Η Ωραία Σέλιτσα

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009

Κενότητες

Έχω την αίσθηση ότι το διαδίκτυο άδειασε.Επομένως είναι σαν να μιλάω μόνος μου.Άρα μπορώ να λέω ό,τι θέλω,χωρίς να φοβάμαι ότι θα με κράξουνε.Ωραία.Πάμε λοιπόν:

1)Θαυμάζω αυτούς που,ψάχνοντας μέσα στα καινούργια σκουπίδια,ανακαλύπτουν διαμάντια και μαργαριτάρια.
2)Υποκλίνομαι σ΄αυτούς που,παρά τις δυσκολίες της ζωής,ξεχειλίζουν από ενέργεια.
3)Συμπάσχω με αυτούς που,μέσα στη νύχτα,ψάχνουν να βρουν μιαν άσπρη μέρα.

Σε όλους αυτούς (στους άλλους το γλύψιμο από Σεπτέμβρη) το αφιερώνω:

Εντάξει,δεν είναι της γενιάς μου.Αλλά νομιμοποιούμαι να τον φωνάζω "θείο Νώντα" (όπως τον φώναζε ο Παύλος Σιδηρόπουλος) γιατί με μεγάλωσε λίγο σαν θείος.Απ΄αυτόν έμαθα τον Ρέιμοντ Τσάντλερ,στις μεταμεσονύχτιες αναγνώσεις του.Ότι ροκ μουσική δεν είναι αναγκαστικά αυτή που κάνει πολλή φασαρία.Ότι δεν χρειάζεται να ανήκεις στο σταρ σίστεμ για να κάνεις πράγματα.
Μπορεί πολλοί να τον θεωρούν γραφικό.Δεν παύει όμως να είναι αυτός που πρωτοδημοσίευσε την αφεντομουτσουνάρα μου(τι εννοείτε πού;Μα στο εξώφυλλο του δίσκου του Crazy Love,ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους!Ε όχι και ψώνιο!)

(Αυτούς που μένουν να φυλάττουν Θερμοπύλας,τους ενημερώνω ότι οι Πέρσες έχουν πάει διακοπές...Ραντεβού τον Σεπτέμβρη.)

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009

Παρενοχλήσεις

3.12πμ.Ως φιλήσυχος,αξιοπρεπής οικογενειάρχης,κοιμάμαι.
Ξαφνικά,μες στον ύπνο μου,νιώθω κάποιον να μου ρίχνει δυνατό φως στα μάτια.Ξυπνάω αλαφιασμένος και βλέπω αυτό:

Τρομαγμένος,μισοκοιμισμένος ακόμα πλησιάζω,στα νύχια των ποδιών,το παράθυρο και κοιτάζω κλεφτά να καταλάβω τι γίνεται:

Ξύπνιος πια για τα καλά κατάλαβα ότι η κατάσταση δεν παίζεται.Συγκέντρωσα όλο το θάρρος μου και βγήκα στο μπαλκόνι:

Κατάλαβα ότι αυτή η ιστορία θα τράβαγε μακριά.Άρχισα να καταλαβαίνω τους αθεράπευτα άυπνους.
Έψαξα για τίποτε μπύρες ή έστω γκουακαμόλε αλλά στα αξιοπρεπή σπίτια δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα.Έτσι,ως γνήσιος νερόβραστος,κατέληξα στις κλασικούρες.

Άφεριμ!

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009

Το ταξίδι στα Κύθηρα

Το ακρωτήριο Ταίναρο

Η Χώρα

Εδώ καρυδόπιτα με παγωτό καϊμάκι

Βιτρίνες...

Και μια πινελιά κιτς

Το Καψάλι

Ο Αβ(υ)λέ(αί)μο(ω)νας

Η παραλία Φοιρή Άμμος(νο 1)

Στο Κάστρο

Συμβουλές και διαπιστώσεις:

1.Στο Καψάλι υπάρχει πιάνο-μπαρ-ρέστοραν του οποίου ο σεφ-ένας νεαρός ονόματι Δημήτρης Νικολαΐδης-φτιάχνει εξαιρετικά πράγματα.
2.Ο μέσος χρόνος σερβιρίσματος στα εστιατόρια του νησιού είναι 30΄΄, που πολλές φορές είναι παγίδα για όσους θέλουν να απολαύσουν ένα αργό χαλαρωτικό γεύμα.Προσοχή!
3.Το tag του νησιού είναι καθαριότητα,ησυχία και νοικοκυροσύνη.
4.Δεν προσφέρεται για διακοπές για άτομα κάτω των τριάντα εκτός αν είναι πολύ ερωτευμένοι ή έχουν γεράσει πριν την ώρα τους.
5.Όμορφες παραλίες.
6.Ο Ποταμός και η Αγία Πελαγία -στα βόρια- χαλούν όλην την εικόνα του νησιού (κάτι μεταξύ Μεσσήνης Μεσσηνίας και Αρτέμιδος(Λούτσας) Αττικής).

Μετά από τόση πολυλογία ελπίζω να μην ξανακατηγορηθώ για μινιμαλιστικά ποστ(ς).