Σέιφ μοντ

Εχθές το αυτοκίνητο άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα.Άναψε και το λαμπάκι βλάβης του κινητήρα,πράγμα που με ανάγκασε να κατευθυνθώ στο συνεργείο.

-"Μην ανησυχείς.Τό 'βαλε ο κομπιούτερας σε σέιφ μοντ",με καθησύχασε ο μάστορας."Θα το συνδέσω τώρα,να μου δώσει τη βλάβη και θα το φτιάξουμε."

Θαύμασα.Παλιά τα αυτοκίνητα σκόρτσαραν,ρετάριζαν,κάνανε κριτς κριτς μπρος δεξιά,κάνανε τέλος πάντων ό,τι όφειλαν ως κανονικά αυτοκίνητα.Τα πήγαινες στον αυτοκινητογιατρό,τα κοίταζε αυτός με περισπούδαστο ύφος,κρατώντας το πηγούνι του,μισοκλείνοντας τα μάτια,ετίθετο η διάγνωση,προτείνονταν θεραπευτικά σχέδια,προχωρούσαμε στην επέμβαση.Ενίοτε έμεναν και ουλές-υπογραφές του επεμβαίνοντος-όπως για παράδειγμα μια ξέταιρη βίδα ή ένα δεματικό σε αντικατάστασή της.Μαγικές λέξεις και εκφράσεις,όπως "ζιγκλέρ" ή "δώσε λίγο αβάνς" , μαρτυρούσαν μια μυστικιστική,ερωτική σχέση με το αυτοκίνητο.Κι όπως προσφέρουμε δωράκια στον ερωτικό μας σύντροφο,ευελπιστώντας ότι προσφέρουμε χαρά,έτσι είχε δημιουργηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία απαραίτητων αξεσουάρ,από ματόχαντρες και "μπαμπά μην τρέχεις" μέχρι κουρτινάκια,σεμέν και σκυλάκια-που-κουνάνε-το-κεφάλι στην πίσω εταζιέρα.

Τώρα το αυτοκίνητο δεν είναι παρά ένα περιφερειακό.Ένας πολύπλοκος εκτυπωτής,ένας ογκώδης σκάνερ.Βγάζει "error XXX",αντικαθιστάς το χαλασμένο κομμάτι του χαρντγουέαρ,κάνεις ριμπούτ,έτοιμο.Τέλος τα μαγικά,τα μυστήρια και οι έρωτες.

Άλλο ένα αντικείμενο του πόθου,που ψηφιοποιήθηκε,μπήκε σε πλαίσιο,απέκτησε σαφείς οδηγίες χρήσεως,εργαλειοποιήθηκε και εντέλει απαξιώθηκε ως τέτοιο.Ένα ένα χάνονται,θύματα μιας κακώς εννοούμενης τεχνολογικής εξέλιξης,η οποία πωλείται ως πρόοδος.Πουθενά δεν αναγράφεται όμως-ούτε καν στα "ψιλά" του γιούζερς μάνιουαλ-ότι όσο μεγαλώνει η ευκολία χρήσης,μειώνεται η ποιότητα.Κι ο ελεύθερος χώρος συναισθήματος.Πρώτα χαθήκαν τα βινύλια,μετά οι κασέτες,τώρα τα σιντί.Αντιπροσφέρονται άυλοι συρμοί-γιουτιούμπ,ίνσταγκραμ και e-μπουκς.Έπεα πτερόεντα δηλαδή.Τώρα είναι,ύστερα δεν είναι.Οντολογικές συγχύσεις.

Πέραν απ' αυτές τις μικρές-πλην συμποσούμενες-ήττες,που απαξιώνουν σιγά σιγά,υπονομευτικά τη ζωή μας,υπάρχουν πάντα εκείνα τα δάχτυλα,που μπλέκονται με τα δικά σου στη χαλαρή βόλτα στην πόλη,η αγκαλιά-μέθεξη,τα χείλη που τρέμουν στην αναζήτηση επαφής.Χωρίς ψηφιοποίηση και οδηγίες χρήσης.Κι αν βγει βλάβη εδώ,ο μάστορας εξακολουθεί να κοιτά με περισπούδαστο ύφος,κρατώντας το πηγούνι,μισοκλείνοντας τα μάτια κι επινοεί λύσεις-θεραπείες,τις οποίες,με περισσή ψυχή και μεράκι,ρίχνεται να εφαρμόσει.Το οντολογικό λυσάρι.Η αντιστροφή της απαξίωσης.Με λίγα λόγια,υπάρχει ελπίς.

