Διακρίσεις του μπλογκ

1.Ποστ-αφιέρωμα από την Theorema.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Μαγειρέματα

Η εφαρμογή της επιστημονικής γνώσης για την μαγειρική και τη γαστρονομία έχει γίνει γνωστή ως μοριακή γαστρονομία. Αυτή είναι ένας υποτομέας της επιστήμης των τροφίμων. Σημαντικές συνεισφορές έχουν γίνει από τους σεφ επιστήμονες και συγγραφείς όπως ο Τσαλαπετεινός (ψυχοερευνητής, ιπτάμενος καλλιτέχνης),η Theorema (ερευνήτρια,αρχιτέκτων ψυχικών δομικών έργων) και ο Σελιτσάνος (επίτιμος γευσιγνώστης, αποτυχημένος φροϋδιστής). Ανθολογίσαμε δείγματα της δουλειάς των τριών σοφών, ευελπιστώντας να συμβάλουμε στην επιτυχία των επερχομένων εορταστικών γευμάτων και τραπεζωμάτων.
(ΣΣ. Αν μετά την ακριβή εκτέλεση των συνταγών το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό, διαθέτομεν επαρκή λίστα ικανοτάτων ψυχιάτρων να σας βοηθήσουν.)




Την βλέπω που ανακατεύει το νερό και μου' ρχεται να φωνάξω. Ούτε βραστό αυγό δεν ξέρει να φτιάχνει η άχρηστη, και μου καμώνεται για μαγείρισσα περιωπής με ένα πάκο τορτελίνια. Σκίζει το χαρτί του Knorr και πετάει τον κύβο στην κατσαρόλα. Μετά ανακατεύει ξανά να πάει παντού η μυρωδιά, έτσι λέει. Δεν αντέχω πια, δε γίνεται άλλο, έσκασα, απόψε θα της το πω. Να ξεμπερδεύω.
«Μύρισε να δεις τι ωραία που ευωδιάζει το φαΐ», λέει και μου δείχνει με την κουτάλα το βραστό νερό με τα πρασινοκόκκινα ίχνη.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Πλησιάζω και τραβάω μια μυτιά σα να ρούφαγα κόκα. Τους σιχαίνομαι τους κύβους Knorr, μου φέρνουν αναγούλα.
«Ωραίο», της λέω ο δειλός και της χαμογελάω κι από πάνω.
Πρέπει να τελειώνω με όλα αυτά. Να ξεκαθαρίσω τη θέση μου και να φερθώ σαν άντρας. Ωραία, έγινε. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος είμαι που ερωτεύεται άλλη. Έγκλημα έκανα στην τελική ή μήπως το κυνήγησα κιόλας; Τόσα χρόνια είμαστε μαζί, αδέρφια γίναμε! Ίδιο αίμα. Πηδιέσαι όμως με την αδερφή σου; Είναι ποτέ δυνατόν; Όχι πως με τη Σοφία έμπλεξα μόνο για το σεξ, εννοείται. Τα βλέπω όλα σοβαρά, έρωτας βαρβάτος. Στην αρχή ήταν μια γλυκιά ιδέα, ένα καλό κρεββάτι, λίγη παρέα τις ώρες της μοναξιάς. Σιγά σιγά άρχισα να κολλάω μαζί της. Την σκεφτόμουν συνεχώς, έκανα δέκα ρεηφρές την ώρα στο κινητό, δεν κοιμόμουν τις νύχτες. Οδηγούσα και της αφιέρωνα τραγούδια ενώ δεν ήταν εκεί, μιλάγαμε, της έλεγα και μου απαντούσε, στο μυαλό μου πανικός. Μια δεύτερη ζωή μες το κεφάλι μου, ακόμα πιο ζωντανή από την πρώτη. Και οι κλεμμένες μας στιγμές, ευτυχία...
«Τα τορτελίνια επιπλέουν. Λες να έγιναν; Έτσι γράφει στο πακέτο», με ρωτάει και με κοιτάζει σα να ξέρει τι σκέφτομαι. Σα να με διαβάζει.
«Σβήσε τη φωτιά και σούρωσέ τα», της απαντώ και την ίδια στιγμή σκέφτομαι πως θέλω να της φέρω την κατσαρόλα στο κεφάλι. Ή να χώσω μέσα το κεφάλι μου εγώ. Καλύτερη ιδέα.
«Η κρέμα γάλακτος με το ροκφόρ πόση ώρα πρέπει να βράσει; Να τρίψω σκόρδο τώρα ή μετά;», ρωτάει με φωνή αναζητήσεων του Ερυθρού Σταυρού και με πιάνει ζαλάδα.
«Λιώσε στην κρέμα το τυρί, ανακάτεψέ τα κάνα τέταρτο σε σιγανή φωτιά με ξύλινο κουτάλι, ρίξε μανιτάρια, μπέικον, αλατοπίπερο και στο τέλος λίγο βούτυρο και μια πρέζα σκόρδο», απαγγέλλω τη συνταγή που υποτίθεται πως είχε αναλάβει να μαγειρέψει.
Παρόλα αυτά δεν την μισώ. Απλώς τώρα πια την βρίσκω αδιάφορη, κρύα, εκνευριστική, ασέξουαλ. Κάποτε την ερωτεύτηκα μέχρι θανάτου, σήμερα απλώς την ανέχομαι και μελαγχολώ. Μπορεί και αυτή το ίδιο.
Η Σοφία περιμένει να περάσουμε μαζί τα Χριστούγεννα.
«Αν της το πεις επιτέλους», μου ξεκαθάρισε, «μπορούμε να μείνουμε μαζί από το ίδιο βράδυ. Αν διστάσεις ξανά, θα πάω πίσω στο νησί και μη με ψάξεις».
Να μην την ψάξω...
«Έλα λίγο μωρέ να δεις τη σάλτσα», με φωνάζει και σπεύδω σαν κουρδισμένο ρομπότ.
Η σάλτσα έχει δέσει, τα υλικά έχουν γίνει ένα μεταξύ τους, οι μυρωδιές έχουν συγχωνευτεί. Όπως κι εμείς οι ίδιοι τελικά. Όπως και οι ζωές μας.
Την κοιτάζω που σερβίρει στην κουζίνα μας. Με τα γνωστά μαχαιροπίρουνα, τα οικεία πιάτα, τα παλιά ποτήρια. Σκέφτομαι το βόλεμα των γυαλικών μέσα στα ντουλάπια. Των σεντονιών στο συρτάρι. Των ρούχων στις κρεμάστρες. Των βιβλίων στα ράφια. Το δικό μου δίπλα της, μέσα στο σπίτι αυτό. Το βόλεμά μας. Τεράστιο μαρτύριο το ξεβόλεμα αυτό, σκέτη αγωνία ανασφάλεια του άλλου. Κι αν η Σοφία με παρατήσει και καταρρεύσω μετά; Αν στραβώσει κάτι;
Τουλάχιστον τώρα ξέρω πως η ζωή μου είναι στρωμένη, άνετη. Αν με τη Σοφία δεν τα βρούμε στη συγκατοίκηση, στα οικονομικά, τις διακοπές ή όπου, τι κάνω εγώ μετά; Πάτησα τα πενήντα πια. Παρόλο τον έρωτα και το ωραίο σεξ, παρόλη την καύλα, είμαι τώρα για νεανικές περιπέτειες και δοκιμές ζωής;...
«Τρώμε, αγάπη μου», φωνάζει δυνατά και τότε ξέρω μέσα μου πως ούτε και φέτος θα χωρίσω.



Θεώνη! Τί κάνεις στο παράθυρο πάλι; Στη ρέμβη το έριξες τώρα που έπρεπε να βγάλεις φτερά στα πόδια σου; Σάλευε! Πρώτα στον μπουφέ· τα ασημένια μαχαιροπίρουνα θέλουν γυάλισμα με σόδα. Θέλω να βλέπω το πρόσωπό μου στα κουτάλια. Και ύστερα πιάσε να πλύνεις το καλό σερβίτσιο. Τι θα πει είναι καθαρό; Όχι κύριε, δε φωνάζω. Οδηγίες δίνω στη Θεώνη. Και τα κρυστάλλινα ποτήρια θέλουν φρεσκάρισμα. Το άσπρο τραπεζομάντηλο, κολλαριστό, θα στρωθεί αύριο και μεθαύριο, την παραμονή θα μπούνε τα σερβίτσια. Να εδώ, στην κορυφή, στη θέση του μακαρίτη, θα καθίσει ο θείος Χαρίλαος κι απέναντι ο κουνιάδος μου ο βουλευτής. Τρομάρα του. Σαράντα στρέμματα έδωσε μπιρ παρά για να εκλεγεί. Τα είκοσι ποτιστικά. Μακριά οι δυο τους, γιατί θα αρπαχτούν πάλι για τα πολιτικά, χρονιάρες μέρες. Μπορώ να ξεχάσω τι έγινε τα Χριστούγεννα του `53; Όχι το `55 ήταν, γιατί εκείνη τη χρονιά είχαμε πάρει το πικ απ. Grundig, παρακαλώ. Εξαίρετος ήχος. Ακούγαμε “Λίγες καρδιές αγαπούνε”, όταν ήρθαν στα χέρια. Είδαμε και πάθαμε να τους χωρίσουμε. Κι ό, τι είχαμε αρχίσει να χορεύουμε. “...οι πιο πολλές σε ξεχούνε, μόλις περάσει η βραδιά...” . Ω! Με συγχωρείτε κύριε, αλλά με το τραγούδι παρασύρομαι, δίκαιο έχετε, πιο σιγά...Μακριά λοιπόν! Μακριά για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Οι άλλοι θα βολευτούμε. Πέντε από τη μια μεριά, πέντε από την άλλη. Δώδεκα μόνο φέτος -ζωή να έχουμε- άνετα θα είμαστε. Να αγιάσει η ψυχή της μανούλας μου που διάλεξε αυτό το τραπέζι. “Μεγάλο κόρη μου” έλεγε και ξανάλεγε, “να χωράνε όλοι στις γιορτάδες”. Εγώ βλέπεις δεν το ήθελα τόσο μεγάλο γιατί...

Χτυπάνε Θεώνη! Κουφή είσαι και δεν ακούς; Τρέχα γρήγορα να ανοίξεις. Ο παραγιός του χασάπη θα είναι. Αλλά πρόσεξε: όχι πολλά πολλά μαζί του. Ξέρω πολύ καλά τι λέω εγώ. Σουσουράδα. Τον έχω δει που κόβει βόλτες συνέχεια έξω από το σπίτι. Σοβαρή σοβαρή να του ανοίξεις και να δεις αν τα έφερε όλα. Κιμά -δυο οκάδες χοιρινό, μια οκά μοσχάρι, για τη γέμιση και τα γιαπράκια- τη γαλοπούλα και το κεφάλι με τα ποδαράκια για την πηχτή. Αν δεν είναι διπλοκομμένος ο κιμάς, να του πεις να τον πάρει πίσω και να τον περάσει δεύτερη φορά στη μηχανή. Ύστερα βάλε την κεφαλή του χοίρου στο νερό να λευκανθεί και να καψαλίσεις καλά το πουλερικό. Θεώνη στάσου!!! Να την προλάβω ήθελα κύριε, γι αυτό φώναξα, να της δώσω το μπουρμπουάρ του παραγιού. Καλά, καλά αφού επιμένετε θα του τα δώσω ιδιοχείρως όταν περάσω να πληρώσω το χασάπη. Αλλά αφήστε με τώρα. Πρέπει να δω τη συνταγή του μπακλαβά γιατί δεν την ενθυμούμαι καλώς.. Διπλή δόση θα κάνω φέτος. