Αποσαφηνίσεις

Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας. Και η σχέση μου με τις ανθρωπιστικές επιστήμες είναι αυτή του ερασιτέχνη αναγνώστη.Έχω όμως την τύχη(;) να είμαι ενήλικος πολίτης μιας αστικής δημοκρατίας, η οποία σε τακτά χρονικά διαστήματα (υποτίθεται κάθε τέσσερα χρόνια[sic]) μου ζητά τη γνώμη μου επί του πολιτικού γίγνεσθαι.Κι επειδή κάθε φορά που μου ζητείται η γνώμη μου , τα διλήμματα έχουν προαποφασισθεί ερήμην μου, πράγμα ολέθριο για τις αιμορροΐδες μου, προσπαθώ να κατανοήσω την πραγματικότητα στην οποία ζω, αναζητώντας βοήθεια σε κείμενα ή βιβλία ανθρώπων, που θεωρούνται ειδικοί και σίγουρα είναι ειδικότεροι εμού.

Θα μου πείτε τί καταλαβαίνω απ' αυτά που διαβάζω; Ε ο καθείς κάνει ό,τι μπορεί.Επειδή όμως τελευταία, σε συζητήσεις, διαπιστώνω μια περιρρέουσα σύγχυση, θα σας καταθέσω εδώ δυο τρία πραγματάκια που μέχρι τώρα έχω καταλάβει-ή νομίζω ότι έχω καταλάβει τέλος πάντων.

Αφορμή για το παρόν σημείωμα είναι η είδηση ότι ο διευθύνων σύμβουλος της Eldorado δήλωσε σε συνέντευξη ότι "κάνουμε ό,τι όλες οι εταιρίες προσπαθώντας να μειώσουμε με νόμιμους τρόπους τους φόρους που θα πληρώσουμε". Εννοεί βέβαια τη δημιουργία ενός κυκεώνα εταιριών στην Ολλανδία και αλλού, μέσω των οποίων κινούνται τα κέρδη τους ώστε να μην φορολογούνται πουθενά.Ανέφερε μάλιστα τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων,που πληρώνει η εταιρία , ως πληρωμή φόρων. Κάποιοι θαύμασαν μ' αυτές τις δηλώσεις και, σύμφωνα με την έκφραση της εποχής, έπεσαν από τα σύννεφα. Δεν θά 'πρεπε.

Άλλη αφορμή είναι αυτή η άθλια πολιτική γεωγραφία που μας έχει επιβληθεί , βάσει της οποίας είθισται να προσανατολιζόμαστε: δεξιά, κέντρο, αριστερά. Γεωγραφία που καθαγιάζει το κέντρο ως σοβαρό και μετριοπαθή χώρο, στον οποίο όλοι θέλουν να ανήκουν και εξοβελίζει στο πυρ το εξώτερον "τα δύο άκρα" ως υστερικά,εμπαθή κι επικίνδυνα.

Ας αφήσουμε, προς το παρόν, την πρώτη κι ας ασχοληθούμε με τη δεύτερη.
Τα επίθετα δεξιός, κεντρώος, αριστερός δεν παύουν να είναι τόπου σημαντικά αν δεν τα εμπλουτίσουμε με ιδεολογικά χαρακτηριστικά, που θα τα μετατρέψουν σε πολιτικά σημαίνοντα. Έλκουν βέβαια την καταγωγή τους από την χωροθέτηση των πολιτικών ομάδων στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση του 1789, όπου έφεραν και τις ανάλογες πολιτικές ιδεολογίες της εποχής. Μετά όμως από 2,5 αιώνες θεωρώ ότι υπάρχει ανάγκη επαναπροσδιορισμού αυτών των ιδεολογικών φορτίων.

Ποιές είναι όμως οι ιδεολογίες που διατρέχουν την σύγχρονη κοινωνία και οι οποίες θα μας προσφέρουν τα υλικά ένδυσης αυτών των τοπολογικών όρων; Προς πίκραν και οργήν των πολιτικών επιστημόνων, πολιτικών αναλυτών και λοιπών ειδικών, αντιπαρέρχομαι την ιστορική αναδρομή και προσγειώνομαι άτεχνα στις εξής τρεις: Φασισμός, Φιλελευθερισμός, Μαρξισμός.

Ας δούμε συνοπτικά, έως μηχανιστικά, πώς αντιλαμβάνεται το φτωχό μου το μυαλό αυτές τις τρεις ιδεολογίες:

α) Φασισμός. Πρόκειται για μια ιδεολογία που θεωρεί ως μονάδα κοινωνικής αναφοράς την φυλή-έθνος και όχι το άτομο.Η κοινωνία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιεραρχία της φυλής. Σκοπός της είναι η επιβίωση και η ευημερία της φυλής-έθνους.Τα άτομα που απαρτίζουν την κοινωνία είναι αναλώσιμα και καθήκον έχουν να παλεύουν για τους παραπάνω σκοπούς, δλδ την επιβίωση και την ευημερία της φυλής-έθνους.Ατομικά δικαιώματα δεν χρειάζεται να έχουν. Κάτι σαν την κοινωνική δομή του μελισσιού δηλαδή,όπου το κάθε μέλος του θυσιάζεται χάριν του συνόλου ανωνύμως.
Ως ατομική ευμερία θεωρείται η ευημερία της φυλής, η οποία επέρχεται δια της κατακτήσεως ή εξαφανίσεως των άλλων φυλών-εθνών, οι οποίες κατά τα τεκμήριον είναι κατώτερες.Υπό αυτήν την οπτική, το σταλινικό καθεστώς δεν μπορεί να λογισθεί ως φασιστικό δεδομένου ότι δεν είχε ως μονάδα κοινωνικής αναφοράς την φυλή-έθνος,με όλα τα συμαπαρομαρτούντα.Κατά την ταπεινή μου άποψη -άλλη επιστημονική απρέπεια- το καθεστώς αυτό προσομοίαζε περισσότερο σε απολυταρχική μοναρχία.

β) Φιλευθερισμός. Όπως καταδεικνύει και η ετυμολογία της λέξης, είναι η ιδεολογία που φιλεί την ελευθερίαν. Την ελευθερία του ατόμου. Αυτή εξάλλου είναι η μονάδα κοινωνικής αναφοράς. Το άτομο. Το οποίο διαθέτει ατομικά δικαιώματα, που απορρέουν από τη φυσική του υπόσταση και εγγίζουν την ιερότητα. Ο Φιλελευθερισμός γεννήθηκε άλλωστε ως απάντηση στην φεουδαρχία και την μοναρχία, που ήθελαν τους υπηκόους να ανήκουν εν πολλοίς στους αυθέντες τους.
Κάθε άτομο παλέυει για την προσωπική του ευημερία.Συνήθως η πάλη του αυτή τον φέρνει σε αντιπαράθεση με τον διπλανό του, επέρχεται σύγκρουση και ο ικανότερος νικάει. Αυτό λέγεται ευγενής άμιλλα και είναι ο τρόπος με τον οποίο δομείται η κοινωνική ιεραρχία.
Η κοινωνία δεν είναι εμπρόσωπος συλλογικός οργανισμός, με τις ανάγκες και τις λειτουργίες του, αλλά άθροισμα ελεύθερων ατόμων, που το καθένα παλεύει για την προσωπική του ευημερία. Έτσι η κοινωνική ευημερία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα των προσωπικών ευημεριών. Αν αυτό είναι θετικό, όλα πάνε καλά. Αν είναι αρνητικό, τότε επέρχεται καταστροφή, άρα και αναδιανομή της πίτας, πράγμα που δημιουργεί ίσες ευκαιρίες.
Η κοινωνία, λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ανγκαία δομή που, ως ελλανοδίκης, ελέγχει την εφαρμογή των όρων τιμιότητας αυτών των μαχών. Τους οποίους όρους εισηγούνται και επιβάλλουν, όπως είναι λογικό, οι νικητές.Προς τα εκεί έτεινε και η προσπάθεια του Κέυνς, προς την εφαρμογή δηλαδή τιμιότερων όρων και προς το ευ αγωνίζεσθαι.
Έτσι ο όρος νεο-φιλελευθερισμός είναι, κατά τη γνώμη μου, έωλος.Διότι, ως ιδεολογία, το μόνο που ζητά είναι να επιβάλλει αδικότερους όρους σ' αυτόν τον διαρκή αγώνα.Νομιμοποείται όμως δεδομένου ότι σκοπός του είναι η ευημερία αυτών που τον επαγγέλλονται, μέσα στο πλάισιο που περιέγραψα.
Τέλος, για να επανέλθω στην πρώτη αφορμή δημιουργίας του παρόντος σημειώματος, ο διευθύνων σύμβουλος της Eldorado δεν υπερβαίνει τα εσκαμμένα, αντίθετα παίζει το παιχνίδι ορθά, με τους ισχύοντες όρους.

γ) Μαρξισμός. Μιλώ για την κοινωνική ιδεολογία που εκφράστηκε μέσω του Μαρξ και όχι για την πολιτική θεωρία του κομμουνισμού.Θά' πρεπε να πω "κοινωνισμός". Αλλά πέραν του ότι είναι αδόκιμος νεολογισμός, θα παρέπεμπε σε άθλια μετάφραση του εδραιωμένου ξενόγλωσσου "σοσιαλισμού", πράγμα που θα δημιουργούσε περισσότερες συγχύσεις απ' όσες θα επίλυε. Παραμένω λοιπόν στον όρο Μαρξισμός.
Μονάδα κοινωνικής αναφοράς για τον Μαρξισμό είναι τόσο το άτομο όσο και η κοινωνία. Τα άτομα διαθέτουν ατομικά δικαιώματα και διακριτή ύπαρξη. Οργανώνονται σε κοινωνικές συλλογικότητες συνδεόμενα με δεσμούς αλληλεγγύης και παλεύουν τόσο για την προσωπική όσο και για την συλλογική ευημερία. Η ιεραρχία δεν επιβάλλεται δια της ισχύος αλλά επιλέγεται απ΄την ίδια την κοινότητα, είναι ελέγξιμη και ανακλητή. Οι προστριβές και οι ανισότητες επιλύονται εντός και από τη συλλογικότητα. Ευημερία δεν νοείται η απόκτηση οικονομικής ή πολιτικής δύναμης αλλά η επαρκής τροφή ,εργασία, γνώση και περίθαλψη. Η τεχνολογία δεν επινοεί καινούργια καταναλωτικά προϊόντα αλλά επιλύει προβλήματα που προκύπτουν απ' την κοινωνική και βιωτική εξέλιξη. Τέλος η επιστημονική έρευνα δεν κατατείνει στην απόκτηση ισχύος αλλά στην προσωπική και κοινωνική αυτογνωσία καθώς και στην κατανόηση του κόσμου στον οποίο ζούμε.