Παραλλαγή

Ξύπνησα έντρομος,λουσμένος στον ιδρώτα.Τρεις μαντηλοδεμένες γριές μου ψιθύριζαν,με τη στριγγιά φωνή τους: «Φύγε!Δεν έχεις πια δουλειά εδώ.Δεν το βλέπεις;»

Σηκώθηκα αλαφιασμένος. Έτρεξα στον κήπο.Η λεμονιά μου με κοίταζε στέρφα και θλιμμένη.Χρόνια τώρα με πλημμύριζε στ’ άνθη και τα λεμόνια.Πόσο περήφανος ήμουν γι αυτή.Ποτέ δεν την κλάδεψα,δεν την σκάλισα,δεν την πότισα.Αλλά εκείνη συνέχιζε να μου δίνει τα δώρα της.Ώσπου μια μέρα άρχισε να μαραζώνει.Όσο μού ‘δινε καρπούς δεν έδινα σημασία.Κι ήρθε η στιγμή που απόκαμε.Σώθηκαν τα λεμόνια,πέσαν τα φύλλα ούτε μπουμπούκι δεν φούσκωνε.Τρόμαξα.Τη σκάλισα,την κλάδεψα,την πότισα.Εκείνη με κοίταζε θλιμμένη,άπραγη όπως τώρα.

Πλησίασα,την χάιδεψα,της είπα λόγια γλυκά ώσπου απόκαμα.Αποκαρδιωμένος,γύρισα την πλάτη,με ώμους σκυφτούς και πήρα να απομακρύνομαι.Κι όπως περπατούσα ένιωσα ξαφνικά να φεύγει η πνοή μου,να λιγώνει η ψυχή μου.Γύρισα να την κοιτάξω από μακρυά.Έκπληκτος είδα τα μπουμπούκια της να φουσκώνουν,τα φυλλαράκια της να θάλλουν,τα λεμονάκια της να γυαλίζουν.Κι όσο λίγωνε η ψυχή μου,τόσο εκείνη έθαλλε.

Με μια έκρηξη χαράς άρχισα να τρέχω προς το μέρος της.Κι όσο πλησίαζα κι έβρισκα την πνοή μου κι η ευτυχία πλημμύριζε τα σωθικά μου τόσο τα φυλλαράκια της μαραίνονταν,τα λεμονάκια της σκουλίκιαζαν,τ’ ανθάκια της χάνονταν.Όταν πια έφτασα δίπλα της με κοίταζε πάλι άπραγη και θλιμμένη.

Απελπισμένος έπεσα στα γόνατα.Οι τρεις γριές άρχισαν πάλι να με τριγυρίζουν με τον στριγγό ψίθυρό τους «Φύγε!Δεν έχεις πια δουλειά εδώ.Δεν το βλέπεις ότι της κάνεις κακό;Είναι αργά πια για χαϊδέματα και περιποιήσεις.Δεν τά ‘κανες όταν έπρεπε.Τώρα μόνον αν φύγεις χαρίζοντας της την ψυχή σου,την ίδια σου την πνοή,θα την ξαναφέρεις στη ζωή».

Οργισμένος,πετάχτηκα πάνω,τις έδιωξα με σπρωξιές και με μια απελπισμένη κίνηση αγκάλιασα σφιχτά τον κορμό της.Ένιωσα ένα αγκάθι να μπήγεται στο στήθος μου.Δεν μ΄ένιαξε και συνέχισα να την αγκαλιάζω σφιχτά.Και-τι ομορφιά!- τα μάτια της άρχισαν να φουσκώνουν,να πετάνε κλαράκια,τα κλαράκια να βγάζουν φύλλα και άνθη,τα άνθη να δένουν σε καρπούς κι όσο η ζωή έφευγε από μέσα μου,τόσο αυτή μεγάλωνε,ομόρφαινε,στολίζονταν.Ήμουν τ’ αηδόνι της κι ήταν το ρόδο μου. «Θε μου» σκέφτηκα «τι όμορφο πράγμα ο έρωτας!Και πόσο απλό.Όσο η ζωή.»

Το φως

 Το δεκαπεντάχρονο:

“Αξιότιμε” κύριε Αρβανιτόπουλε,                                              Καλαμάτα, 07/02/2014

    είμαι μαθήτρια της πρώτης λυκείου και πριν σχεδόν μία εβδομάδα έμαθα για το νέο σύστημα που για πρώτη χρονιά θα εφαρμοστεί στη φετινή πρώτη λυκείου. Πρώτον, είναι αμφιλεγόμενο το αν θα εφαρμοστεί αυτό το σύστημα παρ’ όλο που έχει ήδη ψηφιστεί. Δεύτερον, η τράπεζα θεμάτων, που υποτίθεται θα λειτουργήσει, δεν έχει αρχίσει καν να δημιουργείται! Πότε σκέφτεστε να το ολοκληρώσετε; Νομίζω πως εφ’ όσον δεν έχει δοκιμαστεί μια χρονιά πριν ψηφιστεί και εφαρμοστεί (κάτι το οποίο είναι απαραίτητο, αφού δεν γίνεται να καθιερωθεί ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα από τη μία μέρα στην άλλη χωρίς κάποιον έλεγχο πρώτα εκτός από την προκειμένη περίπτωση), τουλάχιστον θα έπρεπε να ανακοινωθεί από την αρχή της φετινής σχολικής χρονιάς και οι μαθητές και οι καθηγητές να γνωρίζουν τα πάντα γι’ αυτό. Όσοι καθηγητές έχουν ερωτηθεί, δεν γνωρίζουν τι να απαντήσουν και δεν ξέρουν τι ύλη πρέπει να ολοκληρώσουν. Επιπλέον, το γεγονός ότι ο βαθμός των τετραμήνων και των διαγωνισμάτων των τελικών εξετάσεων (Μαΐου-Ιουνίου) έχει κάποιο βασικό ρόλο στη βαθμολογία των γραπτών των Πανελληνίων Εξετάσεων είναι εξαιρετικά αγχώδες, γιατί όπως είναι ευρέως γνωστό οι εξετάσεις αυτές έτσι κι αλλιώς δημιουργούν υπερβολικά μεγάλο άγχος στους μαθητές. Σκεφτείτε ότι οι μαθητές θα έχουν στο μυαλό τους και το άγχος για τη βαθμολογία των υπόλοιπων τάξεων του λυκείου, κάτι που είναι, επίσης, αρκετά άδικο, διότι αν κάποιος καθηγητής δεν βαθμολογεί σωστά και αδικεί τους μαθητές, τότε αυτό θα υπολογιστεί στο αποτέλεσμα των εξετάσεών του και ίσως του μειώσει το μέσο όρο. Επιπρόσθετα, οι μαθητές, οι οποίοι θα είναι “καταπονημένοι” και πολύ κουρασμένοι από τις Πανελλήνιες Εξετάσεις, θα πρέπει να καταπονηθούν ακόμη περισσότερο για την απόκτηση ενός πολύ καλού βαθμού στις τελικές εξετάσεις μιας και θα υπολογίζεται κι αυτός στα αποτελέσματα των Πανελληνίων. Με λίγα λόγια, οι μαθητές θα πρέπει να  “πεθαίνουν” στο διάβασμα! Θα παρακολουθούμε τις τάξεις του λυκείου με ένα νέο σύστημα, μη ξέροντας την πλήρη διαφοροποίησή του από το παλιό. Τέλος, νόμιζα πως η παιδεία είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ο διάλογος μεταξύ καθηγητών και μαθητών αλλά τελικά είναι η πιστότατη αποστήθιση κειμένων και παραγράφων δίχως να γίνεται πολύπλευρη προσέγγιση και ενημέρωση. Δηλαδή, ουσιαστικά οι μαθητές παίρνουν τα σχολικά βιβλία, τα αποστηθίζουν χωρίς καν να κατανοούν ποιο είναι το περιεχόμενό τους για να τα ξεχάσουν μόλις τελειώσει η περίοδος των διαγωνισμάτων λόγω μίσους και κούρασης. Οι μαθητές, αντί να αγαπούν το σχολείο και να μαθαίνουν κάποιες απαραίτητες πληροφορίες που θα τους βοηθήσουν στο μέλλον τους, μισούν το σχολείο, μαθαίνουν να “παπαγαλίζουν” έναν τεράστιο, άγνωστο σε αυτούς, όγκο σελίδων, κειμένων, παραγράφων, έχουν πάρα πολλές ασκήσεις να λύσουν και καθόλου ελεύθερο χρόνο να απασχοληθούν με κάτι που τους ενδιαφέρει και τους χαλαρώνει από την πίεση του σχολείου. Οι καθηγητές από την άλλη και να θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Ωραία παιδεία και ωραία ελεύθερη διακίνηση ιδεών! Να τη χαιρόμαστε!! Και ύστερα αναρωτιόμαστε για την αύξηση του αναλφαβητισμού. Είναι προφανής ο λόγος που συμβαίνει αυτό. Αν δεν αλλάξει το γενικό εκπαιδευτικό σύστημα, θα μείνουν πολλοί ακόμη άνθρωποι αναλφάβητοι, αγράμματοι και με χαμηλό επίπεδο γνώσεων. Υποψιάζομαι ή μάλλον είμαι σίγουρη ότι αυτό το γράμμα θα περάσει απαρατήρητο και δεν θα του δοθεί καμία απολύτως σημασία, αλλά να ξέρετε πως αυτή η άποψη δεν είναι μόνο μιας μαθήτριας της Α’ Λυκείου, αλλά εκατοντάδων μαθητών, εκπαιδευτικών, γονέων, λογικών και σοβαρών ανθρώπων που πιστεύουν πως πρέπει η σημερινή παιδεία όπως εφαρμόζεται να αλλάξει και να αντικατασταθεί από μία πραγματικά χρήσιμη και εποικοδομητική. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ!

