναβεβαιώσαμε την πρόθεσή μας να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε απαρεγκλίτως ο καθείς την δική του τηλεοπτική ζώνη,με συναίνεση,αλληλοστηριζόμενοι ως εταίροι.

Παλιό αλλά επίκαιρο

2011-11-10T09:22:00.002+02:00

Για να περνάει η ώρα μέχρι την έλευση του Μεσσία:

Η Κρίση των Γαϊδάρων

Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι . 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να . ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν . με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ?

(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» . των γαιδάρων.)

Όταν η αφελής αγνότητα γίνεται ντουφέκι

2011-10-21T08:59:00.000+03:00

Ευάάάγγελε,ακούς;!(Πού χάθηκες βρε παιδί μου;Πάλι με τον Μπαξεβάνη μαλώνεις;)

[Μιλάει ο Μανόλης Ηλιάκης,αγνώστων λοιπών στοιχείων]:

Εγώ,τώρα,τι να σχολιάσω;Ίσως αυτό.

Va' pensiero

2011-10-19T18:19:00.000+03:00

Διάβασα πρόσφατα στον Νίκο Ξυδάκη για την πολιτική και πολιτιστική εξαχρείωσή μας.Διάβασα τον Talos που επιχειρεί μια ανατομή της ιστορικοκοινωνικής αιτίας αυτής της εξαχρείωσης.Μια πικρή γεύση αδιεξόδου αφήνουν και τα δυο κείμενα.

Αυτήν την πικρή γεύση ήρθε να μετριάσει ένα μέιλ που μου έστειλαν σήμερα.Προς στιγμήν.Γιατί,βλέπετε,το ότι τα οικονομικά προβλήματα και η φτώχεια δεν αποτελούν ελληνική αποκλειστικότητα είναι κοινό μυστικό. Αλλά επίσης κοινό μυστικό είναι και το ότι το ελληνικό πρόβλημα,εκτός από οικονομικό και πολιτικό,είναι βαθειά κοινωνικό και κυρίως πολιτιστικό.

Αυτό το μέιλ,λοιπόν,περιγράφει ένα γεγονός στην Ιταλία,στα μέσα Μαρτίου.Δεν γνωρίζω ιταλικά και δεν μπορώ να διασταυρώσω την αλήθεια των λόγων.Αν όμως είναι αληθές,καταδεικνύει το μέγεθος του ανδρός και ότι για τους ιταλούς ίσως και να υπάρχουν ακόμα πολιτιστικά στοιχεία αναφοράς.Έσπασα το κεφάλι μου για να φανταστώ έναν ανάλογο δικό μας αλλά μάταια.Στο μυαλό μου έρχονται ο Θεοδωράκης και το καταπτύστως ξενέρωτο κείμενο των ακαδημαϊκών και διανοουμένων.
Εν πάση περιπτώσει απολαύστε το αυτούσιο:

NABUCCO στη Ρώμη - Καμμία σχέση με το NABUCCO στο Ηρώδειο...
Στις 12 Μαρτίου, ο Silvio Berlusconi κλήθηκε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της και με αυτή την ευκαιρία, στην όπερα της Ρώμης, δόθηκε μια παράσταση όπερας, της πιο συμβολικής αυτής της ενοποίησης: Nabucco του Giuseppe Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti.

Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα, και η περίφημη άρια «Va pensiero” τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 –όταν και γράφτηκε η όπερα- ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε μέχρι τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.

Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, ενώ ο Alemanno είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi.

Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο συμβολικές για την Ιταλία, θα προκαλέσει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.

Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης.

«Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero, αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού.Τη στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη σπλαχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε « Oh ma patrie, si belle et perdue ! ». (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη)

Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να φωνάζουν «Bis”. Το κοινό άρχισε να φωνάζει « Vive l’Italie ! » και « Vive Verdi !». Άνθρωποι από τα θεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα –κάποια έγραφαν «Muti, sénateur à vie ».

Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Για αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. «Δεν ήθελα να παίξουν απλά έναencore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη πρόθεση».

Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη στο podium, κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής:

[Αφού οι εκκλήσεις του κοινού για ένα bis έχουν σταματήσει, από το κοινό ακούγεται «Ζήτω η Ιταλία»]

«Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) δεν είμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη» σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και χαμένη».

[Επευφημίες, συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή]

Θα ήθελα τώρα… πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και που συνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί».

Έτσι προσκάλεσε το κοινό να τραγουδήσει μαζί με τη χορωδία των σκλάβων. «Είδα ομάδες ανθρώπων να σηκώνονται.Όλη η Όπερα της Ρώμης σηκώθηκε. Η χορωδία επίσης σηκώθηκε. Ήταν μια μαγική στιγμή μέσα στην όπερα. Εκείνη τη βραδιά δεν ήταν μόνο μια συναυλία του Nabucco, αλλά επίσης ήταν μια δήλωση (statement) του θεάτρου της πρωτεύουσας υπ’ όψη των πολιτικών.

Και το σχετικό βίντεο:

Κοινωνική αλληλεγγύη

2011-10-06T20:42:00.000+03:00

[Ακολουθεί πραγματικός διάλογος]

-Ρε συ φίλε,οι τύποι δεν υπάρχουν!
-Τι εννοείς;
-Τα καταφέρανε κι έχει κάτσει η αγορά τελείως!Δεν κουνιέται φύλλο!
-Για νέο μου το λες;
-Όχι,αλλά μας έπιασε κι εμάς.Σκέψου ότι πέρσι τον Σεπτέμβρη είχα βάλει δεκαπέντε χιλιάρικα στην τράπεζα και φέτος μόνο δέκα!
-Ε εντάξει,οικονομική ύφεση έχουμε.Δεν βλέπεις τι γίνεται;
-Ναι ρε φίλε αλλά,όπως πάν' τα πράγματα,τό κόβω μέχρι τα Χριστούγεννα να μην έχω βάλει πάνω από πέντε χιλιάρικα στην άκρη.
-Πάλι καλά να λες.Οι περισσότεροι,μέχρι τα Χριστούγεννα,δεν ξέρουν αν θα έχουνε να φάνε.
-Το σκέφτηκα καλά.Θ' αρχίσω τις περικοπές.
-Α γεια σου!Να συμμαζευτείτε λιγάκι.Κόψτε τα ό,τι νά 'ναι στο σουπερμάρκετ,κόψτε το σόπιγκ θέραπι,πες και της γυναίκας να περιορίσει τα κομμωτήρια,τα καλλυντικά και τα γυμναστήρια,πες και στον πιτσιρικά ότι τα λεφτά δεν είναι μαρουλόφυλλα κι ότι δεν του χρειάζεται το τελευταίο i-phone,νάτες οι περικοπές-και μάλιστα γερές.
-Πας καλά;!Τι να βγάλεις απ' αυτά;Όχι,όχι,το σκέφτηκα καλά.Έχω εκείνην την υπάλληλο που,τώρα που δεν έχουμε δουλειά,κάάάθεται τη μισή μέρα.Θα της πω:" Άντε μάνα μου να φυλάς και το παιδάκι σου-πού 'χει ξεχάσει πώς είν' η μάνα του-και νά 'ρχεσαι τις μισές ώρες." Νάτα μάνι μάνι τα τριάμισυ κατοσταρικάκια!

Ειδήσεις

2011-09-28T14:00:00.000+03:00

Ξεκίνησε από εδώ:

Και κατέληξε εδώ:

Τελικά το πλέον δυσεπίλυτο μαθηματικό πρόβλημα είναι η μέτρηση του όγκου του cocoon μας.

Φυσικά

2011-09-21T19:56:00.000+03:00

Και πάνω στην αναμπουμπούλα μπήκε επιτέλους το φθινόπωρο.

Αγαπητή φίλη...

2011-09-13T22:09:00.000+03:00

(Πίνακας του Απόστολου Γεωργίου)

Προσπαθώντας να σχολιάσω το τελευταίο ποστ τη ς φίλης Elva,μου προέκυψε πανωσέντονο και αποφάσισα να το προαγάγω σε ποστ.Ελπίζω να μου συγχωρήσει η φίλη συνμπλόγκερ την απρέπεια του σχολιασμού δι αναρτήσεως αλλά ένιωσα την ανάγκη.

Όχι,δεν ελπίζουμε τίποτα.Σερνόμαστε μηχανικά απ' το σπίτι στη δουλειά-όσοι έχουν-κι από 'κεί στο σπίτι.Όχι για να ζήσουμε,για να δημιουργήσουμε αλλά από συνήθεια.Ακόμα και το άγχος πληρωμής των λογαριασμών μας μειώνεται,όχι γιατί έχουμε να πληρώσουμε αλλά γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι αυτό.Πριν λίγο καιρό ανασκουμπωνόμασταν για να βοηθήσουμε τους κοντινούς που τους χτύπησε η θύελλα.Τώρα τους κοιτάμε με βλέμμα απλανές,βλέμμα λοβοτομημένου.Έχετε δει γάτα στριμωγμένη στην γωνία από άνθρωπο;Μόλις πιστέψει ότι δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής κουλουριάζεται,παραδομένη,περιμένοντας καρτερικά το μοιραίο χτύπημα.Αυτό είμαστε.Γάτες παραδομένες.Η θεωρία του σοκ σε όλο της το μεγαλείο.Το χιούμορ στέρεψε.Η ειρωνεία φαντάζει εκπρόθεσμη.Μόνο η λέξη "όνειρο" μπορεί να προκαλέσει πικρό καγχασμό.
Λέτε να ξεσηκωθούμε να διώξουμε τους νεοφιλελεύθερους του ΠΑΣΟΚ.Να ξεσηκωθούμε.Να τους διώξουμε.Να διώξουμε και τους άλλους της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.Άντε και τους διώξαμε.Μετά;Η κουβέντα θυμίζει σκύλο που κυνηγάει αυτοκίνητο.Άντε και τό 'πιασε.Μετά τι θα το κάνει;
Δεν φταίνε μόνον το ΠΑΣΟΚ,η ΝΔ,το ΛΑΟΣ.Και οι άλλοι αποτυχημένοι είναι.Στο δικό τους πεδίο.Ποιο όραμα,ποια διέξοδο πρόσφεραν για συσπείρωση του κόσμου;Και τα δυο μεγάλα κόμματα της αριστεράς φρόντισαν να καταστήσουν βιώσιμες τις επιχειρήσεις τους,απολύοντας και κατόπιν λοιδορώντας τους εργαζομένους.Αρχή άνδρα δείκνυται.Λυπάμαι.Τα οράματα που επαγγέλονταν φαντάζουν σκέλεθρα,εγωιστικές αυταπάτες.Δεν έχουμε πια χρόνο γι αυτά.Ζούμε την πραγματικότητα.
Όλοι αυτοί δεν μας αφορούν.Ακόμα κι αυτοί που τους υποστηρίζουν από κεκτημένη ταχύτητα και συνήθεια το κάνουν.Πού και πού ξεφεύγει ένα αθέλητο γαμοσταυρίδι ανάμεσα στα δόντια.Και συνεχίζουν με την επιμονή του ζόμπι τον δρόμο προς το τίποτα.
Τα χτυπήματα δεν έρχονται απ' αυτό το θέατρο σκιών.Έξωθεν έρχονται.Άλλοι προσπαθούν να σώσουν τα πήλινα πόδια τους κι άλλοι τις αυτοκρατορίες τους.Και,ως γνωστόν,όταν παλεύουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια.Να άλλη μια ζωντανή μεταφορά:δεν είμαστε μόνον παραδομένες γάτες αλλά και βατράχια προς πολτοποίηση.Κι είναι τέτοια η απελπισία που όλο και πιο συχνά γίνονται κουβέντες για φευγιό-έστω και θεωρητικές.
Μπορεί αλλού η ζωή να συνεχίζεται αλλά εδώ φαίνεται να έχει αποκτήσει ημερομηνία λήξης.
Γι αυτό σας λέω...

Α-λεξία

2011-09-06T13:49:00.000+03:00

Δίκιο δεν έχει;

Ας περιμένουμε λοιπόν.

Μεταρρυθμίσεις

2011-07-28T21:37:00.000+03:00

Φιρουλί φιρουλά,
Τραλαρί λαρί λαρά,
Τι ωραία τι καλά,
Σκίζ' η βάρκα τα νερά
(Πλιτς πλιτς πλατς.)

Αναφορά

2011-07-25T17:36:00.000+03:00

Χαίρε.

Σωτηρίες

2011-07-22T20:50:00.001+03:00

Le désespoir est assis sur un banc

Dans un square sur un banc
Il y a un homme qui vous appelle quand on passe
Il a des binocles un vieux costumes gris
Il fume un petit ninas il est assis
Et il vous appelle quand on passe
Ou simplement il vous fait signe
Il ne faut pas le regarder
Il ne faut pas l'écouter
Il faut passer
Faire comme si on ne le voyais pas
Comme si on ne l'entendais pas
Il faut passer presser le pas
Si vous le regardez
Si vous l'écoutez
Il vous fait signe et rien ni personne
Ne peut vous empêcher d'aller vous asseoir près de lui
Alors il vous regarde et sourit
Et vous souffrez attrocement
Et l'homme continue de sourire
Et vous souriez du même sourire
Exactement
Plus vous souriez plus vous souffrez
Atrocement
Plus vous souffrez plus vous souriez
Irrémédiablement
Et vous restez là
Assis figé
Souriant sur le banc
Des enfants jouent tout près de vous
Des passants passent
Tranquillement
Des oiseaux s'envolent
Quittant un arbre
Pour un autre
Et vous restez là
Sur le banc
Et vous savez vous savez
Que jamais plus vous ne jouerez
Comme ces enfants
Vous savez que jamais plus vous ne passerez
Tranquillement
Comme ces passants
Que jamais plus vous ne vous envolerez
Quittant un arbre pour un autre
Comme ces oiseaux.

Φυλλορρόημα

2011-07-12T12:58:00.000+03:00

Το σάββατο,για επαγγελματικούς λόγους,βρέθηκα στην Αθήνα.Μετά από δέκα ώρες συζητήσεων και πρακτικών επί -για πολλούς- ανατριχιαστικών πραγμάτων,όπως ήταν φυσικό,δεν άντεξα στον πειρασμό να κάνω μια βόλτα απ' την "πλατεία".Ήξερα ήδη ότι εκείνη την ημέρα θα πραγματοποιούνταν η "συνέλευση των συνελεύσεων"-πώς λέμε "η μητέρα των μαχών";- με συμμετοχή απ' όλες τις πλατείες της χώρας.Πήρα,λοιπόν,το μετρό διότι,ως γνήσιος επαρχιώτης,είχα και μιαν ανησυχία μην δεν βρω να παρκάρω.
Ανεβαίνοντας τα σκαλιά του σταθμού η απογοήτευση διαδέχθηκε την προσδοκία.Θυμήθηκα τα νιάτα μου.
Κλειστές,αυτοαναφερόμενες συνελεύσεις,ευαρίθμων,χειροκροτούντων,συμμετεχόντων.Επαναστατικές κορώνες για άρνηση πληρωμών των καθημερινών λογαριασμών,καταλήψεις δημοσίων χώρων,θεσμοθέτηση εναλλακτικού νομίσματος,ανταλλακτική οικονομία,αποανάπτυξη,παρεμπόδιση εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου στην πράξη,τράπεζα χρόνου,λαχανόκηπους στις πλατείες και βέβαια όλ' αυτά με την επωδό της άμεσης δημοκρατίας.Πράγματα για τα οποία κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα είχε αντίρρηση αλλά...Αλλά σε ποιον απευθύνονται αυτές οι λαμπρές ιδέες;Πάντως όχι στα πλήθη που,ντυμένοι με τα καλά τους,γέμιζαν την άλλη πλατεία,στο Γκάζι,όπου κατέληξα δια τα περαιτέρω τσίπουρα.
Οφείλω να ομολογήσω,κυνηγημένος από τις Ερινύες,ότι όλ' αυτά που γράφω δεν είναι παρά η δίωρη εντύπωση που αποκόμισα.Αλλ' αυτές οι πρώτες εντυπώσεις έχουν το ελάττωμα να αυτονομούνται και να αγνοούν οποιαδήποτε απειλή για συμμόρφωση.
Δεν θα αποπειραθώ κανενός είδους απολογισμό.Εξάλλου αυτός θά 'ρθει στην ώρα του και από εμπειρότερους μάλλον.Θεωρώ όμως ότι πρέπει να ξαναξυπνήσουμε και να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα μάτια.Πριν αναγκαστούμε,ως άλλοι ανυπότακτοι Γαλάτες,να κάνουμε τις δάφνες μας-τις δικές μας,όχι της εξουσίας- στιφάδο.

Ορισμοί

2011-07-01T09:39:00.001+03:00

Όχι.Δεν είναι φασισμός.Ο φασισμός στο κάτω κάτω προϋποθέτει μαζικότητα.Και ο αριθμός 155 -ή 300,ανάλογα τα γούστα- δεν συνάδει με τον όρο μαζικότητα.
Δεν είναι αυταρχισμός.Γιατί δεν είμαστε παιδιά,να μας χειραγωγεί ένας padre padrone.

Φτου ξελεφτερία!Σας είδα!Πίσω απ' το δάκτυλό σας είστε!
Ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι είναι απλώς αντιπροσωπευτική δημοκρατία-με τις υγείες μας.

Αχ πατρίδα μου γλυκειά

2011-06-21T20:42:00.000+03:00

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Σπάρταθλο

2011-06-17T17:28:00.000+03:00

Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν.

Διάλειμμα

2011-06-08T14:45:00.000+03:00

[Η ΦΩΤΟ από εδώ]

Θλίψη.Μοναξιά
Πρωί στη δουλειά.Όπως κάθε πρωί.Ε ναι,δεν παραπονιέμαι,έχω ακόμα δουλειά.Όχι όπως πριν αλλά έχω.Ο πατέρας μου μου είχε πει:"Παιδί μου αν κάνεις καλά τη δουλειά σου θα πας μπροστά".Και προσπάθησα.Και την έκανα καλά.Και πήγα μπροστά.Τώρα γιατί ξαφνικά πηγαίνω πίσω,δεν ξέρω.Μετά από εικοσιπέντε χρόνια.Αυτό ο πατέρας μου δεν μου το είχε πει.Το ήξερε,το είχε ζήσει αλλά δεν μου τό 'πε.Πατεράδες.

Θλίψη.Μοναξιά.
Το μεσημέρι σπίτι.Όπως κάθε μεσημέρι.Εικοσιδύο χρόνια με τη γυναίκα μου,πάντα βρίσκαμε ασήμαντες αφορμές να μαλώσουμε ή ν' αγαπηθούμε.Όχι πια.Τώρα είμαστε λακωνικοί,άνευροι."Τι έγινε;""Τα ίδια." "Έχει φαΐ στην κουζίνα." "Καλά.Εσύ;" "Τα ίδια." Η μάνα μου μου το έίχε πει:"Παιδί μου,αν θέλεις νά ΄στε ευτυχισμένοι με τη γυναίκα σου,να μαλώνετε και ν' αγαπιέστε σε ίσες δόσεις".Το ότι η ίδια η ζωή μπορούσε αυτό ξαφνικά να το λεηλατήσει,δεν μου τό 'πε.Δεν ξέρω αν το ήξερε.Πάντως δεν μου τό 'πε.Μανάδες.

Θλίψη.Μοναξιά
Το απόγευμα πίσω στη δουλειά.Που την κάνω καλά.Αλλά ανόρεχτα.Με το χαμόγελο παγωμένο.Δεν ξεπερνά το κάτω τριτημόριο του προσώπου.Στο πανεπιστήμιο ένας καθηγητής μου μου είχε πει:"Παιδί μου αν θέλεις να είσαι καλός στη δουλειά σου πρέπει να χαμογελάς,να κάνεις τους ανθρώπους να νιώθουν ζεστασιά κι εμπιστοσύνη".Το ότι θα φτάσει μια στιγμή,που οι άνθρωποι θα έρχονται σαν ζόμπι,με βλέμματα ατενή,με το κεφάλι φορτωμένο βάσανα,με τον πόνο να είναι το μικρότερο πρόβλημά τους,δεν μου το είχε πει.Μπορεί να το φανταζόταν.Δεν μου το είπε.Καθηγητάδες.

Θλίψη.Μοναξιά.
Το βράδυ στην πλατεία.Πιτσιρικάδες δρουν,συζητούν,μαλώνουν,βάζουν μουσικές,ψηφίζουν,διαμαρτύρονται,απαιτούν.Αιώνιοι έφηβοι -ετών -ήντα- αδημονούν,με μάτι να γυαλίζει,να ξεκινήσουν την χαμένη τους επανάσταση.Οι υπόλοιποι περιφερόμαστε ανέκφραστοι,διψασμένοι να ρουφήξουμε μια σταγόνα ελπίδας,αισιοδοξίας.Όμως δεν είναι εύκολο.Σαν κάτι να γνωρίζουμε,κάτι που μας εμποδίζει.Όμως είμαστε εκεί.Και θα είμαστε.Πού αλλού να πάμε;Δεν θα πω τι μου έλεγε ο καθοδηγητής μου.Μόνο αυτό:Καθοδηγητάδες.
Θλίψη.Μοναξιά.Ακόμα και μες στο πλήθος.

Χατίρια

2011-05-28T16:24:00.000+03:00

Επειδή δεν χαλάμε χατίρια:

Ήμουν μάρτυρας συζήτησης,στην πλατεία,μεταξύ ομάδας νεαρών και ωριμοτέρων.Οι ωριμότεροι επέμεναν να φέρουν αύριο ελληνικές σημαίες.

-[πιτσιρίκα]Αντί για σημαία γιατί δεν φέρνετε ένα ωραίο λουλούδι;

-[κυρία τεσσαρακοντούτις]Γιατί δηλαδή;Έχεις πρόβλημα να φέρω τη σημαία μου;

-[πιτσιρίκος]Να,ξέρετε,είπαμε πως εδώ θα μπορούσε να έρθει κι ένας αλβανός ή ένας ρουμάνος.Γιατί να τον υποχρεώσουμε να κάθεται κάτω απ' τη δική μας σημαία;

-[κύριος εξηκοντούτης]Ο αλβανός βρίσκεται εδώ στην ελλάδα!Άμα τ' αρέσει ας κάτσει,άμα δεν τ' αρέσει να φύγει!

-[νεαρός τριακοντούτης]Ξέρετε το πρόβλημα δεν είναι μόνον ελληνικό.Είναι ευρωπαϊκό,να μην πω παγκόσμιο.Γιατί να επιμένουμε να το στενέψουμε μες στην ελλάδα;

-[κυρία τεσσαρακοντούτις]Εγώ θα φέρω τη σημαία μου!

-[πιτσιρίκα].Αν θέλετε να την φέρετε,φέρτε την.Εκείνο που μας ενώνει εδώ είναι η αγανάκτηση.Δεν θα μαλώσουμε για την σημαία.Μια γνώμη είπαμε.

-[κυρία τεσσαρακοντούτις]Δηλαδή δεν έχετε πρόβλημα;Να την φέρω;

-[πιτσιρίκα]Εκείνο που έχει σημασία είναι να είστε εδώ εσείς και οι φίλοι σας.Τωρά,αν θέλετε και τη σημαία,φέρτε την.

-[κύριος πεντηκοντούτης]Τότε γιατί μαλώνουμε τόση ώρα;

-[κύριος εξηκοντούτης]Γιατί είμαστε έλληνες.Έτσι έχουμε μάθει.Πρέπει να διαφωνήσουμε για να συμφωνήσουμε.

(Η φωτό από την καλαματιανή συγκέντρωση.)

Βεβαιότητες

2011-05-26T22:53:00.000+03:00

«Αν η Κίνα γίνει μεγάλη βιομηχανική χώρα δε βλέπω πώς ο εργατικός πληθυσμός της Ευρώπης θ' αντέξει στον αγώνα, χωρίς να κατέβει ίσαμε το επίπεδο των ανταγωνιστών του».
1873,Στάμπλτον,μέλος του βρεττανικού κοινοβουλίου.

"Οι φυσικοί παράγοντες παραγωγής πλούτου και θέσεων εργασίας βρίσκονται σχεδόν μόνιμα στο στόχαστρο ενός αντιεπιχειρηματικού λαϊκισμού, που εμφανίζει συλλήβδην τους επιχειρηματίες ως διαπλεκόμενους κερδοσκόπους, ανάγοντας το κέρδος σε περίπου άνομη επιδίωξη. Είναι μια αντίληψη που δεν αδικεί μόνο την επιχειρηματική τάξη, αλλά επιπλέον συντηρεί ένα νοσηρό κλίμα στην οικονομία και στην ίδια την κοινωνία".
2011,Δ.Δασκαλόπουλος,πρόεδρος του ΣΕΒ

Κι ύστερα μου λες για' δε σου γράφω.

Διαρθρωτικές αλλαγές

2011-05-20T09:14:00.001+03:00

Έχει δίκιο ο Όλι Ρεν.Είμαστε μια κουρασμένη ήπειρος.
Και η κουρασμένη μας κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για τις διαρθρωτικές αλλαγές.
Εμείς οι προοδευτικοί οδοντίατροι,που εμφορούμαστε από τα ιδεώδη της σύγχρονης σοσιαλιστικής διεθνούς,απαιτούμε:Ν' ανοίξει το οδοντιατρικό επάγγελμα τώρα.Μόνον έτσι θ΄αποκτήσει ο λαός την περίθαλψη που του αξίζει.Οδοντιατρική απ' τον λαό για τον λαό:

Η ροή του χρόνου

2011-05-17T21:50:00.000+03:00

Τελικά είναι θέμα κλίματος.
Αν είσαι άγγλος υπουργός σπιτώνεις τον εραστή σου.
Αν είσαι πιο νότιος,γάλλος πολιτικός φερ' ειπείν,διαθέτεις σκοτεινό φετιχισμό και πηδάς εν κρυπτώ και παραβύστω στα όρια του βιασμού-ή και επέκεινα.
Αν πας ακόμα πιο νότια και είσαι ιταλός ας πούμε,κυκλοφορείς με την μαλαπέρδα έξω σαν σημαία και πηδάς στα φανερά δεξιά κι αριστερά και γίνεσαι πρωθυπουργός.
Αν είσαι απ' τα όρια του ευρωπαϊκού νότου,έλληνας λόγου χάριν,πηδάς και πηδιέσαι γενικώς και αορίστως,έτσι χωρίς πρόγραμμα και δεν βρίσκεται ούτε ένας να φωνάξει "Οργανωθείτε ρεεε!".
Αν τέλος διαβείς τον Ατλαντικό,μπορείς να πηδάς ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές -και ηπείρους ακόμα- αλλά δεν ανέχεσαι να σου πηδάνε την καμαριέρα.
Για τους γερμανούς δε λέω κουβέντα.Αυτοί δεν πηδάνε.Απλώς τεκνοποιούν.
Τελικά είναι όντως θέμα κλίματος.

Δεν μπορώ να μην μπω στον πειρασμό να φανταστώ αν αυτές οι διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες ανακατεύονταν.Αν,για παράδειγμα, στέλναμε κάποιους,από τα όρια του νότου,πέρα απ' τον Ατλαντικό να συλλάβουν έναν του εγγύς βορρά.Κάτι τέτοια σκεφτόταν ο Μπλέικ Έντουαρντς κι έμεινε στην ιστορία.

Αντιδράσεις

2011-05-12T19:18:00.000+03:00

Το ότι δεν πάμε καλά δεν χρειάζεται να το πω εγώ.Το ότι ζούμε σε μια κατάσταση παθητικής αναμονής,περιμένοντας κάποιον μεσσία ή την καταστροφή του 2012 κι αυτό γνωστό.Παρακολουθώ όμως τους φίλους μου στο διαδίκτυο,που έχουν περισσότερο μυαλό ή ψυχή από μένα,να αντιδρούν.Άλλος αναζητώντας ανακούφιση στο παρελθόν,άλλος αφήνοντας το πικρό χιούμορ να ξεχειλίσει,άλλος προσπαθώντας να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων ή να δει πιο συνολικά την εικόνα.
Εγώ αντίθετα κάθομαι παγωμένος μην ξέροντας τι να κάνω ή να πω.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στον ευρύτερο οικογενειακό μου κύκλο.Έχω,λοιπόν,έναν κάκτο στην αυλή μου,ο οποίος,εδώ και δώδεκα χρόνια,κάθεται ήσυχα ήσυχα στη γλάστρα του σαν βαλσαμωμένος.Είναι χαμηλών τόνων,δεν ενοχλεί κανέναν,δεν αντιδρά σε καμμία πρόκληση-ακόμα και του καιρού-,το μόνο που ζητάει είναι λίγο νεράκι που και που το καλοκαίρι.Για να σας δώσω να καταλάβετε,όλ' αυτά τα χρόνια ήταν έτσι:

Προχθές όμως,μετά την πρώτη ανατριχιαστική είδηση κοινωνικής εξαχρείωσης απ' την Αθήνα,κάτι άρχισε να φουσκώνει στην κορυφή του.Δεν έδωσα και πολλή σημασία.Στο κάτω κάτω ακόμα κι ένας κάκτος δικαιούται,μετά από δώδεκα χρόνια,να ανακλαδιστεί λιγάκι.Όσο οι ειδήσεις όμως κλιμακώνονταν,όσο τα "λυπούμαι" και "καταδικάζω" των αρμοδίων έπεφταν βροχή,τόσο ο κάκτος φαινόταν να ασφυκτιά μες στην απραξία του,να θέλει να στείλει ένα μήνυμα με τις μικρές δυνάμεις του.Σε τρεις μέρες έγινε έτσι:

Τώρα διακατέχομαι από μικτά συναισθήματα.Από τη μια νιώθω θλίψη που έχασα το ψυχικό μου ανάλογο στον κόσμο των φυτών.Από την άλλη νιώθω περήφανος γιατί,μπορεί εγώ να είμαι χαλβάς καναπεδένιος,διαθέτω όμως τον πιο επαναστάτη,τον πιο έξω απ΄τα δόντια,τον πιο ντερμπεντέρη κάκτο ανά την επικράτεια.Μέχρι που σκέφτομαι να τον δηλώσω στην απογραφή ως μέλος της οικογένειας,να μας ξεντροπιάζει.

(Αν κάνετε κλικ στις φωτό,θα τον δείτε σ' όλο του το μεγαλείο.)

Αλλεργικό παραλήρημα

2011-05-05T21:14:00.000+03:00

Τελικά είναι πολύ κουραστικοί αυτοί οι τύποι.
Ο Λαζόπουλος,λέει,αποκάλυψε το βίντεο για τον ΓΑΠ.Μμμάλιστα.Ο Μιχελάκης θριαμβολόγησε για τα ψέμματα του ΠΑΣΟΚ.(ξανα)Μμμάλιστα.Ο Πεταλωτής κατακεραύνωσε την ΝΔ για το ότι μας οδήγησε στην άβυσσο.(ξαναματα)Μμμάλιστα.
Κατά τ' άλλα το ΕΣΡ τιμώρησε αυστηρά τον Α.Κανάκη διότι,λέει,πρόσβαλε τους δημοκρατικούς θεσμούς.Διότι είπε ο ανάγωγος:"...λειτουργούν σαν κλίκα οι βουλευτές. Είναι μια σπείρα των 300. Καλύπτει ο ένας τον άλλον."Τς τς τς!
Δεν πάτε να κάνετε καμμιά δουλειά,messieurs?(η αγωγή μου και η ευγενική μου καταγωγή δεν μου επιτρέπει να το πω όπως τό 'πε ο φίλος μου ο Βάγγος:Ρε δε μου γαμιόσαστε!).

Πάντως,πρέπει να ομολογήσουμε,κατόπιν αυτών,ότι νιώθουμε πλήρως ενημερωμένοι ενεργοί πολίτες. Μετά πλησμονής θετικών αισθημάτων υπερηφανείας δια την δημοκρατίαν μας.Διότι τίποτε δεν μένει κρυπτόν και σκοτεινόν.Κανένα παραστράτημα δεν μένει ατιμώρητον.Και ατενίζομεν μετ' αισιοδοξίας το μέλλον μας,το οποίον διαγράφεται λαμπρόν.
(Τι πα να πει δεν έχουμε δουλειά;!!!Δουλειές υπάρχουν!)

Όλα είν' ατμός

2011-05-03T18:40:00.003+03:00

Από εδώ:

έως εδώ:

δεν είναι απλά μια ζωή.Είναι μια εποχή.

Ως άμα τη λήξει

2011-05-02T17:42:00.003+03:00

Περιμένοντας τους Βαρβάρους
-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Trivialité quotidienne

2011-04-21T10:18:00.002+03:00

Τύποις

2011-04-20T09:44:00.006+03:00

Καλή Ανάσταση.
(Για να δούμε,για να δούμε।Προηγείται,βλέπετε,η Σταύρωση και η Ταφή.)

Αναδιάρθρωση πολιτισμικού χρέους

2011-04-18T12:22:00.013+03:00

«Μα δεν είναι πολύ ωραία πράγματα αυτά,να συμβαίνουν έτσι;Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους,απ’ όλες τις ηλικίες,από διαφορετικούς χώρους,διασκεδασαν με το ίδιο κέφι και την ίδια ένταση.Είδατε,το τραγούδι στην πραγματικότητα έχει ενωτικό χαρακτήρα.Και στην κοινωνία και στην οικογένεια,παντού.Κι έτσι μεγαλώσαμε.Αλήθεια το τραγούδι έτσι δεν το ξέρουμε όλοι;...»

Καλό δρόμο.

Αδιέξοδα

2011-04-13T11:27:00.004+03:00

(ΚΛΙΚ στις φωτο)

Παύσανε,λέει,τον Ψωμιάδη.Ε και;Ας παύσουνε και τον Πάγκαλο και τον Λοβέρδο.Ακόμα και τον Παπακωνσταντίνου.Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους,φέρεται ειπών ο Τσώρτσιλ.Ο λάος θα βρίσκει πάντα τους κατάλληλους.Όπως ο εικονιζόμενος,ο οποίος πρόσφατα (αυτο-)διορίστηκε γενικός διοικητής και εισαγγελέας.Και κάποιοι γέλασαν.Δηλαδή πρέπει να τους ντύσουμε έτσι για να αντιλφθείτε το ποιόν τους;

Εαρ κλπ κλπ

2011-04-10T17:59:00.006+03:00

Γιατί υπάρχουν και κυρίες.(Μοναχοφαγάδες!)

Άνοιξη

2011-04-05T13:22:00.005+03:00

Άνοιξη.Η εποχή της αναγέννησης της φύσης,της αρχής του κύκλου της ζωής.Η εποχή που συνωμοτεί για το ξεχείλισμα των χυμών,των ορμονών.Που,πολύ σοφά,περιλαμβάνει το Πάσχα με όλους τους συμβολισμούς του.Το ελλήνων Πάσχα.Άνοιξη.

Ανησυχίες

2011-03-30T17:25:00.002+03:00

Ντριννν!

-Εμπρός!
-Ο κ.Σελιτσάνος;
-Ο ίδιος.
-Από το εργαστήριο γενετικής...
-Α μάλιστα.Για πέστε μου.
-Λοιπόόόν.Τα αυτοσωματικά σας χρωμοσώματα είναι 22 ζεύγη και τα φυλετικά σας είναι Χ και Υ.
-Που σημαίνει;
-Που σημαίνει ότι ανήκετε στο ανθρώπινο είδος και δεν έχετε ούτε σύνδρομο Turner,ούτε Down,ούτε Ε.Α.,ούτε D,ούτε Klinefelter.Εν ολίγοις είστε γενετικά υγιής.
-Είστε σίγουρος;
-Απόλυτα.Μπορώ όμως να σας δώσω κάτι που θα σας βοηθήσει.
-Αλήθεια;!Για πέστε,για πέστε!
-Έχετε χαρτί και μολύβι;
-Μισό.....Πέστε μου.
-Λοιπον,γράψτε...210 - 361 7089.
-Μα...αυτό είναι τηλέφωνο!
-Ακριβώς.Πάρτε και νομίζω ότι θα βρείτε λύση στο πρόβλημά σας.
-Ω!Μα είστε πολύ ευγενής.Επιτρέψτε μου να ανταποδώσω την ευγενική χειρονομία.
-Παρακαλώ.
-Γράφετε;
-Αν πρέπει.
-Λοιπόόόν!Γράψτε:http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4624477
-Μα...αυτό είναι ηλεκτρονική διεύθυνση!
-Ακριβώς.Κι αν την διαβάσετε και δεν κάνετε τις ίδιες εξετάσεις μ' εμένα,να μη με λένε Σελιτσάνο!

Αποχαιρετισμός

2011-03-29T22:01:00.002+03:00

ΡΩΜΙΑΚΙ : Μάλιστα. Τι κάνουμε όταν θέλουμε να πούμε κάτι και η κουβέντα μας δεν το χωράει ; Το στρίβουμε στο τραγούδι. Διότι το τραγούδι είναι μια κουβέντα που …τρελάθηκε. Κι όταν πάλι δεν μας φτάνει το τραγούδι τι κάνουμε ; το στρίβουμε στο χορό. Διότι ο χορός είναι ένα τραγούδι που ξανατρελάθηκε.*

*Από "Το μεγάλο μας Τσίρκο".

Δεύτερες σκέψεις

2011-03-28T21:57:00.002+03:00

Είχα σκοπό να γράψω για το πρόβλημα που αντιμετωπίζω με την δεκατριάχρονη κόρη μου,της οποίας το κινητό επέλεξε κάποιος ανόητος να καλεί διαρκώς,εκτοξεύοντας απειλές και ύβρεις.Και πώς η καλή μας αστυνομία σήκωσε τα χέρια ψηλά,παρότι είχα τον αριθμό του,διότι,λέει,προσκρούει στην αρχή προσωπικών δεδομένων(sic).
Και μετά έπεσα πάνω σ' αυτό.
Και ξαναθυμήθηκα πόσο εύκολο είναι τα μικρά καθημερινά βασανάκια μας να μας απομακρύνουν απ' την ουσία.

Ομοιότητες

2011-03-23T21:46:00.006+02:00

«πρόκειται πάντα για τα ίδια 300 άτομα που τον ακολουθούν παντού, για να περάσουν το μήνυμα ότι ο πρωθυπουργός γιουχάρεται».

"...Εκατό άνθρωποι, ανάμεσα τους και είκοσι Αλβανοί, που πληρώνονται από συγκεκριμένο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ της Κερατέας...Τους νοικιάζει ο συγκεκριμένος τύπος, τους πληρώνει για να κάνουν την δουλειά."

Και μετά σου λέει Ρόζα Λούξεμπουργκ και κόμμα νέου τύπου του Λένιν.
Συριζα παιδί μου,συριζα.Απ' την Κερατέα στο Τορίνο κι από ΄κεί στο Παρίσι και στο Βερολίνο,με ενδιάμεσες στάσεις στα Χανιά και στα διόδια,για να μη μιλήσουμε για το υπουργείο παιδείας και τις πολεοδομίες.Ίσως και ο Καντάφι να είναι θύμα τους.Τέτοιο αποτελεσματικό κόμμα δεν ξαναματάδα.
Πρέπει επειγόντως να γίνει συνέδριο και να μετονομαστεί από συριζα σε Ξ.Ο.ΦΑ.Λ.Τ.Σ.Α.
ΞεφτίλεςΟυτιδανοίΦΑτεΛάιτΤυρόγαλοΣτραγγιστόΑριστερά(εντάξει,το τελευταίο δεν ταιριάζει αλλά για να μην ξεχνιόμαστε...).

Άνοιξη

2011-03-22T22:05:00.002+02:00

Πέρασε κι η εαρινή ισημερία,θ' αρχίσουν σιγά σιγά να έρχονται τ' αποδημητικά.Γιατί,όπως πιστεύαν όλοι οι αρχαίοι λαοί,η άνοιξη είναι η αρχή του κύκλου της ζωής.

Μαθηματικά

2011-03-15T13:34:00.002+02:00

Το μαθηματικό γνωστικό επίπεδο του ελληνικού λαού με αφήνει άναυδο.Στο δημοτικό μάθαμε ότι 1+1=2.Μπορεί στο εξατάξιο γυμνάσιο να εντρυφήσαμε σε πιο πολύπλοκα μαθηματικά αλλά ουδέποτε αμφισβητήσαμε την αλήθεια της πρώτης μαθηματικής πρότασης του δημοτικού.Για να συμβεί αυτό θα έπρεπε να μυηθούμε στα μυστήρια των ανώτερων μαθηματικών,εκεί που αυτά συναντούν την φιλοσοφία.
Απ' ότι φαινεται ο ελληνικός λαός,συνεχίζοντας την υπερτρισχιλιετή παράδοση των Ελευσινίων,Καβειρίων και λοιπών μυστηρίων,μετέχει συμπούρμπουλος της μαθηματικής φιλοσοφίας.
Διότι δεν εξηγείται αλλιώς το ότι ουδείς εξανίσταται,ουδείς σκοτώνει όποιον βρει μπροστά του,ουδείς παίρνει τα βουνά,ουδείς βγαίνει έξαλλος στους δρόμους,ουδείς φωνάζει αναίτια "κοκορίκο",μπροστά σε μαθηματικές προτάσεις όπως 340=50+2 , 3=10 , 110+230=0.
Στέκω εκστατικός μπρος στην φιλοσοφική επάρκεια αυτού του λαού,δεδομένου ότι εγώ ο φτωχός αδυνατώ να καταλάβω.Γιατί για τα μαθηματικά ένιωθα πάντα ένα δέος.

Ανεκδοτάκι

2011-03-10T11:59:00.003+02:00

Ήθελα να γράψω για την ανημποριά κι επομένως την κατάθλιψη που μου προκαλεί η τρέχουσα επικαιρότητα.Ότι δεν την προλαβαίνω,ότι με ξεπερνά,ότι νιώθω σαν την γάτα στις ρόδες φορτηγού.Ότι πράγματα αυτονόητα καταλήγουν να με εκπλήττουν. Ότι μ' αφήνουν αμήχανο αντιφάσεις όπως το ότι αυτό το έρμο το πενηντάρι για να το πάρεις πρέπει να πηδηχτείς και αμέσως διαπιστώνεις ότι δεν αξίζει μία.Ότι οι άνθρωποι γύρω μου χάνουν την λάμψη τους και γίνονται σιγά σιγά ματ.

Τότε όμως μου ήρθε ένα μέιλ μ' ένα ανεκδοτάκι.Κι αποφάσισα ότι το πικρό χιούμορ δεν ντρέπεται να δείχνει τις ασχήμιες και γεμίζει επαρκώς τα κενά που αφήνουν οι βαθυστόχαστες αναλύσεις.

Απολαύστε το.

Ένας νέος τελειώνει το Λύκειο και δεν έχει καθόλου όρεξη για Πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του νέου, πλούσιος πολιτικός με μεγάλη δύναμη στην κυβέρνηση, απειλεί τον γιο του:
-Δεν θέλεις να σπουδάσεις ρε τεμπελόσκυλο; Λοιπόν εγώ δεν συντηρώ κοπρίτες, γι' αυτό και θα δουλέψεις, κατάλαβες;..
Έχοντας την ισχυρή οικονομική και πολιτική θέση ο πατέρας κινεί τα νήματα για να βρει μία θέση στον γιο του।Παίρνει στο τηλέφωνο τον Παπακωνσταντίνου (Υπουργό Οικονομίας):
-Γιώργο, θυμάσαι τον γιο μου; Λοιπόν, τέλειωσε το λύκειο και ο τεμπέλης δεν θέλει να σπουδάσει. Θα μπορούσες να του βρεις μια θέση να αρχίσει να δουλεύει,μήπως εν τω μεταξύ βρει το δρόμο του και αποφασίσει να σπουδάσει; Το θέμα είναι να βρεθεί κάτι που θα τον κάνει να δουλέψει σκληρά, να μήν κάθεται και τα ξύνει. Κατάλαβες;
Μερικές μέρες αργότερα ο Παπακωσταντίνου λέει:
-Ετοιμη η δουλειά για τον γιο σου. Δεξί χέρι του Προέδρου της Δημοκρατίας και 20.000 ευρώ το μήνα, τέλεια έτσι;
-Τι λε ρε Παπακωνσταντίνου, αυτό είναι υπερβολικό. Πρέπει να τον αρχίσουμε πιο χαμηλά, και με τέτοια τρελλά λεφτά αυτός ο τεμπέλης θα γίνει χειρότερος.
Περνάει λίγη ώρα. Τηλέφωνο ο Παπακωνσταντίνου:
-Φίλε του βρήκα κάτι πιο σεμνό. Ιδιαίτερος Γραμματέας Υπουργού. Ο μισθός είναι πιο σεμνός, μόνο 10.000 ευρώ το μήνα.
-Οοοοοχι ρε Παπακωνσταντίνου. Μόλις που έβγαλε το Λύκειο. Δεν θέλω η ζωή του να είναι τόσο εύκολη με την πρώτη ευκαιρία. Θέλω να αισθανθεί την ανάγκη να σπουδάσει, κατάλαβες;
Την επόμενη μέρα:
-Φίλε, του βρήκα δουλειά ως Διευθυντής του Τμήματος Προμηθειών στο Υπουργείο Οικονομικών και ο μισθός θα είναι μόνο 6,000 το μήνα.
-Μα ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ρε Γιώργο, βρες μου κάτι πιο σεμνό, κάτι στα 600 με 700 ευρώ το μήνα.
-Μα τι λές τώρα, αυτό είναι αδύνατο.
-Γιατί;;;;;;;
-Γιατί αυτές οι θέσεις δίνονται μόνο με διαγωνισμό και χρειάζεται να έχει Βιογραφικό κάποιου επιπέδου, με τέλειες γνώσεις Αγγλικών,Πανεπιστημιακό δίπλωμα,τουλάχιστον ένα Masters ή PHD στο εξωτερικό,θέληση να δουλεύει υπερωρίες άνευ αποδοχών, και φυσικά προϋπηρεσία.
Φίλε μου αυτές οι θέσεις των 600 ευρώ δεν βρίσκονται εύκολα...

Κοινοτοπίες

2011-02-28T21:34:00.004+02:00

Εμείς το ζυμώσαμε,το αφήσαμε να ξεκουραστεί,το ανοίξαμε φύλλο,το γεμίσαμε θυμικό και το φτιάξαμε ένα ωραίο επετειακό τυροπιτάκι.

Κάποιοι άλλοι,με πιο καθαρό βλέμμα,το είδαν και τους ενέπνευσε,το πάντρεψαν με παλιές και νεότερες αξίες και το έκαναν τέχνη,προσφέροντάς του ένα είδος αθανασίας.Σοφοκλής,Μπρεχτ και σημερινή ελλάδα συναντώνται και γεννούν ένα σύγχρονο τραγικό έργο.

Κι ας έρθουν να μας πουν τώρα ότι χαλάει η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.

(no sir,δεν είπα Πάγκαλος.)

Οι δύο όψεις

2011-02-27T22:25:00.004+02:00

Όταν μιλάμε για μετανάστες,στο μυαλό μας έρχονται οι άμοιροι,ρακένδυτοι,πένητες,που προσπαθούν να διαβούν τα σύνορά μας,αναζητώντας μια θέση στον ήλιο.Αυτοί είναι αυτοί που έρχονται.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι.Αυτοί που φεύγουν.Νέοι,συνήθως,που είτε πάνε να σπουδάσουν είτε η πατρίδα τους πλήγωσε,κάνοντάς τους διδάκτορες σερβιτόρους.Αυτούς τους αγνοούμε τόσο εμείς,όσο και οι άρχοντές μας.
Και ξαφνικά τους βρίσκουμε μπροστά μας.Πρώτα στο Βερολίνο,τώρα στο Παρίσι-και εύχομαι αύριο στη Ρώμη,μεθαύριο στο Λονδίνο αντιμεθαύριο στο...Και νιώθουμε μια φλογίτσα στην ταλαιπωρημένη μας ψυχή.Ναι,όσο προστατευμένοι νιώθουν οι άρχοντές μας εντός των συνόρων,τόσο να εισπράττουν το μέγεθος της γελοιότητάς τους όταν τα διαβαίνουν.

Αχ κυρ-Θόδωρε μου!Χάνεις το στιλ σου.Από εξυπνάκιας ατακαδόρος Δρ Τζέκυλ των καφενείων,μεταλάσσεσαι,χωρίς να το συνειδητοποιείς,σε άξεστο Μίστερ Χάιντ-στον ορισμό της κοινωνικής και αισθητικής προσβολής.Τον ΣΥΡΙΖΑ μπορείς να τον κατηγορήσεις για ανυπαρξία,κωλοπαιδισμό,γελοιότητα,διάλυση κλπ κλπ κλπ αλλά το να τον κατηγορείς για φασιστική αντίληψη δείχνει μάλλον έλλειψη σύνδεσης με την πραγματικότητα.

Δεν ξέρω πού ανήκουν αυτά τα παιδιά-κι ούτε μ'ενδιαφέρει-αλλά νά 'χουν την ευκή μου.

Αυτός όμως τα λέει καλύτερα.

Amen

2011-02-25T19:58:00.003+02:00

Διάβασα με προσοχή,τις τελευταίες μέρες,αναρτήσεις φίλων και γνωστών και διαπίστωσα,λόγω των ημερών,μια χαλάρωση των ηθών.Έχουμε ξεφύγει εντελώς.Ούτε ο Ρέππας,ούτε ο Λοβέρδος,ούτε καν ο Πάγκαλος μας κάνουν πλέον εντύπωση.Μόνο ο Τζ.Κλάρκσον διατηρεί μια πιθανότητα να γλυκάνει την αμαρτωλή ψυχή μας.Προσπαθώντας να περισώσω τα έσχατα εναπομείναντα ράκη του κοινωνικού ιστού,αποφάσισα να παρέμβω:

Επειδή δεν γνωρίζω ισπανικά,παρακολούθησα με προσοχή τον γέροντα και είμαι πεπεισμένος για την αλήθεια των λόγων του.Στο κάτω κάτω η Σαρακοστή είναι επί θύραις.Μεταννοείτε.Ήγγικεν γαρ...

Δεν υπάρχει ελπίς!

2011-02-22T12:05:00.002+02:00

Οι δύο όψεις της αισθητικής του δημόσιου βίου μας.Περαστικά μας.

Αλκυονίδες

2011-02-16T18:01:00.004+02:00

Μέσα στην καταθλιπτική καταχνιά της καθημερινότητας των μνημονίων,της ηλιθιότητας των αναγνωρισίμων και της αλαζονείας των παντοιολογούντων,δύο άνθρωποι αναδύονται σαν σεμνές αλκυονίδες μέρες.Δύο άνθρωποι που υψώνουν το ανάστημά τους στην απώλεια αξιών.Ο Παναγιώτης Κουσαθανάς και ο Παντελής Μπουκάλας.

Είχα την τύχη κάποτε να διασταυρωθούν τα βήματά μας.Κι αυτό με κάνει να θέλω να μοιραστώ τη χαρά τους.Και ίσως να οικειοποιηθώ λίγο τη μικρή τους δικαίωση.Κι ας είναι οι λέξεις μου εφήμερες και με νοήματα ρηχά.Αυτοί μου δίνουν στέρεο έδαφος να πατώ.

Του Αγίου Αντωνίου* (βοήθεια μας)

2011-02-14T21:03:00.005+02:00

Εγώ,απ' ότι φαίνεται,δεν έχω σχέση.Είμαι άσχετος.
Άσε που είμαι της παλιάς σχολής,του "τι σου κάνω μάνα μου;".

*Προστάτης των τρελών.

Έμφοβο παραλήρημα

2011-02-07T00:43:00.004+02:00

Ακολουθεί σεντόνι.Όποιος αποφασίσει να το διαβάσει είναι πραγματικά άφοβος.
Σερβίρεται με τσίπουρο και ρέγγα καπνιστή.

ΚΛΙΚ στη φωτο.

Ανήκω σε μια γενιά που γεννήθηκε και ανδρώθηκε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται «χρυσή εποχή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης . Μεσούντος του ψυχρού πολέμου – ο οποίος όμως είχε ήδη εφεύρει τον όρο «ύφεση» - η ανεργία σε παγκόσμια κλίμακα έτεινε να μηδενιστεί και το βιοτικό επίπεδο των – δυτικών τουλάχιστον – κοινωνιών βελτιωνόταν διαρκώς .

Μπορεί να ζήσαμε στην αταξία της δεκαετίας του ’60 , μπορεί να ανδρωθήκαμε μες στη χούντα και στην πολιτική αμφισβήτηση της μεταπολίτευσης , όμως τον απόλυτο φόβο δεν τον νιώσαμε ποτέ στο πετσί μας. Ακόμα και μέσα στη μαυρίλα της στρατιωτικής δικτατορίας ό,τι φοβόμασταν φωτιζόταν από την ελπίδα της αλλαγής.
Ο όρος «απόλυτος και αδιέξοδος φόβος» απουσίαζε από το λεξιλόγιό μας .

Τα παιδιά από τις αγροτικές περιοχές – όπου ο όρος «σπίτι» ήταν συνήθως ευφημισμός – ακολουθώντας , ή και δημιουργώντας , το κύμα αστυφιλίας , βρέθηκαν στις πόλεις είτε ως υπάλληλοι και έμποροι , βελτιώνοντας το κοινωνικό τους προφίλ είτε ως επιστήμονες , ανεβαίνοντας , πολλές φορές , αρκετά κοινωνικά σκαλοπάτια . Αν έκανες μια δουλειά που δεν σου άρεσε και εξακολουθούσες να την κάνεις , τότε ήσουν άξιος της τύχης σου . Οι ευκαιρίες ήταν τριγύρω σου και αρκούσε να είχες τα κότσια να ρισκάρεις να τις αδράξεις .

Στον πόλεμο , στις εξορίες , στον διχασμό , στην ξενιτιά μετείχαν οι πατεράδες μας . Εμείς ήμασταν συμμέτοχοι μόνον εξ ακοής . Κατορθώσαμε , μες στον ευτυχή βίο μας , να στρογγυλέψουμε αυτά τα αγκάθια . Πολλοί το είπαν απώλεια ιστορικής μνήμης , άλλοι εκπολιτισμό . Το σίγουρο είναι ότι τώρα τα χρησιμοποιούμε μόνον ως προσχήματα για να υποστηρίξουμε πολιτικές και πρακτικές εφήμερες.

Και αισίως εισήλθαμε πλησίστιοι στην τρίτη χιλιετηρίδα και στον εικοστό πρώτο αιώνα . Και ανακαλύψαμε πως δεν μετρήσαμε το κύμα και τον άνεμο σωστά . Οι περιιπτάμενες ευκαιρίες έσκασαν στον αέρα ωσεί πομφόλυγες . Τα πάγια εργασιακά και πολιτικά κεκτημένα έπαψαν ξαφνικά να είναι δεδομένα . Με πρόσχημα δε την υπεράσπισή τους άρχισε , παραδόξως , η αναίρεσή τους . Η τάξη των πλουσίων – γιατί ο όρος «αστική» μου φαντάζει απολίθωμα – συρρικνώνεται και περιχαρακώνεται . Ντύνεται την πανοπλία , που της προσφέρει η εξουσία και παίρνει θέσεις μάχης . Κι εμείς οι υπόλοιποι , ξεβράκωτοι, έμπλεοι αμηχανίας και τρόμου καθόμαστε και τους κοιτάμε άπρακτοι .

Ξαφνικά χάσαμε το παρόν μας κι αρχίσαμε να συζητάμε για το πώς θα είμαστε στο μέλλον . Το πρότυπο άλλωστε είναι γνωστό . Ας θυσιαστούμε τώρα , για ν’ αναστηθούμε αργότερα . Όμως ο δεύτερος νόμος της Θερμοδυναμικής ορίζει ότι «ένα ανεξάρτητο φυσικό σύστημα κινείται στον χρόνο πάντα προς την κατεύθυνση της μέγιστης εντροπίας (δηλαδή της μέγιστης αταξίας)» . Αλλά εμείς τά ‘χουμε ξεχάσει αυτά τα «φυσικά» . Είμαστε σίγουροι ότι ένα ανεξάρτητο φυσικό σύστημα –τυχαίο παράδειγμα : η ελεύθερη οικονομία – θα ισορροπήσει σύντομα και μάλιστα προς το συμφέρον μας . Γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτή η αταξία είναι άγνωστο πού θα καταλήξει .

Ο φόβος του άγνωστου που έχουμε βιώσει ήταν ερζάτς . Είτε ήταν μεταφυσικός (φόβος του θεού , της κόλασης) είτε κοινωνικός και εντέλει μεταφυσικός (όπως ο φόβος του κομμουνισμού , του ολοκληρωτισμού) αυτοακυρώνονταν , δεδομένου ότι οι ολέθριες υποσχέσεις τους αναβάλλονταν εις το διηνεκές . Ακόμη και αυτοί που τους επικαλούνταν με φανατισμό , δεν φαίνονταν να τους πολυπιστεύουν . Ήταν όμως ένα χρήσιμο εργαλείο νομής της εξουσίας. Το γνωρίζαμε και το μετασημειολογούσαμε , όπως ακριβώς κάνει το παιδί , που βλέπει τον γονιό του διαρκώς αγριεμένο , ενώ γνωρίζει ότι κατά βάθος το αγαπά πολύ .
Ο χωρίς κανόνες , ο ανεξέλεγκτος κίνδυνος μας είναι ακατανόητος .

Προσπαθώντας να τον κατανοήσουμε και να τον εκλογικεύσουμε ανατρέχουμε σε παλιότερες ανθρώπινες εμπειρίες . Και διαβάζουμε . Και νιώθουμε τα μάτια να διευρύνονται , τα φρύδια να συγκεντρώνονται, και τα χείλη να τεντώνονται οριζόντια. Και ξαναδιαβάζουμε . Και νιώθουμε εφίδρωση , στεκόμαστε σαν αγάλματα ακίνητοι και έχουμε δύσπνοια, οι τρίχες στο δέρμα μας σηκώνονται και εμφανίζεται τρέμουλο στους μύες . Φοβόμαστε . Όχι γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά γιατί , βάσει του νόμου των αναλογιών , τα αποτελέσματα θα είναι όμοια . Όχι ίδια αλλά όμοια , όσον αφορά τη σοβαρότητα των συνεπειών τους.

Αρχετυπικά ο άνθρωπος μπροστά στον σοβαρό κίνδυνο , δεν αντιδρά με αλληλοσπαραγμό – όπως , με περισσή αυστηρότητα , μας προειδοποιούν οι σύγχρονοι ταγοί - αλλά με συσπείρωση σε ομάδες . Το θηρίο προσπαθεί να απομονώσει ένα ένα τα μέλη της ομάδας , για να τα εξολοθρεύσει . Όσο διατηρείται η ενότητα δυναμώνει , ο κίνδυνος απομακρύνεται , ο φόβος ελαχιστοποιείται (το είπε και ο θείος Αίσωπος) .

Γιατί , λοιπόν , δεν αντιδρούμε όπως ορίζει το DNA μας ; Κατά την γνώμη μου , γιατί εκλογικεύουμε τον φόβο κατά μόνας . «Αυτό δεν είναι κάτι που με αφορά άμεσα . Μπορεί να επηρεάζει τη ζωή μου αλλά όχι σε βαθμό που να την καταστρέψει.» Μέχρι που έρχεται η στιγμή της απόλυτης απόγνωσης . Το θηρίο νικάει . Έτσι μάθαμε να αντιδρούμε , έτσι αντιδρούμε .

Θα μου πείτε απλοϊκές σκέψεις . Ναι . Γιατί όταν απειλούνται απλές και αδιαίρετες αξίες οι πολύπλοκοι συνειρμοί και αναλύσεις περιττεύουν . Όσο αντιαισθητικό και ενοχλητικό κι αν ακούγεται εισερχόμαστε στην εποχή της απλοϊκότητας . Και το πρόσημο της απλοϊκής σκέψης κινείται συμμετρικά στον άξονα των αριθμών . Όπως εμένα με οδηγεί να βαυκαλίζομαι με όνειρα για συλλογικότητες και κοινωνική αλληλεγγύη , έτσι κάποιον άλλον , ίδιον με μένα και χωρίς να μειώνεται το ηθικό του ποιον , μπορεί να τον οδηγήσει σε αναζήτηση κοινωνικού ξεκαθαρίσματος και αποκλεισμού , βίας και αυταρχισμού . Γιατί μπορεί εγώ να φοβάμαι μην χάσουμε τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας , ο άλλος όμως δικαιούται να φοβάται μην χάσει το λιγοστό του έχει .

Γιατί η δική μου η γενιά είναι ανοχύρωτη απέναντι στον φόβο . Εύκολο θύμα κάθε εξουσίας . Σιωπηλή και αναμένουσα . Ως πότε όμως ;

Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στο πλαίσιο της "Ημέρας ενάντια στο φόβο". Κλικ εδώ .

Όχι άλλο κάρβουνο...!!!

2011-02-03T09:51:00.011+02:00

Κάθε μέρα τ' ακούω.Πρωί,μεσημέρι,βράδυ.Και αναγκαστικά είμαι ο κυματοθραύστης όπου σκάει το κύμα της απελπισίας,της οργής,του πόνου.Τώρα μου ήρθε και e-λεκτρονικώς.
Καλά τα λέει η φίλη μου για τούτον τον Φλεβάρη...

Μια ωραία πεταλούδα

2011-01-30T20:34:00.002+02:00

Αρεσκόμαστε να περιγράφουμε τη θεωρία του χάους ως το φαινόμενο της πεταλούδας.Αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στην Ασία μπορεί να προκαλέσει έναν τυφώνα στην Αμερική.Τι γίνεται όμως αν αυτό που κουνάει τα φτερά του είναι πολύ μεγαλύτερο από την πεταλούδα;Τι είδους χάος πρέπει να περιμένουμε;

Ιστορική ανάλυση

2011-01-24T11:09:00.007+02:00

Τι λέει ο άνθρωπος;!Τις κάλτσες του λέει!

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι προστατευτικές πολιτικές το μόνο που τελικάπροστατεύουν είναι την ανικανότητα και τη διαφθορά, δηλαδή τη φτώχεια.

Μια τέτοια εμβριθής οικονομική ανάλυση και ένα τέτοιο βάθος ιστορικής γνώσης δεν δείχνει παρά το ότι τελευταία κάνει πολύ παρέα με τον αδελφό του.

Σταγονίδια

2011-01-20T21:31:00.003+02:00

Παράξενος καιρός.Το πρωί ζέστη,το βράδυ κρύο.Και πάνω στη ζαλάδα μας πλακώσανε κι οι αιμόφιλοι της ινφλουέντσας.

Translate

2011-01-18T15:47:00.004+02:00

Ο πρωθυπουργός μας ποτέ δεν είπε ψέμματα όταν προεκλογικά κραύγαζε "λεφτά υπάρχουν".Την πληροφορία μου την έδωσε φίλος,αμετανόητος πασοκτζής,ο οποίος επειδή γνωρίζει ότι αρνούμαι να ξοδέψω έστω κι ένα ευρώ για καθημερινή εφημερίδα,φροντίζει κάθε πρωί,με τον καφέ,να μου διαβάζει αποσπάσματα από "Τα Νέα" της προγουμένης.Μου διάβασε,λοιπόν,ένα απόσπασμα,το οποίο έσπευσα αμέσως να διασταυρώσω.
Μπήκα στο Google,έκανα κλικ στο "μετάφραση" και πληκτρολόγησα "υπάρχουν λεφτά".Μετά ζήτησα μετάφραση από τα ελληνικά στα αγγλικά.Και ω του θαύματος!Κατόπιν το ζήτησα στα γαλλικά.Στα ισπανικά.Και σε άλλες γλώσσες με το ίδιο αποτέλεσμα.Την εξήγηση του θαύματος δίνει η μετάφραση στα λατινικά.Δεν έλεγε ψέμματα.Χαμένος στη μετάφραση ήταν ο άνθρωπος...

Συγκρίσεις

2011-01-12T13:00:00.003+02:00

Ευτυχως σάυτόν τον τόπο η δικαιοσύνη αγρυπνά.

UPDATE

ΤΣΕ ΓΚΛΕΤΣΑΡΑ

Χρέη

2011-01-07T00:09:00.008+02:00

Στον φίλο Τσαλαπετεινό ως ώφειλα.

UPDATΕ

Λοπόν.Πού είχαμε μείνει;Α ναι.Βουλγαρία.Μια όμορφη βαλκανική χώρα.Επιμένω στο βαλκανική μιας και μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι το τοπικό χρώμα περιορίζεται στις λαϊκές φορεσιές στα μουσεία.Σκέφτομαι κάποια φορά-σε ανύποπτο χρόνο-να βάλω φωτογραφίες χαρακτηριστικών βουλγαρικών χωριών και πόλεων,με το κουΐζ από ποια χώρα είναι.Είμαι σίγουρος ότι οι απαντήσεις θα μοιραστούν μεταξύ Σερβίας,Σκοπίων,Ελλάδας,Βουλγαρίας και Τουρκίας. Για Αλβανία δεν ξέρω-δεν έχω πάει.

Αν και χριστιανοί ορθόδοξοι,οι βούλγαροι,ξεχωρίζουν από τους σλάβους γιατί έχουν ασπαστεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο.Και από έλληνες και σλάβους γιατί έχουν εγκαταλείψει την βυζαντινή σχολή αγιογραφίας.Ακόμα και το καμάρι τους,ο μεγάλος ναός του Νιέφσκι στο κέντρο της Σόφιας,είναι ιστορημένος με τοιχογραφίες που θυμίζουν τους χριστούληδες στα εξώφυλλα των τετραδίων,που είχαμε στο δημοτικό.Πιέστηκα να περιηγηθώ όλον τον ναό αλλά τελικά έφυγα τρέχοντας για να μην κατηγορηθώ για ασέβεια.Πρώτη φορά μέσα σε μια μεγάλη εκκλησία δεν ένιωσα ούτε κατάνυξη ούτε δέος.Μονάχα στο ναό του Τσάρεβετς,του μεσαιωνικού κάστρου του Βέλικο Τάρνοβο(12ος αι.),υπήρχε μια σύγχρονη παρέμβαση στις τοιχογραφίες,η οποία παρουσίαζε εικαστικό ενδιαφέρον.Για θρησκευτικό δεν ξέρω.

Ωστόσο αν πάσχεις από χαμηλό αιματοκρίτη πρέπει να πας να μείνεις στη Βουλγαρία.Η μοναδική τους τροφή είναι το κρέας.Σε όλες τις πιθανές μορφές.Από λουκάνικο ώς κρεατόπιτα.Το μόνο χορταρικό που κυκλοφορεί είναι το λάχανο τουρσί.Το ψάρι είναι γνωστό από τις εγκυκλοπαίδειες.Σε ερώτηση προς ντόπιους φίλους "μα καλά χόρτα δεν έχετε;" η απάντηση ήταν "χόρτα;!Τα χόρτα τα ρίχνουμε στα γουρούνια." Πρεπει,βέβαια,να παραδεχτούμε ότι μπορείς να φας ένα ολόκληρο βουλγάρικο σαλάμι χωρίς να νιώσεις ούτε μια φορά τη γεύση του λίπους.Ή να φας ένα λουκάνικο με πράσο είτε ένα κομμάτι ζαμπόν και να γεμίσει το στόμα σου νοστιμιά.Μακράν τα καλύτερα αλαντικά.

Οι άνθρωποι ευγενικοί και φιλόξενοι.Αν δεν ανοίγαν το στόμα τους νόμιζες ότι ήταν συντοπίτες σου(δεν παραβλέπω ότι σ' αυτήν την προσωπική εντύπωση ίσως να βοήθησε και το ότι το 25% του πληθυσμού είναι τσιγγάνοι...).Πάντως στο χωριό που φιλοξενηθήκαμε για μια μέρα,τόσο ο χώρος όσο και οι φυσιογνωμίες μας έκαναν και ξεχνιόμαστε και ν'απευθυνόμαστε στα ελληνικά.Που μερικές φορές είχε και ανταπόκριση(άτιμη μετανάστευση...).

Πάντως η Βουλγαρία δεν παύει να είναι μια σύγχρονη χώρα που φλέγεται να μπει στο ευρώ.Κι ας έχουν αγοράσει όλη της τη βιομηχανία οι γερμανοί.Κι ας έχει μισθό ο εργάτης 150 ευρώ και ο δημόσιος υπάλληλος 200.Και είναι τόσο εκσυγχρονισμένη ώστε,όπως εμείς καταγόμαστε από τ' απαυτά του Περικλή και του Αριστοτέλη και οι σκοπιανοί απ' τ' ανάλογα του Μεγαλέξαντρου,έτσι κι αυτοί προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι κατάγονται απευθείας από τους αρχαίους Θράκες(sic).Οι οποίοι,σύμφωνα με την μπροσούρα του βουλγάρικου ΕΟΤ,έχουν την παγκόσμια πρώτη στην εφεύρεση της οινοποιίας...

Βέβαια όλ' αυτά δεν είναι παρά οι εντυπώσεις που αποκόμισε σε ολιγοήμερη εκδρομή ένας τουρίστας.Ένα αμερικανάκι,που θα λέγαμε στα καθ'ημάς.Μπορεί ν' απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα.Συνιστώ,λοιπόν,ανεπιφύλακτα μια επίσκεψη σ' αυτήν την όμορφη χώρα.Μόνο στις χιονοδρομικές παραγκουπόλεις μην πάτε,όπου αποκομίζεις την αίσθηση ότι το εθνικό προϊόν της Βουλγαρίας είναι οι γυναίκες,μιας και παράγκα παρά παράγκα είναι κωλόμπαρο...

e-void.com

2010-12-22T11:22:00.004+02:00

Ε ναι.Από τη χώρα του e-gov εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά.

Χιούμορ

2010-12-18T14:14:00.003+02:00

"Ειδικότερα, η συμφωνία αφορά σε μείωση τιμών η οποία κυμαίνεται από 0,71% έως 37,9% σε 661 κωδικούς προϊόντων..."

"...το υπουργείο εκτιμά ότι το μηνιαίο όφελος για μια τετραμελή οικογένεια μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 50 ευρώ."

"...το μηνιαίο όφελος για ένα ζευγάρι συνταξιούχων μπορεί να ανέλθει σε 21,20 ευρώ, ενώ για έναν φοιτητή το όφελος μπορεί να φτάσει έως 8,30 ευρώ μηνιαίως."

To 37,9% δεν το βρήκα.Το μεγαλύτερο νούμερο είναι 30,17% του αλευριού για όλες τις χρήσεις και ακολουθεί η ακατέργαστη ζάχαρη με 30%.Αλλά κι αυτά μετά την 1/1/2011.Άρα τα μελομακάρονα θα τα φάμε 30% ακριβότερα...

Πριν καιρό είχα αναρτήσει έναν συγκριτικό πίνακα του ΙΝΚΑ,με τιμές ίδιων προϊόντων στην Μεγ.Βρεττανία και στην Ελλάδα.Μια γρήγορη επισκόπηση των δύο πινάκων μας οδηγεί στην διαπίστωση ότι,μετά την εθνοσωτήριο συμφωνία της μείωσης των τιμών,επανερχόμαστε αισίως στις τιμές του Μαρτίου του 2009.Οι οποίες,βέβαια,είναι πολύ υψηλότερες από αυτές των Βρεττανών.

Ε λοιπόν τους είχα παρεξηγήσει αυτούς της κυβέρνησης.Τελικά διαθέτουν λεπτή-να μην πω βρεττανική-αίσθηση του χιούμορ.

Εγώ πάντως,επειδή έχω τετραμελή οικογένεια,σκοπεύω,το 50άρι που θα κερδίσω,να το καταθέσω στον λογαριασμό,που έχει ανοίξει ο Πετσάλνικος,για τη σωτηρία της πατρίδας.

Έτσι δηλαδή για να μη νομίσουνε ότι είμαστε τίποτα τσίπηδες.

Υπεξαιρέσεις

2010-12-14T10:56:00.001+02:00

Για όσους δεν ασχολούνται με το φατσομπούκι.Από εδώ.

Φυσιολογική ροή πραγμάτων

2010-12-09T09:34:00.003+02:00

Renaissance

2010-12-01T21:37:00.003+02:00

Το ότι υπάρχει το κρυφό σημείο 251,που προβλέπει την προτεραιότητα του εργοδότη να κοιμάται με τη γυναίκα του εργαζόμενου την πρώτη νύχτα του γάμου της,ελέγχεται ως ανακριβές.Θα υπήρχε δηλαδή αλλά διαφώνησαν σε κάτι λεπτομέρειες.Εξάλλου,μια και διανύουμε την εποχή της αναγέννησης,έχουν πια και οι συντεχνίες λόγο.

Και πάνω στη φασαρία το λαϊκό κίνημα αποφάσισε να κάνει λίφτιγκ.
Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα,είμαστε...

Όλα πάνε καλά!

2010-11-30T21:39:00.004+02:00

Όλα πάνε καλά.Όλα πάνε καλά.Όλα πάνε καλά.
Στο κάτω κάτω qu'ils mangent de la brioche!(Αλλά ας μου φυλάξουν κι εμένα λίγο.Ποτέ δεν ξέρεις...)

Sha bu'et kruto blya!*

2010-11-24T20:30:00.004+02:00

-Ρε συ,η Ελλάδα είν' αυτή;
-Όχι ρε!Η Ιρλανδία!
-Ωχ με τρώει η μύτη μου.Λεφτά θα γυρέψουνε πάλι.

-Κοίτα ρε πώς αγρίεψαν οι ιρλανδοί.
-Κάτσε να τους παίξω κάτι να ησυχάσουν.Η μουσική εξευγενίζει τα ήθη.

*This is gonna kick ass, goddamn!(ρομά)

37

2010-11-17T10:38:00.001+02:00

Όσο γερνάω γίνομαι και πιο συναισθηματικός.
Συγχωρείστε με.

Γνώση

2010-11-15T11:25:00.005+02:00

Γνωρίζω ότι μάλλον έχει δίκιο.Επίσης γνωρίζω ότι το να υπεραπλουστεύεις τα οικονομικά προβλήματα μιας χώρας με ηθικούς όρους(καλοί-κακοί) είναι παιδαριώδες και επικίνδυνο.
Αλλά δεν τον χωνεύω αυτόν τον τύπο!Πώς μπορεί κανείς να εμπιστευτεί κάποιον με col de barbe,καράφλα,γραβάτα και άσπρο κολλαριστό γιακά;!

(Αν περιμένατε να σας πω για τις εκλογές,δηλώνω αυτό μόνον:Νικήσαμε!Αν μου βρείτε έναν έλληνα που έχασε κερδίζετε δωρεάν αναδιάρθρωση του χρέους σας.Εγώ συντάσσομαι με τον πρωθυπουργό μας,που είπε ότι τώρα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και ρίχνομαι μετά μανίας,με την αναγκαία σοβαρότητα,στη μελέτη για την επαγγελματική μου βελτίωση μέσω της δια βίου μάθησης.)

Μετεκλογικές αποτιμήσεις

2010-11-08T19:51:00.008+02:00

Ο Βουραϊκός το φθινόπωρο.

Παρολαυτά...δεν ξέρω...

Ψηφίστε με!

2010-11-04T22:26:00.000+02:00

Ψηφοφόόόροι μου,

Κατόπιν απαιτήσεως του λαού,αποφάσισα να ριχτώ στη μάχη των εκλογών.Είναι γνωστή η μακρόχρονη πολιτική μου πορεία στα μετερρίζια της Δημοκρατίας(καλό ε;).Θά 'θελα όμως με την ευκαιρία αυτής της επικοινωνίας μας να σας υπενθυμίσω την βασική θέση του συνδυασμού μας,την οποία,βέβαια,θα την έχετε όλοι διαβάσει στα πρωτοσέλιδα των αθηναϊκών εφημερίδων.
Κύριος στόχος μας είναι η καταπολέμηση του αλτσχάιμερ.Κατόπιν ερευνών έγκυρων βρετανικών πανεπιστημίων-όλο κάτι τέτοιες μ@@@κίες ερευνούν αυτοί-διαπιστώθηκε ότι το 90% του ελληνικού λαού πάσχει από αλτσχάιμερ.Πρόκειται περί μιας σπάνιας μορφής της νόσου,η οποία συνδυάζεται με άκρατο μαζοχισμό και οδηγεί τους άρρωστους σε παλιμπαιδισμό ενώπιον της κάλπης,δημιουργώντας τους την εντύπωση ότι πρόκειται να πάιξουν αμπάριζα και πρέπει να επιλέξουν τον αρχηγό της ομάδας τους(τον Κωστάκη,τον Γιωργάκη,τον Αντωνάκη κλπ).Πρόσφατα δε,διαπιστώθηκε ότι ένα άλλο χαρακτηριστικό των νοσούντων είναι η αδηφαγία.Με τα καινούργια στοιχεία προστρέξαμε πάλι στην αυθεντία των βρετανών επιστημόνων,οι οποίοι,παρότι έπρεπε να εγκαταλείψουν άλλες σημαντικότερες έρευνες(μελετούσαν την επίδραση του πάχους της γουρουνότριχας στην κλιματική αλλαγή),έστερξαν να μας συνδράμουν.Παρότι αδόκιμος ο όρος,η βιβλιογραφία που προσκόμισαν υπήρξε καταλυτική.Τεκμηριώθηκε έτσι και επιστημονικώς ότι το 90% του ελληνικού πληθυσμού είναι απέθαντοι.
Έγινε αμέσως πρόταση να συμπεριλάβουμε στο ψηφοδέλτιο την μοναδική παγκόσμια αυθεντία για το θέμα,η οποία όμως δεν καρποφόρησε δεδομένου ότι φοβήθηκα ότι κάποια στιγμή θα αναγκαζόμουν να τον προστατέψω από το σκοτεινό παρελθόν του.Παρολαυτά τον συμβουλευτήκαμε και κατόπιν συσκέψεως της θεματικής επιτροπής προέκυψε η,γνωστή πια,διάφανη σαν κρύσταλλο θέση μας.Η λύση είναι μία:να εξολοθρευθούν τα απέθαντα.
Γνωρίζουμε ότι αυτή η θέση είναι γενναία και τολμηρή,ότι φτάνει το μαχαίρι στο κόκκαλο(κι αυτό καλό ε;) και σας διαβεβαιώνουμε ότι πονέσαμε πάρα πολύ(σκίζω σήμερα!) μέχρι να την υιοθετήσουμε.
Σκεφτείτε όμως τα οφέλη από την εφαρμογή της.Πρώτα πρώτα θα λυτρωθούν 9.000.000 ασθενείς από την ύπουλη ασθένεια,που πολλές φορές οδηγεί σε παραλήρημα.Έπειτα αναλογιστείτε σε τι παράδεισο θα ζούμε το εναπομείναν ένα εκατομμύριο!Θα προσλάβουμε και κάνα τεσσάρι εκατομμύρια μετανάστες να μας υπηρετούν και θα την περνάμε μέγκλα!(Όπως λέει κι η πεθερά μου:"Δεν έχω πρόβλημα με τους μαύρους παιδάκι μου.Εξάλλου τι φταίν' αυτοί αν τους έκανε ο Θεός μαύρους;...")
Να υπενθυμίσουμε,τέλος,ότι όλες οι άλλες θεραπείες της ασθένειας,δια τονώσεως της μνήμης,απέτυχαν παταγωδώς.

Την Κυριακή,λοιπόν,δαγκωτό στο Σελιτσανοψηφοδέλτιο!
Να μη λείψει κανείς!

(Πληροφορίες για την εκδρομή στα Highlands το σαβατοκύριακο,στο μέηλ μου.)

Copy-paste

2010-11-01T12:56:00.003+02:00

«Οι άνθρωποι μπορεί να προβάλλουν αντίσταση σε τμηματικές αλλαγές (π.χ. περικοπή προγραμμάτων υγείας) αλλά, αν συμβούν ταυτόχρονα δεκάδες αλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, τότε εδραιώνεται ένα αίσθημα ματαιότητας και ο πληθυσμός περιέρχεται σε κατάσταση αδράνειας».

«μπορεί το σοκ να εξυμνείται ως δημοκρατική διαδικασία, αφού έχουν προηγηθεί εκλογές, ασχέτως αν αγνοείται ύστερα η βούληση του λαού»

«Η διαφθορά των πάντων, είτε υπάρχει είτε εφευρίσκεται, ευθύνεται για την όποια αποτυχία»

Περί εριφίων

2010-10-20T13:33:00.003+03:00

Η τραγωδία,ως θεατρική προσέγγιση της δυστήνου μοίρας των ανθρώπων,γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα.Με την πάροδο του χρόνου,όσο η γλώσσα μας εξελισσόταν,έφτασε να σημαίνει οποιοδήποτε ιδιαίτερα δυστυχές γεγονός.Μ' αυτήν την έννοια,μάλιστα,την δανείσαμε και στις άλλες γλώσσες.
Μερικές φορές η ίδια η ζωή επιμένει να επιστρέφει στην αρχική έννοια της λέξης.
Άλλες φορές πάλι,οι ανόητοι άνθρωποι την ταυτίζουν με ένα από τα συστατικά της,που έχει σαφώς μικρότερο βάθος και πλάτος ως έννοια,την κατάρα.Κι έτσι η τραγωδία ελαφραίνει και ευτελίζεται.
Τι να πω;Πολύ μυστήρια η ελληνική γλώσσα.Πήρε έναν τράγο και όχι μόνο κατάφερε να περιγράψει την ανθρώπινη μοίρα αλλά έφτιαξε και το κατεξοχήν μέσο μουσικής έκφρασης του ανθρώπου.

Τα παιδία παίζει...

2010-10-11T18:41:00.002+03:00

ή μήπως δυο γάιδαροι μαλλώνανε σε ξένο αχυρώνα;
Ενεοί παρακολουθούμε πληρώνοντες.

Et preterea censeo Carthago delenda est

2010-09-30T21:11:00.001+03:00

Περισσότερα.
(Προτείνω πλήρη οθόνη.)

Αμάν πια,λυσσάξατε!

2010-09-29T09:41:00.003+03:00

Τι ήρθε να με σκοτίσει τώρα αυτή;Δε με βλέπει κουρασμένο άνθρωπο;Ένα καφεδάκι είπα ν' απολαύσω ο έρμος στο σοφραδάκι μου!Κοίτα τη πώς στέκεται σα νά 'χει καταπιεί μπαστούνι.Κι όλο μου λέει για αβανιές και κουραφέξαλα.Τι νιώθει απ' αυτά αβγαλτη κοπέλα;Και μόνο από το όνομα μπορείς να καταλάβεις.Άκου Επιτροπίτσα!Αφήστε με πια!Κουρασμένος άνθρωπος.

Maxima reverentia debetur pueris*

2010-09-20T10:38:00.005+03:00

Μου έστειλαν ένα μέιλ με μια ανάρτηση από το ομαδικό μπλογκ "Χαμομηλάκι",που είναι ταγμένο στην προστασία του παιδιού.Επειδή ο όγκος πληροφοριών στο διαδίκτυο ξεπερνά τα όρια του ηλεκτρονικού θορύβου,το αναδημοσιεύω με κάθε επιφύλαξη.Η πηγή είναι η wikileaks,που δημοσιεύει μια διαρρεύσασα έκθεση του FBI,που,με τη σειρά της,έλκει τις πληροφορίες της από ένα παιδοφιλικό δίκτυο στην Ισπανία.Εξ ού και οι επιφυλάξεις,δεδομένου ότι δυνατότητα διασταύρωσης δεν έχω.Όπως διαπιστώνετε-και όπως θα διαβάσετε και στα σχόλια του ενλόγω ποστ-η εταιρία Algida έχει ως εμπορικό σήμα ένα από αυτά τα σύμβολα,ενώ και τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν κοινότυπα στην κοσμηματοποιία.Επομένως οι επιφυλάξεις ενισχύονται.

Παρολαυτά,επειδή το όλο θέμα αφορά την ασφάλεια του παιδιού,ας έχουμε την πληροφορία στην άκρη του μυαλού μας.Εξάλλου η ουσία του θέματος έχει θιγεί διεξοδικότερα.
Αν όμως τύχει και δείτε έναν τύπο,με γουρλωμένα μάτια σαν του Ζήρο Μόστελ και έκφυλα χείλη σαν του Κλάους Κίνσκι,να έχει τατουάζ στο μέτωπο ένα απ' αυτά τα σύμβολα,τότε ν' ανησυχήσετε...

*"Ύψιστος σεβασμός οφείλεται στα παιδιά".John Locke(1632-1704)

Ρίψεις

2010-09-13T13:04:00.006+03:00

Παλιά τα πετάγαμε το καλοκαίρι και περνούσαμε των παθών μας τον τάραχο το φθινόπωρο για να τα ξαναβάλουμε.Επίσης ήταν το δώρο,που με αδημονία προσδοκούσαμε,απ΄τον νονό μαζί με την λαμπάδα το Πάσχα.Μετά καλλωπίστηκαν,απέκτησαν στιλ,έγιναν σινιέ και διαθέτουν πλέον διάφορους κοινωνικούς συμβολισμούς."Τον άντρα τον κοιτάς πρώτα στα παπούτσια" λέει μια φίλη μου.
Στις 14-12-2008 όμως ο Μουνταντάρ αλ-Ζαίντι έκανε μια σημαντική πολιτιστική παρέμβαση.Έκτοτε κι εμείς,παρότι δυτικοί και ευρωπαίοι,ενστερνιστήκαμε την αραβική πολιτιστική σημειολογία και,εγκαταλείποντας τα γεωργοκτηνοτροφικά είδη,δρούμε πολυπολιτισμικά.
Δεν γνωρίζω γιατί για τους άραβες θεωρείται η εσχάτη των ταπεινώσεων.Ξέρω όμως ότι,όσο ακτιβισμό κι αν επιστρατεύσουμε,το παπούτσι εξακολουθεί ν' αποτελεί στοιχείο του εαυτού μας.Στο κάτω κάτω το αν θα ρίξεις all star ή ξυλοτσόκαρο έχει τη σημασία του...

Θεσμικές απορίες

2010-09-10T00:19:00.004+03:00

Στη μουσουλμανική Ινδονησία αρκεί ο σύζυγος να πει τρεις φορές "σε χωρίζω" και το διαζύγιο είναι γεγονός.Οι ιάπωνες όπως πάντα πρωτοτυπούν.
Εμείς γιατί διάολε είμαστε τόσο βαρετά παραδοσιακοί;

Πτή(ώ)ση

2010-09-08T14:18:00.004+03:00

Pour faire le portrait d'un oiseau

Peindre d'abord une cage
avec une porte ouverte
peindre ensuite
quelque chose de joli
quelque chose de simple
quelque chose de beau
quelque chose d'utile
pour l'oiseau
placer ensuite la toile contre un arbre
dans un jardin
dans un bois
ou dans une forêt
se cacher derrière l'arbre
sans rien dire
sans bouger...
Parfois l'oiseau arrive vite
mais il peut aussi mettre de longues années
avant de se décider
Ne pas se décourager
attendre
attendre s'il le faut pendant des années
la vitesse ou la lenteur de l'arrivée de l'oiseau
n'ayant aucun rapport
avec la réussite du tableau
Quand l'oiseau arrive
s'il arrive
observer le plus profond silence
attendre que l'oiseau entre dans la cage
et quand il est entré
fermer doucement la porte avec le pinceau
puis
effacer un à un tous les barreaux
en ayant soin de ne toucher aucune des plumes de l'oiseau
Faire ensuite le portrait de l'arbre
en choisissant la plus belle de ses branches
pour l'oiseau
peindre aussi le vert feuillage et la fraîcheur du vent
la poussière du soleil
et le bruit des bêtes de l'herbe dans la chaleur de l'été
et puis attendre que l'oiseau se décide à chanter
Si l'oiseau ne chante pas
C'est mauvais signe
signe que le tableau est mauvais
mais s'il chante c'est bon signe
signe que vous pouvez signer
Alors vous arrachez tout doucment
une des plumes de l'oiseau
et vous écrivez votre nom dans un coin du tableau.

Jacques Prevert
Jacques Prevert

Επανασύνδεση

2010-09-06T12:10:00.003+03:00

Επιστροφή.Τίποτα δεν άλλαξε.

Ανακοινώσεις

2010-08-10T18:49:00.003+03:00

Μέχρι τις 15/8 το μπλογκ θα λειτουργεί με προσωπικό ασφαλείας.Μετά...μην τον είδατε μην τον απαντήσατε...

(Αν και θα προτιμούσα αυτό.)

Κουΐζ

2010-08-05T21:06:00.013+03:00

Είναι το μοναδικό θηλυκό ποτάμι της ελλάδας.Για να επιβεβαιώσει τις τρέχουσες προκαταλήψεις είναι σκερτσόζα και όλο εκπλήξεις.Το κομμάτι που βλέπετε είναι το λιγότερο ενδιαφέρον.Το ψαχνό απαιτεί φωτογραφικό εξοπλισμό που μπορεί να βραχεί.Όποιος το βρει κερδίζει καφέ στο καφενεδάκι της πλατείας του παρακείμενου χωριού.
(Το κλικ στις φωτό-εκτός της πρώτης-βοηθάει.)

Μιμιτισμός

2010-08-02T18:39:00.006+03:00

Είναι,λέει,η μεγαλύτερη δυτική δημοκρατία.Οι πολίτες της έχουν μια αφέλεια και μια μυστήρια αισθητική-η οποία γίνεται πρόδηλη και από την φωτό.Οι ευρωπαίοι τους φοβούνται,τους υπακούουν αλλά τους περιφρονούν πίσω από την πλάτη τους.Εμείς,μεγαλοθύμως,τους συμπαθούμε με συγκαταβατικότητα,δεδομένης της ευθείας καταγωγής μας από τους ΑΗΠ και του περικλέικου DNA μας.
Εκείνο όμως που με κάνει έξω φρενών είναι η μανία τους να μας μιμούνται.Ε,νισάφι πια!

(Σοφία,ορθοί,ακούσομεν...)

Επετειακά

2010-07-29T17:38:00.005+03:00

Το χθεσινό ποστ της φίλης Theorema μού 'δωσε την ιδέα να γράψω για ένα δίδυμο,με αφορμή τη σημερινή ημέρα.Δεν είναι,βέβαια ένα ζευγάρι φίλων και τα μόνα που τους συνδέουν είναι η κοινή ημερομηνία γέννησης (29/7),ότι βίωσαν την ιστορία του τόπου μας στη διάρκεια του 20ου αιώνα και ότι ο καθένας,στον χώρο του,υπήρξε μοναδικός.Από 'κεί και πέρα όμως...

Ο Μίλτος Σαχτούρης γεννήθηκε στις 29/7/1919.Δεν θα μπω σε βιγραφικές λεπτομέρειες ούτε θα αποπειραθώ αποτίμηση του ποιητικού του έργου.Να σημειώσω μόνο δύο δηλώσεις του:

«Αυτό που εξακολουθώ να πιστεύω είναι ότι δεν βοηθάει σε τίποτα η παρουσία του ποιητού σε συμπόσια και τέτοια, το έργο του είναι αυτό που θα μιλήσει, και δεν μετείχα ποτέ σε συμπόσια και σε συνέδρια.»

«Mια δυο φορές που κινδύνευσα να παντρευτώ, ο πατέρας των κοριτσιών έλεγε "Όχι, γιατί ποιητής δεν είναι επάγγελμα" και χάλαγε ο γάμος. Είχα σκοπό ότι δε θα κάμω τίποτ' άλλο.»

Ο Μ.Σαχτούρης ήταν ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων,ταγμένος στην τέχνη του.Αναγκάστηκε,μάλιστα,για να επιβιώσει,να πουλήσει την πατρική περιουσία 230 στρεμμάτων στην Αργολίδα,την οποία είχε δωρίσει ο Καποδίστριας στην οικογένειά του στις-ω της σύμπτωσης-29/7/1829.

Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στις 29/7/1925.Νομίζω ότι,πάλι,δεν χρειάζεται να επεκταθώ σε βιογραφικές λεπτομέρειες,πόσω μάλλον να αποπειραθώ αποτίμηση του καλλιτεχνικού του έργου.Είναι μεγάλος συνθέτης αδιαμφισβήτητα.Όμως ανάμεσα στο ¨Καραμανλής ή τανκς" και το "εάν υπήρχε επιτύμβιο επίγραμμα-κατά το αισχύλειο-που θα επιθυμούσα να χαραχτεί στον τάφο μου,θα ήταν 'πολέμησε τον Δεκέμβρη' ",υπάρχει μια σειρά από δηλώσεις,αποφθέγματα,επιστολές,"σοφίες",πολιτικές κινήσεις που,κατά τη γνώμη μου,ξεπερνούν τα όρια της αμετροέπειας.Τι κρίμα!

Δυο μεγάλοι άντρες,που έζησαν την ίδια εποχή και εθεράπευσαν επάξια τις Μούσες τους.
Κι όμως τόσο διαφορετικοί...

Γκρίνιες

2010-07-22T21:10:00.005+03:00

Ναι,σύμφωνοι,έχουμε οικονομική κρίση.Αλλά δεν θα πεθάνουμε κιόλας!Εντάξει μπορεί να μην πάμε διακοπές,μια φορά στο χωριό θα πάμε.Έλα,πιες την πορτοκαλάδα σου που κάνει και ζέστη.Όλα θα πάνε καλά,θα δεις.Μη μου γκρινιάζεις.Τι άλλο να σου πω πια;Στα είπα όλα!

Σέρβις

2010-07-14T20:19:00.005+03:00

Εντάξει ν' αγωνιστούμε για το ασφαλιστικό και το εργασιακό.Αλλά,βρε παιδί μου,κάνει και ζέστη.Πάρτε ένα διάλειμμα δροσιάς κι επανερχόμαστε.

Παράθυρο ανοιχτό

2010-07-06T18:51:00.004+03:00

Κάποιες φορές πραγματικά το σύμπαν συνομωτεί για να εκπληρώσει τις επιθυμίες σου.Κι ας μην χωνεύω τον Κοέλιο.Είναι απ' τις στιγμές που ο Μέρφι φαντάζει αποτυχυμένος περιοδεύων εμπορικός αντιπρόσωπος.Που,με περισσή κακεντρεχή ικανοποίηση,του λες "περάστε αύριο για τη δόση".

Λεμονόκηπος

2010-06-29T21:47:00.003+03:00

Με λένε Φλωράνς και είμαι η ιδιοκτήτρια ενός καφενείου στο κέντρο της Οστάνδης. Η Οστάνδη είναι από τις πιο γραφικές πόλεις του Βελγίου, γι’ αυτό και πολλοί Φλαμανδοί ζωγράφοι την επέλεξαν για θέμα στους πίνακές τους. Η απέραντη παραλία της πόλης μου απλώνεται λυπημένη και αμμώδης και, λίγο πιο μέσα, η Βόρεια Θάλασσα έχει πάντοτε εκείνο το μελαγχολικό γκριζογάλανο χρώμα που δανείζεται από τον ουρανό και τα βαριά σύννεφά του. Κάποιος πελάτης μου είχε πει μια μέρα πως η θάλασσα είναι ο καθρέφτης του ουρανού, γι’ αυτό και έχει πάντα το ίδιο χρώμα με κείνον. Μου φάνηκε παράξενο, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Έκτοτε, κάθε φορά που κοιτάζω τη θάλασσα ξέρω πως είναι σα να κοιτάζω ταυτόχρονα τον ουράνιο καθρέφτη της και τότε νιώθω σα να γνωρίζω ένα πολύτιμο μυστικό.

Το καφενείο μου ονομάζεται «Λούβρο». Στο Παρίσι δεν έχω πάει ποτέ, ελπίζω όμως να κάνω αυτό το ονειρεμένο ταξίδι μόλις βγω στη σύνταξη. Από μικρή σχεδίαζα φανταστικά ταξίδια και περιπλανήσεις σε άγνωστους τόπους, συναντήσεις με μυστηριώδεις ξένους, περιπετειώδεις εξερευνήσεις σε τροπικά δάση και αχανείς πρωτεύουσες. Με τις σκέψεις και τα λόγια έχτιζα ανώγεια και κατώγεια, που λέει και μια ελληνική παροιμία. Κοντεύω τα εξήντα και από το Βέλγιο δεν έχω ξεμυτίσει ούτε μία φορά. Δεν παραιτούμαι όμως. Κάποια μέρα θα κάνω το γύρο του κόσμου ξεκινώντας από το Λούβρο, όπως ο Γκράχαμ Γκριν που έφτανε από τις Βρυξέλλες στη Βιέννη διασχίζοντας το Παρίσι.

Το μαγαζί ανοίγει κάθε μέρα στις επτά. Έρχομαι πρώτη, στήνω τις καρέκλες και ξεσκονίζω τα τραπέζια. Ανοίγω τα μεγάλα τζαμωτά παράθυρα να αεριστεί ο χώρος και να φύγει η τσιγαρίλα της νύχτας. Μου αρέσει η ησυχία του πρωινού, την απολαμβάνω. Μετά σφουγγαρίζω, μοιράζω τα τασάκια στα τραπέζια κι ανάβω τη μηχανή του καφέ να ζεσταίνεται. Κατά τις επτάμισι αρχίζουν να καταφθάνουν οι πρώτοι πελάτες. Οι κοπέλες μου με βοηθάνε, η Νέλλυ και η Λώρα, πιάνουν δουλειά στις οκτώ. Νωρίτερα δεν έχει κόσμο, δεν τις χρειάζομαι. Ο καιρός είναι συνήθως βροχερός, χειμώνα καλοκαίρι, και λίγο πριν πιάσουν δουλειά οι γείτονες περνάνε για μια καλημέρα κι ένα ζεστό καφέ. Καμιά φορά μπαίνει και κανένας περαστικός, σπάνια όμως. Πότε πότε σερβίρω και κάνα κρουασάν ή τίποτα κέικ, αν τύχει κι είμαι ξεκούραστη το βράδυ και προλάβω να καταπιαστώ με την κουζίνα. Έτοιμα δεν παίρνω ποτέ, δεν έχουν γεύση. Κυρίως όμως σερβίρω καφέδες και μπίρες.

Χτες το πρωί, με το που τελείωσα το μάζεμα του μαγαζιού κι είχα μόλις ανάψει την καφετιέρα ήρθε ο Ερρίκος. Είναι ο ένοικος του τρίτου ορόφου, συγγραφέας και φίλος. Κατεβαίνει καθημερινά με τα χαρτιά και τα μολύβια του και παραγγέλλει τον καφέ του στο γωνιακό τραπεζάκι, το πιο ήσυχο. Άπλωσε τα τεφτέρια και τα βιβλία του και, όπως πάντα, έστριψε τσιγάρο και στράφηκε προς το πάρκο. Η θέα έξω από τη τζαμαρία ήταν όμορφη. Η μέρα είχε φέξει για τα καλά και ο αέρας βούιζε σκορπίζοντας παντού ξερά φύλλα και κλαράκια από τα δέντρα. Σέρβιρα τον καφέ με τις τρεις ζάχαρες στον Ερρίκο και κάθισα δίπλα του στον ξύλινο πάγκο. Μείναμε για λίγη ώρα να χαζεύουμε το σκουπιδιάρικο που άδειαζε τους κάδους και μετά ανταλλάξαμε δυο τρεις λέξεις για το βιβλίο του. Ο Ερρίκος γράφει ένα μυθιστόρημα. Μέσα εκεί λέει για τη γυναίκα του που τον άφησε πριν δυο χρόνια κι έφυγε για τη Γερμανία μαζί με έναν εικοσάχρονο φοιτητή του από το πανεπιστήμιο. Μεγάλος καημός αυτή η γυναίκα, καταστροφή. Από τότε παράτησε τα μαθήματα και γράφει βιβλία. Για την ακρίβεια, ξεκίνησε να γράφει το συγκεκριμένο βιβλίο και, απ’ ό, τι φαίνεται, μέχρι το τέλος με δαύτο θα παλεύει.

Το μαγαζί γέμισε κατά τις εννιά, και τα κορίτσια δεν προλάβαιναν να σερβίρουν μπίρες και καφέδες. Οι περισσότεροι ζητάνε συνήθως μπίρα, παρόλο που είναι πρωί. Τα βαρέλια δεν ησύχαζαν, οι κάνουλες τρέχανε συνεχώς. Εγώ προτιμώ να εξυπηρετώ στον πάγκο, γιατί είναι λιγότερο κουραστικό και τώρα με τους κιρσούς τα πόδια μου δε βαστάνε. Η πόρτα άνοιγε κάθε τόσο κι άλλος έβγαινε άλλος έμπαινε, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Ο Ερρίκος είχε τελειώσει προ πολλού τον καφέ του κι έπινε ήδη το τρίτο κονιάκ της ημέρας. Όπως πάντα, ήξερα πως μέχρι το μεσημέρι θα κατέβαζε ολόκληρο το μπουκάλι. Όταν τον είδα να βάζει το χέρι του την τσέπη δεν φαντάστηκα. Νόμισα πως έψαχνε το σακουλάκι με τον καπνό και τα τσιγαρόχαρτα ή έστω το σημειωματάριό του, ένα βιβλιαράκι γεμάτο μουτζούρες που όλο το ξεφύλλιζε σκεπτικός. Δεν φαντάστηκα.

Κόντευε πια μεσημέρι. Η Λώρα είχε καταπιαστεί με την καφετιέρα και η Νέλλυ μοίραζε παγωμένα ποτήρια και μπουκάλια στους πελάτες. Εγώ σέρβιρα στον πάγκο και μάζευα τα ποτήρια και τα φλιτζάνια στο νεροχύτη. Ο Ερρίκος έπινε με νευρικότητα και φαινόταν κάπως ανήσυχος. Έξω ο αέρας λυσσομανούσε και κάθε που μπαινόβγαινε κάποιος ένα παγωμένο κύμα όρμαγε σαν σίφουνας. Το μαγαζί ήταν σχεδόν γεμάτο και η καπνίλα άρχιζε να με τσούζει στα μάτια. Πέρασα ανάμεσα στους θαμώνες και άνοιξα την πόρτα να πάρουμε αναπνοή. Χαιρέτισα τον καραφλό Τούρκο στο απέναντι σουβλατζίδικο και στάθηκα στο κατώφλι να πω μια καλημέρα στη Νίκη τη μανάβισσα που πέρναγε με το σκύλο της για την αγορά. Οι πάγκοι της λαϊκής ήταν από νωρίς στημένοι στην πλατεία και οι πωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους με δυνατή φωνή. Κοίταξα τα κατακόκκινα μήλα και τις φρέσκιες αγκινάρες, τα δροσερά σπανάκια και τα σέλινα στα καφάσια. Ένιωσα τυχερή για εκείνη τη μικρή στιγμή που ήμουν ζωντανή και κοίταζα όλα αυτά τα αγαθά της γης απλωμένα μπροστά μου. Παρόλο τον παλιόκαιρο η λαϊκή είχε κόσμο. Ξαναμπήκα στο μαγαζί κλείνοντας πίσω μου την πόρτα ξυλιασμένη.

Αγαπώ τη ζωή και πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να είναι ευγνώμονες για το θείο δώρο που τους χαρίστηκε. Όποιος αξιώθηκε να γεννηθεί στη γη θα έπρεπε να γνωρίζει πόσο τυχερός είναι και να προσπαθεί να ζει τη ζωή του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με σέβας, αισιοδοξία, κόπο για κάτι καλύτερο. Η ζωή είναι ωραία και μακάρι να μπορούσε να διαρκέσει όσο περισσότερο γίνεται για όλους. Όταν ακούστηκε ο εκκωφαντικός θόρυβος από το γωνιακό τραπέζι το μαγαζί πάγωσε. Σαν να έγινε σεισμός όχι κάτω από τα πόδια μας μα μέσα στα αυτιά μας. Γυαλιά από τη τζαμαρία πετάχτηκαν ολόγυρα, κάποιοι πέσανε στο πάτωμα έντρομοι παρασέρνοντας ποτήρια, άλλοι έσκυψαν να καλυφθούν κάτω από το τραπέζι τους, τα κορίτσια έμπηξαν τις φωνές και όλοι μαζί στραφήκαμε έντρομοι προς το σημείο του πανικού. Ο Ερρίκος ήταν πεσμένος στον ξύλινο πάγκο. Τα μυαλά του ήταν χυμένα στο κάθισμα, ανάκατος εγκέφαλος με αίμα και μαλλιά. Κραυγές και πανικόβλητες λέξεις ακούγονταν από παντού, ένας παγωμένος τρόμος κυρίευσε το χώρο. Ο κόσμος ξεχυνόταν όπως όπως έξω από το μαγαζί. Έτρεξα προς το μέρος του και στάθηκα πανικόβλητη μπροστά του. Το θέαμα και η μυρωδιά από τον πυροβολισμό και το φρέσκο αίμα μου έφεραν αναγούλα. Βρέθηκα να ξερνάω δίπλα στο κομματιασμένο κεφάλι του φίλου μου κλαίγοντας με λυγμούς και τρέμοντας σαν ψάρι.

Στο τραπεζάκι του Ερρίκου βρέθηκε, εκτός από το μισοτελειωμένο του κονιάκ και το πακέτο με τον καπνό του, ένα βιβλίο γερμανικής ιστορίας που δίδασκε στο πανεπιστήμιο, ένα μολύβι Faber Kastel, μερικές άγραφες σελίδες από μπλοκ με γραμμές και το τεφτέρι του, χωμένο κάτω από μια ντάνα μουτζουρωμένες σελίδες γεμάτες σημειώσεις και αφηρημένα σχέδια. Λίγο πιο πέρα έχασκε άδειο ένα πακετάκι από τσιγαρόχαρτα Drum. Οι έρευνες της αστυνομίας έδειξαν πως, φυσικά, επρόκειτο για αυτοκτονία και η σωρός του Ερρίκου μεταφέρθηκε στη Γάνδη, όπου και αποτεφρώθηκε παρουσία κάποιων συγγενών και κάνα δυο φίλων. Την ώρα που το φέρετρο τυλιγόταν στις φλόγες σκέφτηκα πως, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, στην τελευταία μουτζουρωμένη σελίδα της ντάνας του υπήρχε γραμμένη με μεγάλα μαύρα γράμματα η λέξη «Τέλος». Το μυθιστόρημα του Ερρίκου είχε ολοκληρωθεί εκείνο το μεσημέρι. Μαζί με αυτό και η ζωή του.

Η ζωή είναι δώρο. Ποιος μπορεί όμως να την αντέξει όταν έχει γίνει πια ένα απάνθρωπο μαρτύριο που πονά και υπενθυμίζει κάθε στιγμή το θάνατο; Ποιος είναι τόσο σοφός και αρκετά δυνατός για να υπομένει τα χτυπήματά της καρτερικά και με ανεξάντλητο θάρρος; Ο Ερρίκος έγραψε τέλος και δραπέτευσε μέσα από τη τζαμαρία του Παρατατικού της ζωής του εκείνο το χειμωνιάτικο μεσημέρι, αφήνοντας πίσω του ένα μυθιστόρημα και μερικά κόκκινα σημάδια στο ξύλινο πάτωμα του καφενείου «Λούβρο», στο κέντρο της Οστάνδης. Εγώ λέω να βγω πρόωρα στη σύνταξη και να αφήσω το μαγαζί στις κοπέλες. Είναι καιρός να ξεκινήσω εκείνο το πολυπόθητο ταξίδι στον κόσμο, σαν τον Γκράχαμ Γκριν που έφτανε από τις Βρυξέλλες στη Βιέννη διασχίζοντας το Παρίσι. Ήρθε πια η ώρα να επισκεφτώ το Λούβρο, να περιπλανηθώ σε ξένους τόπους, να κουβεντιάσω με αγνώστους για το δώρο της ζωής που ονειρεύομαι να ζήσω και για ένα φίλο συγγραφέα που σταμάτησε να ζει, μιλώντας τους γι’ αυτόν σε χρόνο Ενεστώτα.

Μην το χάσετε!( Θά 'χετε να κάνετε μαζί μου!)

Ποιητική Βραδιά ΙΙ

2010-06-21T20:19:00.006+03:00

Μια φορά τον χρόνο με πιάνει μια μανία αναδίφησης σε αρχεία και παλιά γραπτά.Ανασκαλέυοντάς τα,λοιπόν,χθες βράδυ ανακάλυψα μια σελίδα,γραμμένη γύρω στα μέσα της δεκαετίας του '80,με ανθολογημένες βαθυστόχαστες σκέψεις και στιχουργικές απόπειρες.
Σας την παραθέτω.

i.Η ελπίδα είναι το τιρμπουσόν που έχουμε όλοι στο κεφάλι μας και προσπαθεί να ξεταπώσει τον ερμητικό εγκέφαλό μας.

ii.Φεύγω είπε και θυσίασε την άγνοια στον βωμό της ηλιθιότητας.

iii.Δεν ήταν η κούραση.Δεν ήταν η τριβή,η ανία,η νοσταλγία.Ήταν το τέλος-έξοδος εμπρός δεξιά.

iv.Ο φίλος μου εμπορευόταν μοναξιά ετοιμοπαράδοτη,χωρίς χαρτόσημο,τα μεταφορικά δικά του.

v.Αλίμονο
Η ομοιότης των δύο σταγόνων
Είναι ο μεγαλύτερος μύθος που δημιουργήσαμε.

vi.Ο θάνατος είναι ένα καλαμπούρι των παιδιών ή ένα έξι τρία του ταβλιού.

vii.Το πεφταστέρι πνίγηκε στον μαύρο ουρανό.Ομολογώ αδυναμία έκδοσης ευχών.

viii.Όταν κοιτάζουμε τον ήλιο νιώθουμε άραγε τον κίνδυνο της δύσης;

ix.Ξεκίνησα να γράψω κάτι για το γιασεμί.Με ζάλισε όμως η ανάσα του.

x.Η αγάπη μας δεν κατάλαβε τα δέντρα.Τώρα σιωπή και αξιοπρέπεια:σημείο έκδοσης των ριζών και δολοφονίας των βλαστών.

xi.Το κύμα στο βράχο
Το πεύκο που λούζεται στο γαλάζιο
Ο γλάρος που πετά
Προσβάλλουν τα πεζά όνειρά μας.
Μια φτέρη είναι αρκετή
Ν' απειλήσει τη σύμβασή μας.

Όπως καταλαβαίνετε μπορεί η επιστήμη να κέρδισε έναν εργάτη,η Ακαδημία Νόμπελ όμως έχασε έναν υποψήφιο.Τρέμε Πανίκα!

-

Αποφάσεις

2010-06-15T11:33:00.002+03:00

Ο Πανίκας σε πατριωτική έξαρση.

"Εδό ο κόσμος κάι γετάι κάι το μοϊνί κτενί ζετάι" έλεγε ο Χάρρυ Κλύν παριστάνοντας την εράσμειο προφορά του Ζισκάρ ντ' Εστέν.
Ε,λοιπόν,νομίζω ότι ήγγικεν η ώρα να ασχοληθώ ξανά με την διεκδίκηση της Νομαρχίας.

Πολιτική Ορθότης

2010-06-09T18:23:00.013+03:00

Πενήντα χρόνια λαμπρής καριέρας.Ένας ζωντανός μύθος.Αρκούσε μια οργισμένη δήλωση-πιθανότατα εκμαιευμένη-για να τα σβήσει όλα.
Επί προεδρείας Μπους Τζούνιορ επί δύο χρόνια την αγνοούσαν και δεν της έδιναν τον λόγο να κάνει ερώτηση στον πρόεδρο.Όταν μετά τα δύο χρόνια αναγκάστηκαν να την αφήσουν να ρωτήσει,σηκώθηκε και είπε:
-Κύριε πρόεδρε,βάλατε την χώρα σ'έναν πόλεμο,στον οποίο έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες νεαροί αμερικανοί πολίτες.Οι αιτίες,που επικαλεστήκατε για να ξεκινήσετε αυτόν τον πόλεμο αποδείχτηκαν όλες ψέμματα.Τι έχετε να πείτε επ'αυτού;
Ούτε αυτή η ερώτηση στάθηκε ικανή να την κουνήσει από τη θέση της.Μια οργισμένη δήλωση,όμως,εναντίον των ισραηλινών,στις 27 Μαΐου,όταν δηλαδή η αποστολή Free Gaza βρισκόταν σε εξέλιξη,έφτασε να ξεσηκώσει την αμερικάνικη κοινή γνώμη και ν' αναγκαστεί να παραιτηθεί.
Η κυρία Τόμας είναι 89 ετών και μέχρι τώρα αρνιόταν να πάρει σύνταξη,ασκώντας με επάρκεια το επάγγελμα του δημοσιογράφου γνώμης.
Το γεγονός δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνει την υποκρισία του αμερικανικού πολιτικού συστήματος.Σκεφτείτε ότι το κύριο επιχείρημα εναντίον της δήλωσης της Τόμας ήταν "τι θα γινόταν αν η κα Τόμας έλεγε να γυρίσουν όλοι οι μαύροι της Αμερικής πίσω στην Αφρική;"!!!Αμερικάνικες πολιτικά ορθές ανοησίες.