Αν είστε ακόμα εδώ και δεν έχετε στραφεί ήδη στο να διαβάσετε κάτι πιο τεκμηριωμένο και ενδιαφέρον, ακολουθήστε με στην προσπάθεια στο να ταιριάξουμε αυτές τις ιδεολογίες στην προαναφερθείσα πολιτική τοπογραφία.

α) Ο Φασισμός δεν ταιριάζει σε κανένα κόμμα πλην της Χρυσής Αυγής.
Γνωρίζω ότι στην καθομιλουμένη ταυτίζουμε τον Φασισμό με την αυταρχικότητα, την μισαλλοδοξία, τον υφέρποντα ρατσισμό και τον εθνικισμό. Δεν λέω ότι υπάρχουν στεγανά μεταξύ όλων αυτών. Όμως η ταύτισή τους δεν κάνει τίποτε άλλο απ' το να εκλογικεύει τον Φασισμό και να τον κάνει πιο προσιτό. Τα αποτελέσματα τα είδαμε ήδη στις κάλπες.
Συγχωρήστε μου την απολυτότητα αλλά ο Φασισμός είναι ο Φασισμός. Τίποτε άλλο.

β) Μας μένουν λοιπόν δύο ιδεολογίες να ταιριάξουμε σε τρεις τοπικούς προσδιορισμούς.
Ας αρχίσουμε απ΄το τέλος αφού είναι κοινή παραδοχή ότι ο Μρξισμός είναι ιδεολογία της Αριστεράς.Μη με ρωτήσετε ποιας Αριστεράς. Της Αριστεράς. Γενικώς.
Εδώ πρέπει να υπενθυμίσω ότι ζούμε ήδη   σ' ένα καθεστώς , του οποίου οι θεσμοί διαπνέονται από την φιλελεύθερη ιδεολογία.Δεν είναι κάτι κρυφό, το δηλώνει με όλους τους τόνους και προς όλες τις καταυθύνσεις.
Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της πολιτικής μας γεωγραφίας λοιπόν, ανήκουν στην φιλελεύθερη ιδεολογία. Και αυτό συνάγεται είτε δια του αυτοπροσδιορισμού (πχ "η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη") είτε δια των πολιτικών τους θέσεων (πχ θέσεις για την "αριστεία" ή για τις εργασιακές σχέσεις κλπ). Και αυτό είναι κάτι που δεν νομίζω ότι θα αρνηθεί κανείς.
Κατά συνέπεια το Κέντρο και η Δεξιά διαπνέονται από την ιδεολογία του φιλελευθερισμού.
Θα μου πείτε "μα καλά,όλοι αυτοί είναι ίδιοι λοιπόν;" Δεν υπαινίσσομαι κάτι τέτοιο. Οι αποχρώσεις είναι πολλές. Συμβαίνει μάλιστα και ένα παράδοξο, που συνέβαινε ήδη από την εποχή της εμφανίσεως του φιλελευθερισμού κατά την βιομηχανική επανάσταση: οι παλαιόπλουτοι και ευγενείς φιλελεύθεροι διέθεταν μεγαλύτερη κοινωνική ενσυναίσθηση και απαιτούσαν ηπιότερους όρους του παιχνιδιού απ' ό,τι οι αυτοδημιούργητοι νεόπλουτοι. Αυτό το βλέπουμε και στη δική μας πολιτική γεωγραφία όπου η Δεξιά (στην οποία κατά τεκμήριο ανήκουν οι ισχυρότερες οικονομικά τάξεις,οι παλαιόπλουτοι και η καθ' ημάς αριστοκρατία) τείνει περισσότερο προς θέσεις κεϋνσιανές ή κοινωνικής συνοχής, αντίθετα με το Κέντρο (το οποίο κατά κοινή παραδοχή εκφράζει τις δυναμικά ανερχόμενες μεσαίες τάξεις) που παλεύει για περισσότερα ατομικά δικαιώματα, περισσότερες "ευκαιρίες"(άρα και δυνατότητα περισσότερων "μαχών")με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική συνοχή.

Αν, λοιπόν, ισχύουν όλ' αυτά τότε γεννάται ένα πρόβλημα: ποιος είναι μετριοπαθής και ποιος ακραίος;
Θεωρώ ότι δεν πρέπει να συγχέουμε αυτήν την αντίθεση με άλλες, όπως προοδευτικός-συντηρητικός ή ριζοσπαστικός-μετριοπαθής, οι οποίες έχουν διακριτό πολιτικό περιεχόμενο. Η ενλόγω αντίθεση έχει ηθική διάσταση, πράγμα που αφήνει άπειρους βαθμούς ελευθερίας στον ερμηνεύοντα.
Αν όμως θεωρήσουμε ότι μετριοπαθής είναι αυτός που προσπαθεί να συγκεράσει απόψεις και να εξομαλύνει αντιθέσεις, ενώ ακραίος αυτός που οξύνει αντιθέσεις και η δράση του δημιουργεί καινούργιες, τότε μόνο σ' ένα συμπέρασμα μπορούμε να καταλήξουμε: ότι η μόνη ακραία παράταξη είναι το Κέντρο.

Τώρα μπορείτε με μετριοπάθεια να με ρίξετε στην πυρά.

Αυτονόητα.Αλλά....

Σε δημοσίευση του παραπάνω πίνακα,από τον Χριστόφορο Βερναρδάκη στο φέισμπουκ , το πρώτο σχόλιο,με εμφανή ειρωνική διάθεση ήταν:"Έχετε να μας πείτε κάτι για αυτό;" Και παρατίθεται ένα λινκ μιας ιστοσελίδας,όπου αναφέρονται τα σημεία στα οποία,κατά "δημοσιογραφικές πληροφορίες" της ιστοσελίδας,θα υποχωρήσει η κυβέρνηση.Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η αναφορά γίνεται σαν αυτό να μην είναι εκτίμηση ή πληροφορία αλλά γεγονός.

Μερικές σκέψεις με αυτήν την αφορμή.

1.Είναι τουλάχιστον ανόητο να συγκρίνεις γεγονότα με εκτιμήσεις.Μπορείς να εκφράζεις τις ανησυχίες και τις αμφιβολίες σου αλλά όχι να τις χρησιμοποιείς ως επιχειρήματα αντιπαράθεσης.Διαφορετικά οδηγείσαι σε δημιουργία πολιτικών εκτρωμάτων όπως Το Ποτάμι.

2.Τό 'χω πεί και το ξαναλέω.Η σαλαμοποίηση της πολιτικής οδηγεί σε εσφαλμένα συμπεράσματα.Για να κρίνεις το έργο μιας κυβέρνησης πρέπει να το βλέπεις στο σύνολό του και να συνυπολογίζεις τα πολιτικά και χρονικά συμφραζόμενα.Και δεν μιλώ για την παρούσα κυβέρνηση μόνο.

3.Με κουράζει η ηθική κατηγοριοποίηση της πολιτικής,παρενδυμένη με χαρακτηρισμούς όπως "αριστερό" ή "δεξιό" -και τελευταία "νεοφιλελεύθερο".Το μέτρο της αύξησης του ΦΠΑ είναι αριστερό ή δεξιό;Η νοσηλεία σε ιδιωτική κλινική είναι αριστερή ή δεξιά;Το παράνομο παρκάρισμα είναι αριστερό ή δεξιό;Τελικά ό,τι είναι ηθικό είναι και αριστερό;Η επίσημη αφήγηση,την οποία ασπάζομαι ασμένως,λέει ότι η Αριστερά συμβαδίζει με την Ηθική.Όμως η σχέση δεν είναι αμφιμονοσήμαντη.Ό,τι είναι ηθικό δεν είναι οπωσδήποτε και αριστερό.Και στο κάτω κάτω στην πολιτική κάνεις τακτικούς ελιγμούς που εντάσσονται στην στρατηγική σου."Θα συμμαχήσω και με το Διάβολο" έλεγε μια ψυχή,που ήξερε απ' αυτά.

4.Ο καθένας δικαιούται να έχει πολιτική τοποθέτηση δεξιότερα ή αριστερότερα από την οποιαδήποτε κυβέρνηση.Δεν δικαιούται όμως να συμπεριφέρεται σαν να έκανε ζαβολιά ο συμπαίκτης του στην αμπάριζα,αν κάτι από την πρακτική της δεν του αρέσει.Υποτίθεται ότι υπάρχουν πολιτικές θέσεις,στρατηγικές και αντιπροτάσεις,που αντιπαρατίθενται.Και λογική.Ίσως.

Όχι εμείς!Αυτοί!

Ναι ρε Γιώργο κι εγώ μόλις τό 'μαθα ανατρίχιασα.Τι απανθρωπιά κυκλοφορεί ρε φίλε!Τι τους έφταιγε το παιδάκι;Κι αναρωτιέμαι ποιοι γονείς μεγαλώνουν τέτοια παιδιά ρε Γιώργο;.......Εμείς;Όχι εμείς.Εμένα τα παιδιά μου ποτέ δεν θα κάναν τέτοια πράματα......Τον χοντρό;Ποιον χοντρό;Α λες τον χοντρό της τάξης.Καλά,αυτός γουστάρει.Αφού γελάει όταν τον πειράζουν......Τι την ανακατεύεις τώρα την κατασκήνωση ρε Γιώργο;Στην κατασκήνωση τα παιδιά ξεδίνουν.Κάνουνε πλακίτσες αλλά δεν παρεξηγιώνται.Ξεδίνουν ρε Γιώργο.Κι έπειτα από πού να μάθουν τέτοιες νοοτροπίες τα παιδιά μου;Από που να τις μάθω κι εγώ ο ίδιος;......Τι στο στρατό;Στο στρατό εκπαιδεύεσαι,σκληραίνεις,γίνεσαι άντρας.Δηλαδή άμα σε πιάσει ο Τούρκος τι θα κάνεις;Θα του διαβάσεις την προκήρυξη δικαιωμάτων του ανθρώπου;Σκληραίνεις Γιώργο μου.....Πώς δε θυμάμαι.Αφού την ίδια εποχή υπηρετήσαμε.Εγώ ήμουνα μαύρος όμως Γιώργο μου.Όχι μοδιστρούλα.Μαύρος.Κατεβαίναμε στην πόλη και δεν μας δεχόντουσαν τα μαγαζιά γιατί φοβόντουσαν ότι θα τους τα σπάσουμε.Μαύρος Γιώργο μου......Καλά αυτός ήτανε βαρεμένος.Δεν μπορεί να γαζώνεις έντεκα άτομα στο φυλάκιο έτσι στα καλά καθούμενα!Άμα ήταν έτσι δε θά 'χε μείνει φαντάρος στον Έβρο.......Έλα τώρα,υπερβάλλεις.Άμα απολυόμασταν τα ξεχνούσαμε αυτά......Δεν μας ποτίσανε τίποτα ρε Γιώργο.Απλώς μάθαμε και μερικά χρήσιμα πράματα.Ας πούμε εμένα από τότε δεν μπορεί να μου κουνηθεί κανένας πούστης,κανένας εξυπνάκιας.Ναι μάθαμε αλλά δεν μας ποτίσανε καμιά ιδεολογία.Εσύ τα λες αυτά;Αφού ξέρεις τι ψηφίζω τόσα χρόνια.....Έλα ρε Γιώργο,το τράβηξες πολύ.Αυτός έρχεται στο καφενείο γιατί γουστάρει να τον πειράζουμε.....Αμάν ρε Γιώργο!Σταμάτα τις κουλτουρομαλακίες!Στο λέω να τελειώνουμε!Δεν μεγαλώνουμε εμείς τέτοια παιδιά Γιώργο!Όχι εμείς!Αυτοί!

Σέιφ μοντ

Εχθές το αυτοκίνητο άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα.Άναψε και το λαμπάκι βλάβης του κινητήρα,πράγμα που με ανάγκασε να κατευθυνθώ στο συνεργείο.

-"Μην ανησυχείς.Τό 'βαλε ο κομπιούτερας σε σέιφ μοντ",με καθησύχασε ο μάστορας."Θα το συνδέσω τώρα,να μου δώσει τη βλάβη και θα το φτιάξουμε."

Θαύμασα.Παλιά τα αυτοκίνητα σκόρτσαραν,ρετάριζαν,κάνανε κριτς κριτς μπρος δεξιά,κάνανε τέλος πάντων ό,τι όφειλαν ως κανονικά αυτοκίνητα.Τα πήγαινες στον αυτοκινητογιατρό,τα κοίταζε αυτός με περισπούδαστο ύφος,κρατώντας το πηγούνι του,μισοκλείνοντας τα μάτια,ετίθετο η διάγνωση,προτείνονταν θεραπευτικά σχέδια,προχωρούσαμε στην επέμβαση.Ενίοτε έμεναν και ουλές-υπογραφές του επεμβαίνοντος-όπως για παράδειγμα μια ξέταιρη βίδα ή ένα δεματικό σε αντικατάστασή της.Μαγικές λέξεις και εκφράσεις,όπως "ζιγκλέρ" ή "δώσε λίγο αβάνς" , μαρτυρούσαν μια μυστικιστική,ερωτική σχέση με το αυτοκίνητο.Κι όπως προσφέρουμε δωράκια στον ερωτικό μας σύντροφο,ευελπιστώντας ότι προσφέρουμε χαρά,έτσι είχε δημιουργηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία απαραίτητων αξεσουάρ,από ματόχαντρες και "μπαμπά μην τρέχεις" μέχρι κουρτινάκια,σεμέν και σκυλάκια-που-κουνάνε-το-κεφάλι στην πίσω εταζιέρα.

Τώρα το αυτοκίνητο δεν είναι παρά ένα περιφερειακό.Ένας πολύπλοκος εκτυπωτής,ένας ογκώδης σκάνερ.Βγάζει "error XXX",αντικαθιστάς το χαλασμένο κομμάτι του χαρντγουέαρ,κάνεις ριμπούτ,έτοιμο.Τέλος τα μαγικά,τα μυστήρια και οι έρωτες.

Άλλο ένα αντικείμενο του πόθου,που ψηφιοποιήθηκε,μπήκε σε πλαίσιο,απέκτησε σαφείς οδηγίες χρήσεως,εργαλειοποιήθηκε και εντέλει απαξιώθηκε ως τέτοιο.Ένα ένα χάνονται,θύματα μιας κακώς εννοούμενης τεχνολογικής εξέλιξης,η οποία πωλείται ως πρόοδος.Πουθενά δεν αναγράφεται όμως-ούτε καν στα "ψιλά" του γιούζερς μάνιουαλ-ότι όσο μεγαλώνει η ευκολία χρήσης,μειώνεται η ποιότητα.Κι ο ελεύθερος χώρος συναισθήματος.Πρώτα χαθήκαν τα βινύλια,μετά οι κασέτες,τώρα τα σιντί.Αντιπροσφέρονται άυλοι συρμοί-γιουτιούμπ,ίνσταγκραμ και e-μπουκς.Έπεα πτερόεντα δηλαδή.Τώρα είναι,ύστερα δεν είναι.Οντολογικές συγχύσεις.

Πέραν απ' αυτές τις μικρές-πλην συμποσούμενες-ήττες,που απαξιώνουν σιγά σιγά,υπονομευτικά τη ζωή μας,υπάρχουν πάντα εκείνα τα δάχτυλα,που μπλέκονται με τα δικά σου στη χαλαρή βόλτα στην πόλη,η αγκαλιά-μέθεξη,τα χείλη που τρέμουν στην αναζήτηση επαφής.Χωρίς ψηφιοποίηση και οδηγίες χρήσης.Κι αν βγει βλάβη εδώ,ο μάστορας εξακολουθεί να κοιτά με περισπούδαστο ύφος,κρατώντας το πηγούνι,μισοκλείνοντας τα μάτια κι επινοεί λύσεις-θεραπείες,τις οποίες,με περισσή ψυχή και μεράκι,ρίχνεται να εφαρμόσει.Το οντολογικό λυσάρι.Η αντιστροφή της απαξίωσης.Με λίγα λόγια,υπάρχει ελπίς.

Παραλλαγή

Ξύπνησα έντρομος,λουσμένος στον ιδρώτα.Τρεις μαντηλοδεμένες γριές μου ψιθύριζαν,με τη στριγγιά φωνή τους: «Φύγε!Δεν έχεις πια δουλειά εδώ.Δεν το βλέπεις;»

Σηκώθηκα αλαφιασμένος. Έτρεξα στον κήπο.Η λεμονιά μου με κοίταζε στέρφα και θλιμμένη.Χρόνια τώρα με πλημμύριζε στ’ άνθη και τα λεμόνια.Πόσο περήφανος ήμουν γι αυτή.Ποτέ δεν την κλάδεψα,δεν την σκάλισα,δεν την πότισα.Αλλά εκείνη συνέχιζε να μου δίνει τα δώρα της.Ώσπου μια μέρα άρχισε να μαραζώνει.Όσο μού ‘δινε καρπούς δεν έδινα σημασία.Κι ήρθε η στιγμή που απόκαμε.Σώθηκαν τα λεμόνια,πέσαν τα φύλλα ούτε μπουμπούκι δεν φούσκωνε.Τρόμαξα.Τη σκάλισα,την κλάδεψα,την πότισα.Εκείνη με κοίταζε θλιμμένη,άπραγη όπως τώρα.

Πλησίασα,την χάιδεψα,της είπα λόγια γλυκά ώσπου απόκαμα.Αποκαρδιωμένος,γύρισα την πλάτη,με ώμους σκυφτούς και πήρα να απομακρύνομαι.Κι όπως περπατούσα ένιωσα ξαφνικά να φεύγει η πνοή μου,να λιγώνει η ψυχή μου.Γύρισα να την κοιτάξω από μακρυά.Έκπληκτος είδα τα μπουμπούκια της να φουσκώνουν,τα φυλλαράκια της να θάλλουν,τα λεμονάκια της να γυαλίζουν.Κι όσο λίγωνε η ψυχή μου,τόσο εκείνη έθαλλε.

Με μια έκρηξη χαράς άρχισα να τρέχω προς το μέρος της.Κι όσο πλησίαζα κι έβρισκα την πνοή μου κι η ευτυχία πλημμύριζε τα σωθικά μου τόσο τα φυλλαράκια της μαραίνονταν,τα λεμονάκια της σκουλίκιαζαν,τ’ ανθάκια της χάνονταν.Όταν πια έφτασα δίπλα της με κοίταζε πάλι άπραγη και θλιμμένη.

Απελπισμένος έπεσα στα γόνατα.Οι τρεις γριές άρχισαν πάλι να με τριγυρίζουν με τον στριγγό ψίθυρό τους «Φύγε!Δεν έχεις πια δουλειά εδώ.Δεν το βλέπεις ότι της κάνεις κακό;Είναι αργά πια για χαϊδέματα και περιποιήσεις.Δεν τά ‘κανες όταν έπρεπε.Τώρα μόνον αν φύγεις χαρίζοντας της την ψυχή σου,την ίδια σου την πνοή,θα την ξαναφέρεις στη ζωή».