      Με εκτίμηση και περιέργεια για το τι άλλο μας περιμένει,

      μαθήτρια Α’ Λυκείου σχολείου Καλαμάτας.

Ψάχνουμε για γραμματόσημο.

...ή...

Φως ή σκοτάδι; Φως.
Εντός ή εκτός; Εντός.
Επάνω ή κάτω; Επάνω.
Ναι ή όχι; Ναι.
Σοκολάτα ή σαντιγί; Σοκολάτα.
Τραγούδι ή χορός; Χορός.
Μαύρο ή άσπρο; Γκρίζο.
Μιλιά ή βλέμμα; Άγγιγμα.
Συναίσθημα ή ευθύνη; Ζωή.
Μαζί ή χώρια; Μαζί.
Έρωτας ή αγάπη; Βίος.
Κάλλος ή γοητεία; Γοητεία.
Στήθος ή μπούτι; Το όλον.
Παρών ή απών; Παρών.
Μάχη ή υποχώρηση; Τακτική.
Γέλιο ή κλάμα; Βίωση.
Γραβάτα ή παπιγιόν; Λαιμόκοψη.
Επί τας ή ταν; Πακιστάν.
Το όλον ή το μέρος; Το όλον.
Μπεκάτσα ή γυναίκα; Γυναίκα.

Ανάλυσέ το

Η πείρα που έχει σωρεύσει στο μυαλό μου ο βίος μου-κι αυτό δεν ξέρω αν είναι για καλό-μου έχει διδάξει ότι όταν υπεραναλύεις ένα πράγμα,χάνει την ουσία του.

Πάρτε για παράδειγμα τις ανθρώπινες σχέσεις.Αν,ας πούμε,έχεις πρόβλημα με τον/την καλό/ή σου και το αναλύσεις μία,δύο,τρεις,πέντε φορές και διαπιστώσεις ότι ξαναγυρνάτε εκεί που ξεκινήσατε,τότε έχετε χάσει την ουσία.Μπορείτε να συνεχίσετε να το αναλύετε εφόρου ζωής.Το μόνο που θα κερδίσετε είναι ότι θα σας περικόψουν τη σύνταξη,το εφάπαξ και το επίδομα κηδείας κι εσείς ούτε που θα το αντιληφθείτε,απορροφημένοι από τις αναλύσεις σας.

Κι επειδή το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων χωράει πολλή ανάλυση,που μοιραία θα μας οδηγήσει σε υπερανάλυση και σε απώλεια της ουσίας,ας πάρουμε ένα πιο απτό παράδειγμα.Έχετε λ.χ. ένα κιλό λαχταριστά,ζεστά παϊδάκια.Με τα ξυγκάκια τους και τα τραγανιστά κοκαλάκια τους.Τα παίρνετε και τα κόβετε μικρά,μικρά κομματάκια,τα περνάτε από τη μηχανή του κιμά και τα βάζετε στο πιάτο σας.Εκτός του ότι θα προκαλέσετε την μαζική αυτοκτονία χασαποταβερνιάρηδων,σίγουρα αυτό που θα επιχειρήσετε να φάτε δεν είναι παϊδάκια.Η σύγχρονη ελληνική πολιτική σκέψη βέβαια,θα υπερπηδούσε το εμπόδιο,ονομάζοντάς το "μους παϊδάκια".Αλλά αυτό μοιάζει με υπεκφυγή.

Αυτά σκεφτόμουν μες στη θαλπωρή του καλοριφέρ του αυτοκινήτου,διασχίζοντας τον παγωμένο κάμπο,με τον ήλιο στην πλάτη μου να ανατέλλει επιθετικός αλλά μάλλον ατελέσφορος. Αναθυμόμουν βλέπετε τα,προ σχεδόν μισό αιώνα,νιάτα μου.Σκεφτόμουν ότι,αν είχα καταλάβει σωστά,αυτό εννοούσαμε όταν μιλάγαμε για σαλαμοποίηση της πολιτικής.Παίρνεις δλδ ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα,το κόβεις ψιλές,ψιλές φετούλες και κάθεσαι και ασχολείσαι με μία μία τις φετούλες ξεχωριστά.Κι έτσι ξεφορτώνεσαι το πρόβλημα και βρίσκεις και κάτι να ασχολείσαι τον ελεύθερο χρόνο σου.

Ομολογώ ότι πέρασε απ' το βρόμικο μυαλό μου ότι αυτός είναι ο τρόπος που διάγουμε τον πολιτικό μας βίο σήμερα.Και αναρωτιέμαι γιατί οι γλωσσικές μόδες δεν επανέρχονται,όπως επανέρχονται πχ οι μόδες στην ένδυση.Θα ήταν μια όμορφη συνθηματική λέξη. Κάτι σαν : "Δώστε μας όλην την εικόνα.Όχι στη σαλαμοποίηση των προβλημάτων μας."

Ωραία σκέψη αλλά φοβάμαι ότι θα την καταπιεί κι αυτή ο μεγάλος μύλος της σύγχρονης πολιτικής,που όλα τ' αλέθει και που θα την ξεράσει σε  κάτι σαν :
"ραντεβού στα σαλαμάδικα".

Ας μην το αναλύσω περαιτέρω.

Πρωθύστερον

Aιώνας εμπορίου

Λειβαδίτης Tάσος

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο     εμπόριο κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα, μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους     λαχειοπώλες διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία     δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση, ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,     χρεώγραφα κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει; «ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν     ποτέ απεργία μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές     περηφάνειες γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ' όλη τη βέβαιη νειότη σου, βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελλοί να τα     μαζέψουν νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,     δολλάρια ασημένια η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν     μεθαύριο σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής», κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο     θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω απ' τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει, τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι, είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,     ο Pοκφέλλερ άρχισε πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο     προστατευτικό σπίτι με τις πέτρες που μου ρίξατε σ' όλη τη ζωή μου.

(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985)

Αμφισημίες

Αυτό έχουμε

Κι αυτό περιμένουμε