Οργισμένος,πετάχτηκα πάνω,τις έδιωξα με σπρωξιές και με μια απελπισμένη κίνηση αγκάλιασα σφιχτά τον κορμό της.Ένιωσα ένα αγκάθι να μπήγεται στο στήθος μου.Δεν μ΄ένιαξε και συνέχισα να την αγκαλιάζω σφιχτά.Και-τι ομορφιά!- τα μάτια της άρχισαν να φουσκώνουν,να πετάνε κλαράκια,τα κλαράκια να βγάζουν φύλλα και άνθη,τα άνθη να δένουν σε καρπούς κι όσο η ζωή έφευγε από μέσα μου,τόσο αυτή μεγάλωνε,ομόρφαινε,στολίζονταν.Ήμουν τ’ αηδόνι της κι ήταν το ρόδο μου. «Θε μου» σκέφτηκα «τι όμορφο πράγμα ο έρωτας!Και πόσο απλό.Όσο η ζωή.»

Το φως

 Το δεκαπεντάχρονο:

“Αξιότιμε” κύριε Αρβανιτόπουλε,                                              Καλαμάτα, 07/02/2014

    είμαι μαθήτρια της πρώτης λυκείου και πριν σχεδόν μία εβδομάδα έμαθα για το νέο σύστημα που για πρώτη χρονιά θα εφαρμοστεί στη φετινή πρώτη λυκείου. Πρώτον, είναι αμφιλεγόμενο το αν θα εφαρμοστεί αυτό το σύστημα παρ’ όλο που έχει ήδη ψηφιστεί. Δεύτερον, η τράπεζα θεμάτων, που υποτίθεται θα λειτουργήσει, δεν έχει αρχίσει καν να δημιουργείται! Πότε σκέφτεστε να το ολοκληρώσετε; Νομίζω πως εφ’ όσον δεν έχει δοκιμαστεί μια χρονιά πριν ψηφιστεί και εφαρμοστεί (κάτι το οποίο είναι απαραίτητο, αφού δεν γίνεται να καθιερωθεί ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα από τη μία μέρα στην άλλη χωρίς κάποιον έλεγχο πρώτα εκτός από την προκειμένη περίπτωση), τουλάχιστον θα έπρεπε να ανακοινωθεί από την αρχή της φετινής σχολικής χρονιάς και οι μαθητές και οι καθηγητές να γνωρίζουν τα πάντα γι’ αυτό. Όσοι καθηγητές έχουν ερωτηθεί, δεν γνωρίζουν τι να απαντήσουν και δεν ξέρουν τι ύλη πρέπει να ολοκληρώσουν. Επιπλέον, το γεγονός ότι ο βαθμός των τετραμήνων και των διαγωνισμάτων των τελικών εξετάσεων (Μαΐου-Ιουνίου) έχει κάποιο βασικό ρόλο στη βαθμολογία των γραπτών των Πανελληνίων Εξετάσεων είναι εξαιρετικά αγχώδες, γιατί όπως είναι ευρέως γνωστό οι εξετάσεις αυτές έτσι κι αλλιώς δημιουργούν υπερβολικά μεγάλο άγχος στους μαθητές. Σκεφτείτε ότι οι μαθητές θα έχουν στο μυαλό τους και το άγχος για τη βαθμολογία των υπόλοιπων τάξεων του λυκείου, κάτι που είναι, επίσης, αρκετά άδικο, διότι αν κάποιος καθηγητής δεν βαθμολογεί σωστά και αδικεί τους μαθητές, τότε αυτό θα υπολογιστεί στο αποτέλεσμα των εξετάσεών του και ίσως του μειώσει το μέσο όρο. Επιπρόσθετα, οι μαθητές, οι οποίοι θα είναι “καταπονημένοι” και πολύ κουρασμένοι από τις Πανελλήνιες Εξετάσεις, θα πρέπει να καταπονηθούν ακόμη περισσότερο για την απόκτηση ενός πολύ καλού βαθμού στις τελικές εξετάσεις μιας και θα υπολογίζεται κι αυτός στα αποτελέσματα των Πανελληνίων. Με λίγα λόγια, οι μαθητές θα πρέπει να  “πεθαίνουν” στο διάβασμα! Θα παρακολουθούμε τις τάξεις του λυκείου με ένα νέο σύστημα, μη ξέροντας την πλήρη διαφοροποίησή του από το παλιό. Τέλος, νόμιζα πως η παιδεία είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ο διάλογος μεταξύ καθηγητών και μαθητών αλλά τελικά είναι η πιστότατη αποστήθιση κειμένων και παραγράφων δίχως να γίνεται πολύπλευρη προσέγγιση και ενημέρωση. Δηλαδή, ουσιαστικά οι μαθητές παίρνουν τα σχολικά βιβλία, τα αποστηθίζουν χωρίς καν να κατανοούν ποιο είναι το περιεχόμενό τους για να τα ξεχάσουν μόλις τελειώσει η περίοδος των διαγωνισμάτων λόγω μίσους και κούρασης. Οι μαθητές, αντί να αγαπούν το σχολείο και να μαθαίνουν κάποιες απαραίτητες πληροφορίες που θα τους βοηθήσουν στο μέλλον τους, μισούν το σχολείο, μαθαίνουν να “παπαγαλίζουν” έναν τεράστιο, άγνωστο σε αυτούς, όγκο σελίδων, κειμένων, παραγράφων, έχουν πάρα πολλές ασκήσεις να λύσουν και καθόλου ελεύθερο χρόνο να απασχοληθούν με κάτι που τους ενδιαφέρει και τους χαλαρώνει από την πίεση του σχολείου. Οι καθηγητές από την άλλη και να θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Ωραία παιδεία και ωραία ελεύθερη διακίνηση ιδεών! Να τη χαιρόμαστε!! Και ύστερα αναρωτιόμαστε για την αύξηση του αναλφαβητισμού. Είναι προφανής ο λόγος που συμβαίνει αυτό. Αν δεν αλλάξει το γενικό εκπαιδευτικό σύστημα, θα μείνουν πολλοί ακόμη άνθρωποι αναλφάβητοι, αγράμματοι και με χαμηλό επίπεδο γνώσεων. Υποψιάζομαι ή μάλλον είμαι σίγουρη ότι αυτό το γράμμα θα περάσει απαρατήρητο και δεν θα του δοθεί καμία απολύτως σημασία, αλλά να ξέρετε πως αυτή η άποψη δεν είναι μόνο μιας μαθήτριας της Α’ Λυκείου, αλλά εκατοντάδων μαθητών, εκπαιδευτικών, γονέων, λογικών και σοβαρών ανθρώπων που πιστεύουν πως πρέπει η σημερινή παιδεία όπως εφαρμόζεται να αλλάξει και να αντικατασταθεί από μία πραγματικά χρήσιμη και εποικοδομητική. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ!

      Με εκτίμηση και περιέργεια για το τι άλλο μας περιμένει,

      μαθήτρια Α’ Λυκείου σχολείου Καλαμάτας.

Ψάχνουμε για γραμματόσημο.

...ή...

Φως ή σκοτάδι; Φως.
Εντός ή εκτός; Εντός.
Επάνω ή κάτω; Επάνω.
Ναι ή όχι; Ναι.
Σοκολάτα ή σαντιγί; Σοκολάτα.
Τραγούδι ή χορός; Χορός.
Μαύρο ή άσπρο; Γκρίζο.
Μιλιά ή βλέμμα; Άγγιγμα.
Συναίσθημα ή ευθύνη; Ζωή.
Μαζί ή χώρια; Μαζί.
Έρωτας ή αγάπη; Βίος.
Κάλλος ή γοητεία; Γοητεία.
Στήθος ή μπούτι; Το όλον.
Παρών ή απών; Παρών.
Μάχη ή υποχώρηση; Τακτική.
Γέλιο ή κλάμα; Βίωση.
Γραβάτα ή παπιγιόν; Λαιμόκοψη.
Επί τας ή ταν; Πακιστάν.
Το όλον ή το μέρος; Το όλον.
Μπεκάτσα ή γυναίκα; Γυναίκα.

Ανάλυσέ το

Η πείρα που έχει σωρεύσει στο μυαλό μου ο βίος μου-κι αυτό δεν ξέρω αν είναι για καλό-μου έχει διδάξει ότι όταν υπεραναλύεις ένα πράγμα,χάνει την ουσία του.

Πάρτε για παράδειγμα τις ανθρώπινες σχέσεις.Αν,ας πούμε,έχεις πρόβλημα με τον/την καλό/ή σου και το αναλύσεις μία,δύο,τρεις,πέντε φορές και διαπιστώσεις ότι ξαναγυρνάτε εκεί που ξεκινήσατε,τότε έχετε χάσει την ουσία.Μπορείτε να συνεχίσετε να το αναλύετε εφόρου ζωής.Το μόνο που θα κερδίσετε είναι ότι θα σας περικόψουν τη σύνταξη,το εφάπαξ και το επίδομα κηδείας κι εσείς ούτε που θα το αντιληφθείτε,απορροφημένοι από τις αναλύσεις σας.

Κι επειδή το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων χωράει πολλή ανάλυση,που μοιραία θα μας οδηγήσει σε υπερανάλυση και σε απώλεια της ουσίας,ας πάρουμε ένα πιο απτό παράδειγμα.Έχετε λ.χ. ένα κιλό λαχταριστά,ζεστά παϊδάκια.Με τα ξυγκάκια τους και τα τραγανιστά κοκαλάκια τους.Τα παίρνετε και τα κόβετε μικρά,μικρά κομματάκια,τα περνάτε από τη μηχανή του κιμά και τα βάζετε στο πιάτο σας.Εκτός του ότι θα προκαλέσετε την μαζική αυτοκτονία χασαποταβερνιάρηδων,σίγουρα αυτό που θα επιχειρήσετε να φάτε δεν είναι παϊδάκια.Η σύγχρονη ελληνική πολιτική σκέψη βέβαια,θα υπερπηδούσε το εμπόδιο,ονομάζοντάς το "μους παϊδάκια".Αλλά αυτό μοιάζει με υπεκφυγή.

Αυτά σκεφτόμουν μες στη θαλπωρή του καλοριφέρ του αυτοκινήτου,διασχίζοντας τον παγωμένο κάμπο,με τον ήλιο στην πλάτη μου να ανατέλλει επιθετικός αλλά μάλλον ατελέσφορος. Αναθυμόμουν βλέπετε τα,προ σχεδόν μισό αιώνα,νιάτα μου.Σκεφτόμουν ότι,αν είχα καταλάβει σωστά,αυτό εννοούσαμε όταν μιλάγαμε για σαλαμοποίηση της πολιτικής.Παίρνεις δλδ ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα,το κόβεις ψιλές,ψιλές φετούλες και κάθεσαι και ασχολείσαι με μία μία τις φετούλες ξεχωριστά.Κι έτσι ξεφορτώνεσαι το πρόβλημα και βρίσκεις και κάτι να ασχολείσαι τον ελεύθερο χρόνο σου.

Ομολογώ ότι πέρασε απ' το βρόμικο μυαλό μου ότι αυτός είναι ο τρόπος που διάγουμε τον πολιτικό μας βίο σήμερα.Και αναρωτιέμαι γιατί οι γλωσσικές μόδες δεν επανέρχονται,όπως επανέρχονται πχ οι μόδες στην ένδυση.Θα ήταν μια όμορφη συνθηματική λέξη. Κάτι σαν : "Δώστε μας όλην την εικόνα.Όχι στη σαλαμοποίηση των προβλημάτων μας."

Ωραία σκέψη αλλά φοβάμαι ότι θα την καταπιεί κι αυτή ο μεγάλος μύλος της σύγχρονης πολιτικής,που όλα τ' αλέθει και που θα την ξεράσει σε  κάτι σαν :
"ραντεβού στα σαλαμάδικα".

Ας μην το αναλύσω περαιτέρω.

Πρωθύστερον

Aιώνας εμπορίου

Λειβαδίτης Tάσος

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο     εμπόριο κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα, μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους     λαχειοπώλες διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία     δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση, ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,     χρεώγραφα κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει; «ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν     ποτέ απεργία μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές     περηφάνειες γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ' όλη τη βέβαιη νειότη σου, βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελλοί να τα     μαζέψουν νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,     δολλάρια ασημένια η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν     μεθαύριο σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής», κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο     θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω απ' τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει, τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι, είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,     ο Pοκφέλλερ άρχισε πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο     προστατευτικό σπίτι με τις πέτρες που μου ρίξατε σ' όλη τη ζωή μου.

(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985)

Αμφισημίες

Αυτό έχουμε

Κι αυτό περιμένουμε

Το φως

Φίλε Βιβλιοθηκάριε,τις καλύτερες ευχές μου , για σένα και για τον αγώνα σου και να θυμάσαι ότι το λειτούργημά σου δεν φοβάται ούτε το σκότος της οργανικής τύφλωσης.

Ποίημα των δώρων

στη Maria Esther Vàzquez

Ας μην καταντήσει σε δάκρυα ή παράπονα

αυτή η διακήρυξη του μεγαλείου του Θεού

που με εξαίσια ειρωνεία

μου χαρίζει ταυτόχρονα τη νύχτα και τα βιβλία.

Τούτη την πολιτεία των βιβλίων

έταξε να την επιβλέπουν δυο μάτια δίχως φως,που μονάχα

στις βιβλιοθήκες των ονείρων μπορούν να διαβάσουν

κάτι προτάσεις δίχως νόημα,που τις χαρίζουν

τα χαράματα στο μόχθο τους.Άδικα η μέρα

μπρος τους απλώνει τ' αναρίθμητα βιβλία της,

απόμακρα και άπιαστα σαν τις περγαμηνές

που χάθηκαν στην Αλεξάνδρεια για πάντα.

Ένας βασιλιάς (όπως λέει ο ελληνικός μύθος) πέθαινε

στην πείνα και στη δίψα,ανάμεσα σε περιβόλια και πηγές°

κι εγώ,ξοδεύω σπάταλα τα αχανή όρια

τούτης της σκοτεινής,βαθιάς βιβλιοθήκης.

Ανώφελα προσφέρουνε οι τοίχοι της

εγκυκλοπαίδειες,άτλαντες τη Δύση

την Ανατολή,αιώνες,δυναστείες,

σύμβολα κόσμους και κοσμογονίες.

Αργά αργά,μες στη σκιά μου εξερευνώ

με το δισταχτικό ραβδί το κενό μισοσκόταδο,

εγώ,που φανταζόμουν ώς και τον Παράδεισο 

σαν μια απέραντη βιβλιοθήκη.

Κάτι τα ορίζει όλα αυτά,κάτι που ασφαλώς

δεν γίνεται να οριστεί με τη λέξη τύχη°

άλλος,τά 'χει κιόλας χαρεί,σε κάτι θολά πάλι απογεύματα,

και το σκοτάδι και τ'αμέτρητα βιβλία.

Τριγυρνώντας στους απέραντους διαδρόμους

νιώθω ένα αόριστο ιερό δέος,κι έχω την αίσθηση

πως είμαι αυτός ο άλλος,κείνος που θά 'χει κάνει

τα ίδια βήματα ακριβώς,τις ίδιες μέρες.

Ποιος απ'τους δυο μας γράφει τάχα αυτό το ποίημα

έχοντας έναν πολλαπλό εαυτό,μα ένα και μοναδικό σκοτάδι;

Και τελικά,τι σημασία έχει τ'όνομά μου

όταν η μοίρα μας δεν ξεχωρίζει πουθενά;

Είτε είμαι ο Γκρουσάκ,είτε ο Μπόρχες,κοιτάζω

τούτο το αγαπημένο σύμπαν που παραμορφώνεται και σβήνει

και γίνεται χλομή,ακαθόριστη στάχτη

που μοιάζει με το όνειρο και τη λησμονιά.

[Χόρχε Λουίς Μπόρχες ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ και άλλα ποιήματα ,μεταφρ.Δημήτρης Καλοκύρης, ύψιλον/βιβλία Αθήνα 1982]

[ Το 1955, με πρωτοβουλία της Βικτόρια Οκάμπο, η νέα αντι-περονική στρατιωτική κυβέρνηση τον διόρισε επικεφαλής της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Μέχρι τότε είχε τυφλωθεί εντελώς.]





Το ποστάκι έγινε στο πλαίσιο των  Κατσαμάκειων 2013.Συμμετέχουν:

Σταυρούλα, Ερυθρό Καγκουρώ, Nefosis A, Μούργος, Καγκουρώ, Polyanna, Δύτης Νιπτήρων, Ντίνα Βιτζηλαίου, Roubini Marini,  DevaAlema,  KidsCloud, Κόκκινο Μπαλόνι, Κουπέπια, snowball, σημειωματάριο, kizilkum, Εύη Βουλγαράκη, γρηγορης στ. Silentcrossing, τσαλαπετεινός.

Σκέψεις

Ένας άνθρωπος που κοιτά κάθε μέρα τον καθρέφτη αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι γερνάει.Είναι τόσο μικρές οι καθημερινές αλλαγές,που στα μάτια του είναι ανύπαρκτες.Μόνο όταν κάτσει εκείνη την -καταραμένη- ώρα σχόλης κι ανασκαλέψει παλιές φωτογραφίες,συνειδητοποιεί την πραγματικότητα.

Το ίδιο παθαίνει και η κοινωνία.Αλλάζει χωρίς να συνειδητοποιεί τις αλλαγές της.Μόνο αν κοιτάξει πίσω της μπορεί να αντιληφθεί τις ρυτίδες,το στέρεμα των ορμονών,το σακούλιασμα στα μάτια,το καινούργιο,γερασμένο,αποκρουστικό της πρόσωπο.Γιατί η ταχύτητα,με την οποία συμβαίνουν αυτές οι αλλαγές,είναι όμορφα ρυθμισμένη ώστε να της αφήνουν περιθώρια να προσαρμόζεται,χωρίς να αναστοχάζεται.

Αν,για παράδειγμα,πριν τρία χρόνια ανακοινωνόταν ότι εξήντα βουλευτές οπλοφορούν-ακόμα και μέσα στη Βουλή-θα γινόταν πιθανότατα σκάνδαλο."Από τί άραγε κινδυνεύουν;" , θα αναρωτιόταν ο πολίτης."Οι πολιτικές δολοφονίες ανήκουν,υποτίθεται,στο παρελθόν.Οι βουλευτές από τα μόνα που κινδυνεύουν είναι γιουχάισμα,γιαούρτωμα,άντε και καμιά ψιλοσφαλιάρα.Και κανένα απ' αυτά δεν χρειάζεται κουμπούρι για ν' αντιμετωπιστεί.Άρα αυτοί οι τύποι είναι παλληκαράδες,μαφιόζοι της νύχτας.Ουστ από 'δώ τραμπούκοι!"θα κατέληγε.

Σήμερα η κοινωνία χαμογελά συγκαταβατικά."Το περίμενα",λέει."Δεν μου κάνει εντύπωση".Ακόμα κι όταν ένα απ' αυτά τα όπλα "εκπυρσοκροτεί κατά λάθος" σε δημόσιο χώρο,το γεγονός προσπερνιέται μ' ένα ανασήκωμα των ώμων.Είναι λογικό οι αυτοαπαξιωμένοι εκπρόσωποί μας να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται σαν συμμορίτες γκάνγκστερς.Ο κάθε πολίτης βέβαια κινδυνεύει πολύ περισσότερο  από τα τάγματα εφόδου της ΧΑ ή τους αποθρασυμένους,λόγω έλλειψης αστυνόμευσης,υπόλοιπους εγκληματίες αλλά άδεια οπλοφορίας δεν του δίδεται.Κι αν του δοθεί δεν θα ξέρει τι να την κάνει. Εκτός αν μπει στη διαδικασία του να αρχίσει να εξασκείται στην οπλοχρησία και να καταλήξει Dirty Harry ή Λούκυ Λουκ.Οι βουλευτές μας,δεδομένου ότι επιμένουν να τα κουβαλάνε μαζί τους,φαίνεται ότι είναι εξασκημένοι.Με άλλα λόγια έχουν χρήματα και χρόνο να διαθέσουν γι αυτό το ευγενές σπορ.Το γελοιωδέστερο δε είναι ότι συγκαλείται η διάσκεψη προέδρων της Βουλής και αποφασίζει την απαγόρευση οπλοφορίας εντός του κτηρίου της.Δηλαδή το αυτονόητο.Θα μπορούσε να απαγορεύσει και το ουρείν εντός της αιθούσης της ολομελείας.

Η μικρή μας καθημερινότητα τροποποιείται αργά,με βιαστικά όμως πηδηματάκια.Κάθε τόσο κοντανασαίνουμε και χαιρόμαστε που τη βγάλαμε ώς εδώ.Συνεπικουρούσης και της παιδιόθεν εκπαίδευσής μας στη μοιρολατρεία και την μετά θάνατον ζωή,δεν αντιδρούμε,αφηνόμαστε στο ρεύμα.Κάποιοι όμως-πολλοί πια-ξυπνούν ένα πρωί και διαπιστώνουν ότι δεν τη βγάζουν πια.Έχουν χάσει τα πάντα.Δουλειά,σπίτι,αξιοπρέπεια,ανθρώπινη υπόσταση.Μερικοί , κατανοώντας την αδικία και τα τερτίπια της ζωής ψάχνουν για λύσεις.Αναζητούν στήριξη σε κινήσεις κοινωνικής αλληλεγγύης,που στήνουν άλλοι,οι οποίοι βρίσκονται ένα βήμα πίσω τους και δεν διαθέτουν την αλαζονεία να τους περιφρονούν.Γιατί οι δεύτεροι βλέπουν ότι η ζωή τους σπρώχνει προς τους πρώτους.Προσβλέπουν σ' ένα μαύρο μεροκάματο,που θα τους βοηθήσει απλώς να επιβιώσουν.Δεν ελπίζουν παρά να βρουν κάτι,πιο σταθερό,που θα τους κρατήσει απλώς στη ζωή.Χωρίς όνειρα.
Άλλοι πάλι νιώθουν προδομένοι.Προδομένοι από μια κοινωνία που δεν τήρησε το δικό της κομμάτι της συμφωνίας.Και τους τυφλώνει το μίσος εκδίκησης.Εκδίκηση εναντίον όλων.Θεωρούν ότι αφού αυτοί έπαιξαν το παιχνίδι με τους κανόνες,η κοινωνία είναι αυτή που είναι επίορκη.Και τάσσονται μ΄εκείνους που επαγγέλλονται το μίσος και την καταστροφή.Φωτιά και τσεκούρι.

Κι έρχονται οι ταγοί μας,τη παροτρύνσει της,απαξιωμένης στα μάτια μας,ΕΕ,και διαπιστώνουν ότι αυτή η κοινωνική σούπα,που προσιδιάζει σε διάλυμα κατά τη διάρκεια εξώθερμης αντίδρασης,έχει ανάγκη από αντιρατσιστική νομοθεσία.Μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου.Αυτή η καινούργια ρυτίδα στο πρόσωπο της κοινωνίας μας είναι τόσο βαθιά και μοιάζει τόσο μόνιμη,που κανένα μέικαπ,καμιά αντιγηραντική κρέμα δεν μπορεί να την εξαφανίσει.Με την πάνω από μισό αιώνα πείρα μου,ως πολίτης αυτής της χώρας,γνωρίζω ότι ένας νόμος για να ισχύσει,δεν αρκεί να ψηφιστεί.Χρειάζεται τις κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες και την κοινωνική συναίνεση.Και αν υπήρχαν αυτές οι προϋποθέσεις η αναγκαιότητα ενός τέτοιου-αντιρατσιστικού- νομοθετήματος θα αυτοαναιρούνταν.

Είναι φανερό ότι η όμορφη ελληνική αστική δημοκρατία μας έχει καταντήσει μια αποκρουστική παλιόγρια.Και ο λαός θέλει να δει ένα καινούργιο,νεανικό πρόσωπο.Τα υπερφορτισμένα κοινωνικά ιόντα που κινούνται φρενιτιωδώς και ακατάστατα μέσα στην προαναφερθείσα κοινωνική σούπα,έχουν ανάγκη από έναν καταλύτη,που θα τα οδηγήσει στο σχηματισμό συσσωματώσεων ογκωδών,σταθερών μεγαλομορίων και όχι σε μικρές,υπερκινητικές μικροενώσεις.Και ο καταλύτης αυτός πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι έχει απέναντι του έναν λαό,που νιώθει προδομένος,με αυστηρά εκ τηλοψίας παιδεία εδώ και,τουλάχιστον,είκοσι χρόνια και που έχει ανάγκη από σκληρά λόγια.Δεν θέλει τροποποιήσεις σεναρίων.Θέλει καινούργια σενάρια.Θέλει ν' ακούσει ότι ο ναός θα γκρεμιστεί και θα ξαναχτιστεί σε τρεις μέρες και όχι ότι θα βαφτεί και θα στοκαριστούν οι τρύπες.Αλλιώς θα παραδέρνει αποπροσανατολισμένος,αυξάνοντας την κοινωνική εντροπία.

Και , κατά την ταπεινή μου γνώμη,εμείς,ως πολίτες-μονάδες,πρέπει να προωθούμε αυτή τη διαδικασία φτιάχνοντας ή συμμετέχοντας σε κοινωνικές ομάδες,που σκοπό έχουν την αλληλεγγύη και την αλληλοστήριξη-και επομένως και την κοινωνική εκπαίδευση- περιμένοντας και απαιτώντας αυτόν που θα δώσει το σύνθημα της συνολικής αντίδρασης.

Γιατί τα νιάτα έχουν ομορφιά.

Οι αριστεροί

Δεν αντέχω άλλο αυτόν τον ρατσισμό με τους πλούσιους.Πρέπει επιτέλους να σταματήσει.Όλοι θέλουν να σώσουν τους φτωχούς.Όλες οι προσπάθειες κατευθύνονται στην ανακούφιση των αδύναμων.Όλες οι μάχες στα μαρμαρένια αλώνια της πολιτικής δίνονται για τους μη έχοντες.Το είπε ο πρωθυπουργός.Το είπε ο συμπρωθυπουργός.Το είπε ο ανθυποσυμπρωθυπουργός.Το φωνάζει η αντιπολίτευση.Μέχρι και οι φασιστοειδείς πιθηκάνθρωποι γι αυτούς παλεύουν.

Μα δεν υπάρχει ένας δεξιός πολιτικός σ' αυτή τη χώρα;Ένας να πει ότι παλεύει για τα συμφέροντα των πλουσίων.Και οι πλούσιοι τί θα κάνουν;Ποιος θα τους προστατέψει;Πώς θα επιβιώσουν;

Απ' την άλλη ας πρόσεχαν.Κανείς δεν είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη.

Αλλά,βρε παιδί μου,μέτρον άριστον έλεγαν οι ΑΗΠ.Δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στα χρυσωρυχεία στις Σκουριές και να μαστιγώνεις αλύπητα την εταιρία με σκληρές διαπραγματεύσεις και περιορισμούς.Δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι τους μετανάστες στη Μανωλάδα και να συλλαμβάνεις τον εργοδότη τους.Κι από πάνω να προετοιμάζεις από τώρα την ίδια υπεράσπιση και την ίδια σύλληψη,που θα ξαναγίνει του χρόνου.

Άνθρωποι είναι κι αυτοί,να προσφέρουν θέλουν.Δεν φταίνε που ο θεός τους έκανε πλούσιους.Νισάφι πια.

Αλλά απ' ότι φαίνεται πρέπει να συμβιβαστούν,να σκύψουν το κεφάλι και καρτερικά να βαδίσουν στο σκληρό δρόμο που τους έταξε η μοίρα.Να παλέψουν να επιβιώσουν σ' αυτήν την άδικη,αριστερή χώρα.Σ' αυτήν την άδικη,αριστερή κοινωνία.Γιατί είμαστε όλοι αριστεροί τελικά.


[Και βέβαια δεν είναι ο Pete Seeger]

Η Άνοιξη

Αυτή η άνοιξη θέλει βοήθεια.Συμπεριφέρεται παράξενα.Πέντε μέρες είναι ήδη εδώ και κανείς δεν τό 'χει αντιληφθεί.Κάθεται σε μια γωνία με άδειο βλέμμα,άσιτη,τυλιγμένη στα μπράτσα της,τουρτουρίζοντας.Περιμένει καρτερικά τη ροζ κάρτα,που κατά βάθος ξέρει ότι δεν θα πάρει ποτέ.Μια άνοιξη λαθρομετανάστης.


Παρόλον τον πλούτο της η γλώσσα μας,μερικές έννοιες δεν μπορεί να τις αποδώσει σαφώς.Για παράδειγμα πώς θα αποδώσεις στα ελληνικά το "an accidental empire" ; Μια κατά λάθος αυτοκρατορία.Μια τυχαία αυτοκρατορία.Ναι αλλά απ' την απόδοση απουσιάζει η έννοια του δυστυχήματος.


Συζητώ με διάφορους την κατάσταση.Πώς φτάσαμε ως εδώ;Πού πάμε; "Ναι αλλά ο Σκουρλέτης είπε..." , "...δε βλέπω τηλεόραση αλλά είχε χθες έναν τύπο ο Τάδε,πολύ σοβαρό κύριο,που είπε..." , "...ο Γιωργάκης σας πείραξε,φάτε τώρα το Σαμαρά..." , "...το περήφανο όχι των Κυπρίων,ε;Χαχαχα.Πάρτα τώρα..."  .
Των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν.


Στο κοινωνικό ιατρείο η εθελόντρια γραμματέας : "Γιατρέ, έχει έρθει ένας πούστης,που όλο με κάτι αστέγους ανακατεύεται,αλλόκοτος.Να τον διώξω;" Γαμώ τον εθελοντισμό μου μέσα.


"Τι θα κάνουμε το Πάσχα;Θα πάμε πουθενά;"
"Κάτσε νά 'ρθει με το καλό και βλέπουμε."


Ναι.Αυτή η άνοιξη χρειάζεται βοήθεια.Και δεν της φτάνει η ροζ κάρτα.Πρέπει να της εξασφαλίσουμε πράσινη.

Choice

Δουλειά των μαθητών του 2ου ΕΠΑΛ Καλαμάτας.Κάτι τέτοια δίνουν ελπίδες.

Αφελείς ερωτήσεις

[Η εικόνα από εδώ]


-Μέχρι το '74 έλεγαν ότι αν κτυπήσει η πόρτα σου στις τέσσερις το πρωί,δεν είναι ο γαλατάς.Κι αυτό μας έμεινε σαν πικρό αστείο.Άραγε πόσοι γελάμε ακόμα μ' αυτό;
Μέχρι πριν λίγα χρόνια γελούσαμε με τον Ξανθόπουλο , που, φτωχό παλληκάρι , κατάφερνε δουλεύοντας και σπούδαζε γιατρός και παντρευόταν την πλούσια νύφη εκπορθώντας την ανώτερη τάξη . Άραγε δικαιούμαστε ακόμα να γελάμε μ' αυτό;
Υπομειδιούσαμε με συγκατάβαση για τα παθήματα του Ρίκου και του Νεκροφόρα στη "Συνοικία το όνειρο" . Τολμάμε να είμαστε ακόμα συγκαταβατικοί; Μήπως αυτοί οι ήρωες άρχισαν πάλι να μας μοιάζουν;
Λέγαμε σκωπτικά "περάστε απ' το τμήμα δι' υπόθεσίν σας" . Ποιος άραγε μπορεί πια να το πει χωρίς ν' ανατριχιάσει;
Χανόταν στη θάλασσα ο Νικηφόρος Μανδηλαράς και το μαθαίναμε μετά από χρόνια . Ως ιστορικό γεγονός . Πόσα τέτοια ιστορικά γεγονότα θα μάθουν τα παιδιά μας;
Άνθρωποι χάνονταν ξαφνικά και τους βρίσκαμε μετά από μέρες σακατεμένους ή πεταμένους σ' ένα κελί . Πόσο παρελθόν μπορούμε να το θεωρήσουμε αυτό; "Τροφική δηλητηρίαση" έλεγαν τα επίσημα χείλη . Πόσο γκροτέσκα και ξεπερασμένη φυσιογνωμία μπορεί να θεωρηθεί ο Καψάσκης; Άλλοι πάλι βρίσκονταν αίφνης στα σίδερα επειδή σε μια στιγμή αγανάκτησης ξέσπασαν μ' ένα "Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;" Πόσο γραφική μνήμη μπορούμε να το θεωρήσουμε αυτό;
Βουλευτές και δημοσιογράφοι δολοφονούνταν από ανθρώπους , που τώρα πια έχουμε καταδικάσει στη συνείδησή μας . Τότε όμως ήταν απλώς εθνικώς δρώντα άτομα . Πόσους εθνικώς δρώντες έχουμε σήμερα;
Η πλειοψηφία δεν γνώριζε τι είναι δημοκρατία , ήταν μη συνειδητοποιημένη , σιωπηλή , ενημερωμένη απ' τα κρατικά μέσα ενημέρωσης . Πόσο παλιά είναι αυτή η φράση;
Καταδικάσαμε τον Κοεμτζή σαν ποινικό παραβάτη . Πόσους Κοεμτζήδες φτιάχνουμε σήμερα;
Πόσος καιρός θα χρειαστεί για ν' αποστειρώσουμε το παρόν μας , να το κάνουμε ιστορικό παρελθόν με μια ετικέτα σαν αυτήν την "βία και νοθεία" του '61;
Πόσο παλιά ήταν που όλο διαβάζαμε στις εφημερίδες για γέροντες , που "απεβίωσαν" επειδή ξέχασαν το μαγκάλι αναμμένο και τους πήρε ο ύπνος;

-Άσε μας άνθρωπέ μου! Εδώ υπάρχει πρόβλημα , δε βλέπεις; Μειώνονται τα εισοδήματά μας , αυξάνονται οι φόροι και κοιτάμε πως θα τα κουτσοβολέψουμε . Δεν είναι ώρα για αμπελοφιλοσοφίες!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

πέρασα ένα πολύ όμορφο σαββατοκύριακο . Το πρωί του Σαββάτου ξυπνήσαμε , πλυθήκαμε , ντυθήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο και φύγαμε . Μου αρέσει να πηγαίνω βόλτα με τ' αυτοκίνητο με τον μπαμπά και τη μαμά . Ο μπαμπάς έβαλε το ραδιόφωνο , για συντροφιά όπως είπε , αλλά είχε όλο κάτι μουσικές , αμάν πάλι απεργία είπε και άλλαξε σταθμό και βρήκε μια κυρία αγνή που τη λέγανε στρουμπούλη κι έλεγε κάτι ωραία παραμύθια αλλά ,πού στο διάλο πάει και τα βρίσκει,είπε και τσατίστηκε και χαμήλωσε τη φωνή και η αγνή κυρία δεν έλεγε πια παραμύθια αλλά μουρμούραγε , χωρίς να καταλαβαίνω τί λέει . Μετά άρχισαν να κουβεντιάζουν ο μπαμπάς και η μαμά . Πολύ μ' αρέσει όταν κουβεντιάζουν ο μπαμπάς και η μαμά όταν πηγαίνουμε βόλτα με τ' αυτοκίνητο . Είπανε για κάτι που το λένε κρίσι και που είναι πολύ κακό αλλά εμάς δε μας πιάνει, γιατί ο μπαμπάς μου είναι πολύ καλός , αλλά ξέρει κάτι άλλους ανθρώπους , που παλιά ήταν καλοί αλλά τώρα δεν ξέρω , γιατί ήρθε αυτό το κρίσι και τους πήρε όλα τα λεφτά και τώρα δεν έχουνε να φάνε . Αλλά καλά να πάθουνε , είπε ο μπαμπάς , γιατί παλιά τρώγανε με τέσσερις μασέλες κι αγοράζανε αυτοκίνητα και σπίτια πιο μεγάλα απ' τα δικά μας και τώρα τί θέλουνε δηλαδή; Κι είπαν και για κάτι καραγκιόζηδες , που εγώ δεν τους ήξερα αν και με πάνε πάντα στον καραγκιόζη όταν έρχεται στην πλατεία και που ο ένας έφτιαχνε σαμάρια και τον άλλον δε θυμάμαι τ' όνομά του αλλά μου θύμιζε τον θείο μου τον μελισσοκόμο , που 'έβαζε τις μέλισσές του σε κάτι κουτιά , που τα έλεγε κουβέλια . Κι είπαν και για έναν Μπένυ που πρέπει να ήταν ένας μεγάλος , κακός αρκούδος . Αλλά αν και λέγανε για τους καραγκιόζηδες , δε γελάγανε αλλά ήτανε τσατισμένοι . Και μετά είπανε για ένα παλληκάρι , που ήταν νέο και ωραίο και που δεν ήταν σαν αυτούς που λέει  η γιαγιά μου στο χωριό ότι δεν έχουν τσίπα απάνω τους , γιατί ήταν τόσο καλός που τον φωνάζαν τσίπα . Αλλά ο μπαμπάς μου είπε ότι μπορεί να ήταν νέος και ωραίος αλλά ήταν βλάκας κι έλεγε κουταμάρες κι η μαμά μου είπε ότι δεν έχεις δίκιο και μαλώσανε και η μαμά μου  κοίταγε έξω απ' το παράθυρο κι ο μπαμπάς μου έσμιξε τα φρύδια και κοίταγε μπροστά . Και μετά από λίγο η μαμά μου τον ρώτησε αν παρήγγειλε το καινούργιο αυτοκίνητο και ο μπαμπάς μου είπε χα , τεμενάδες μου κάνανε , ψοφάνε να πουλήσουνε και ποιος έχει φράγκα για να πάρει αυτοκίνητο σήμερα . Και μετά του είπε η μαμά μου ότι είδε ένα πολύ ωραίο φόρεμα , που έκανε τρακόσια ευρώ και ο μπαμπάς μου είπε ότι δεν είναι καιρός για έξοδα κι ότι θά 'ρθει αυτό το κρίσι και δε θά 'χουμε να φάμε . Και μετά είπανε για κάτι άλλους ανθρώπους , που ήταν μάλλον κακοί αλλά τους χρειαζόμαστε είπε ο μπαμπάς , γιατί δέρνουν και θα διώξουν κάτι άλλους κακούς , που ήρθαν χωρίς να τους καλέσουμε και είναι βρωμιάρηδες και όλο κλέβουν και θα μας κλέψουν και το ψωμί . Εμένα δε μ' ένοιαζε γιατί δε μ'αρέσει το ψωμί αλλά ο μπαμπάς  είπε ότι είναι τόσο κακοί που είναι μαύροι και καλά κάνουν οι άλλοι κακοί που τους δέρνουν και τους διώχνουν . Η μαμά μου του είπε ότι είναι τρελός και επικίνδυνος και μαλώσανε και κοίταγε πάλι η μαμά μου έξω απ΄το παράθυρο κι ο μπαμπάς μπροστά . Μετά φτάσαμε στην Αθήνα και μας περίμενε η φίλη του μπαμπά και της μαμάς , η κυρία Μαρία , και μας πήγε σ' ένα πολύ ωραίο μαγαζί να φάμε . Είχε κάτι ράφια με κονσέρβες αλλά ο μπαμπάς μου μου είπε πως δεν είναι για να τις φάμε αλλά για ομορφιά , και δεν είχε τραπεζομάντηλο σαν της μαμάς αλλά κάτι χαρτιά , σαν εκείνα που τυλίγει τις σαρδέλες ο κυρ-Βαγγέλης ο μπακάλης στο χωριό και είχε πολύ στιλ όπως είπε η μαμά μου . Φάγαμε παξιμάδια απ' την Κρήτη , τυρί από τη Μύκονο , λάδι απ' την Καλαμάτα , μαρούλια  από τη Θήβα , πατάτες από τη Νάξο και κρέας απ' το Βέλγιο αλλά δε φάγαμε τίποτα  απ' την Αθήνα . Και μετά ο μπαμπάς έκανε άααχ να πιούμε και κάνα καφέ αλλά πήρε τηλέφωνο ένας φίλος τους και πήγαμε όλοι μαζί να τον βρούμε κι ήτανε σ' ένα μέρος που το λέγαν πολυχώρο κι ήταν μια μικρή αυλή με τρία τραπέζια κι ήταν και καμιά δεκαριά άνθρωποι και πίνανε τσίπουρο κι ήταν κι ένας μ' ένα μπουζούκι κι ένας άλλος με μια κιθάρα και τραγουδήσαμε και χορέψαμε και περάσαμε πολύ ωραία . Μετά ο μπαμπάς μου μας πήρε και μας πήγε στο θέατρο και είδαμε ένα έργο πάρα πολύ ωραίο , ενός καλόγερου που το λέγαν φόνισσα . Ήτανε μια γιαγιά , ίδια με τη γιαγιά μου τη Βασίλω στο χωριό , που σκότωνε κάτι κοριτσάκια που είχαν κολλήσει μια αρρώστια που τη λέγαν πρίκα . Μου άρεσε πάρα πολύ και όταν βγήκαμε η μαμά μου είπε πως ήταν πολύ ωραία αλλά δεν της άρεσε εκείνος που φώναζε πολύ αλλά ο μπαμπάς μου είπε ότι αυτός του άρεσε γιατί τον ξύπναγε . Μετά πήγαμε στης θείας μου να κοιμηθούμε . Την άλλη μέρα ξυπνήσαμε για να πάμε στο μουσείο αλλά ο μπαμπάς βαριότανε και πήγαμε και ήπιαμε καφέ σ' ένα πολύ ωραίο μαγαζί και βλέπαμε την Ακρόπολη και ο μπαμπάς μου έλεγε αυτά είναι μεγαλεία ρε,πού να τα βρούμε αυτά εμείς εκεί κάτω . Και μετά μπήκαμε στ' αυτοκίνητο για να γυρίσουμε πίσω αλλά εγώ ήμουν πολύ κουρασμένη και κοιμήθηκα κι έτσι δεν ξέρω αν μαλώσανε κι αν κοιτάγανε έξω . Μετά όλο το απόγευμα έβλεπα παιδικά και μετά έφαγα , έπλυνα τα δόντια μου , φόρεσα τις πυτζάμες μου κι έπεσα για ύπνο .
Αγαπημένο μου ημερολόγιο , μακάρι να μην έρθει αυτό το κρίσι και μας πάρει τα λεφτά γιατί μ' αρέσει να πηγαίνω βόλτα με τον μπαμπά μου και τη μαμά μου .

Βασιλική.

Όλα πάνε καλά

Οι ανασκοπήσεις της χρονιάς που πέρασε μου προκαλούν γενικά αηδία.Είναι σαν να έχεις πάει σινεμά και μόλις τελειώσει η ταινία , να σου δείχνουν αποσπάσματά της . Γελοία πράγματα . Φέτος όμως , δεδομένου ότι η ζωή μου (μας) άλλαξε αιφνιδίως και ερήμην μου , αναγκάζομαι να κοιτάξω πίσω . Μήπως και καταλάβω τι συνέβη .

Η Αμερική γλίτωσε την οικονομική κατάρρευση στο παρά πέντε . Για την ακρίβεια την ανέβαλε . Η Ευρώπη παίζει ένα ιδιότυπο παιχνίδι monopoly , δείχνοντας να αγνοεί ότι τα πιόνια και τα οικόπεδα είναι άνθρωποι , λαοί , κράτη . Έχει αφεθεί στη δύναμη του ζαριού και στην κάρτα που θα τραβήξει στον επόμενο γύρο . Η Κίνα , η Αργεντινή , η Βραζιλία , για δικούς της λόγους η καθεμία , ασφυκτιούν οικονομικά . Στη Συρία 60.000 ζωές θυσιάστηκαν στο βωμό της ανθρώπινης ματαιοδοξίας . Στην Ινδία βιάζουν και σκοτώνουν νεαρές γυναίκες , που "δεν ήταν αξιοπρεπώς ενδεδυμένες" . Στην Ιαπωνία έχει γίνει εθνικό σπορ ο βιασμός γυναικών στα μέσα μαζικής μεταφοράς . Ο Τσάβες φαίνεται να είναι στα τελευταία του . Ο Μητσοτάκης είναι μια χαρά . Στην Ελλάδα 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν δουλειά (2 θα έλεγα αλλά ακολουθώ τα επίσημα στοιχεία) . Οι μισθοί μειώθηκαν δραματικά και οι φόροι αυξήθηκαν , επίσης δραματικά . Ο Μεσσίας μας (λέγε με Στουρνάρα) έφερε έξι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου στη Βουλή (με περιεχόμενο ανθρωποκτόνο) αλλά μετάνιωσε και τις έκανε νομοσχέδιο . Ήταν ληγμένες βλέπετε και έφερε γενόσημα . Ο πρωθυπουργός δεν συμμετέχει στα ανθρώπινα , μιας και είναι απασχολημένος να μιλά με τον θεό . Η Αριστερά μας προέκυψε αναρχική νοικοκυρά . Και η Χρυσαβγή σκέτο νοικοκυρά . Οι λογαριασμοί φτιάχνουν πάκους στο γραφείο μου αλλά δεν στενοχωριέμαι . Μ' έχουν καθησυχάσει ο Πρωθυπουργός , ο ΥΠ.ΟΙΚ. και αυτοί οι καλοί κύριοι , που ερμηνεύουν για μένα , κάθε βράδυ , την πραγματικότητα στο γυαλί . Όλα πάνε καλά , λένε .

Ας τα ξαναδούμε λοιπόν αναλυτικά:




Κόσμος.Τσεκ.

 Ελλάδα.Τσεκ.

 Κοινωνία.Τσεκ.

 Πολιτική.Τσεκ.

 Επαγγελματική ζωή.Τσεκ.

 Οικογενειακή ζωή.Τσεκ.

 Ερωτική ζωή.Τσεκ.

 Κοινωνική ζωή.Τσεκ.

 Οικονομική κατάσταση.Τσεκ.

 Δόξα τω θεώ.Όλα πάνε καλά.


.

Εορταστικόν

[Ξημέρωμα στον Υμηττό 30/12/2012]

-Μα τι να πα' να κάνουμε στο κέντρο;
-Μέρες που είναι , να κάνουμε μια βόλτα στα μαγαζιά.
-Μα αφού δεν έχουμε λεφτά . Εκτός αν εννοείς εκείνα τα 200 ευρώ που έχουμε στην άκρη και...
-Αυτά να τα ξεχάσεις . Γενάρης έρχεται , με νοίκια και λογαριασμούς και ένας θεός ξέρει τί καινούργια χαράτσια θα βρουν να μας κοπανήσουν στο κεφάλι . Απλώς θα κατέβουμε την Ερμού , θα την ξανανέβουμε , να δούμε κόσμο , λαμπιόνια , βιτρίνες και , πού ξέρεις, μπορεί να κάτσουμε να πιούμε κι έναν καφέ . Δέκα ευρώ χαλάλι μας , γιορτάδες είναι .
-Μμμ .  Σαν καλό μου ακούγεται . Κι αν μας πάρει κι η ώρα μπορεί και να κάτσουμε να τσιμπήσουμε τίποτα.
-Ούτε να το διανοηθείς ! Φαΐ έχει σπίτι.

(Χάπι νιου γίαρ.)

Παραλήρημα

Μόνος . Πληκτρολόγιο,οθόνη . Ανάβω τσιγάρο . Ο Κανέλλης . Ο Δένδιας . "ΕΣΑ Ες Ες ανθρωπιστές" . Οι ενδημούντες πίθηκοι κατέβηκαν από τα δέντρα και διεκδικούν τον χώρο μου . Να τους μιλήσω . Ναι αλλά σε ποια γλώσσα; Να τους βρίσω . Μπα . Αυτοί δέρνουν,εγώ δεν . Πίνω καφέ,ρουφάω τζούρα απ' το τσιγάρο . Απ' το παράθυρο ο Ταΰγετος μου γνέφει απειλητικός,συννεφιασμένος . Να πάω για τσίπουρο . Πάλι; Άσε,δε γουστάρω . Ο Μόρσι . Ο Μόντι . Η λωρίδα της Γάζας . Παντού τα ίδια . Βάζω ασυναίσθητα το χέρι στην τσέπη . Λεφτά . Η χαρά στα δόντια . Η δόση της εφορίας . Τά 'βαλα εκεί μην δω κάνα βιβλίο,κάνα τραγούδι και ξεγελαστώ και τα φάω . Ας πάω φέισμπουκ να πω εξυπνάδες,να κάνω λάικ . Νέκρα κι εκεί . Τα ίδια . Οι φίλοι κερνάνε e-τσίπουρα . Καλά είναι κι αυτά . Και δεν πειράζουν και το συκώτι . Ας διαβάσω ένα βιβλίο . Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ . Τα τέλη κυκλοφορίας . Η ΔΕΗ .Το ασφαλιστικό ταμείο . Τι διάβαζα; Α ναι . Άστο καλύτερα . Ο Ταΰγετος βυθίζεται στο σκοτάδι . Να πάω για γκόμενες . Εντάξει,λέμε και καμιά μαλακία . Να φάω . Ψωμοτύρι. Όχι,όχι . Θα φτιάξω μαρουλοσαλάτα με βινεγκρέτ . Θα το κάψω απόψε . Μπορεί να βάλω και μισό ποτήρι κρασί . Από 'κείνο το μπρούσκο , απ' το χωριό . Ε ρε μεγαλεία . Και μετά στο κρεβατάκι μου . Δεν κάνει και πολύ κρύο . Άμα σκεπαστείς καλά . Κλαίγεσαι φίλε . Η σύντροφος , οι κόρες , οι φίλοι . Για ποιο κρύο μιλάς; Κοιτώ το κομμένο μαρούλι . Αααχ , πέρυσι έφτιαχνα μηλόπιτες , φέτος μαρουλοσαλάτες . Έλα , πιες το κρασάκι σου . Κι αύριο μέρα είναι . Έχει ανθρώπους εκεί έξω . Και πίθηκους .

 (Εκείνη η επανάσταση αργεί , ε;)

(Καλά , τι διαβάζει ο άνθρωπος;!)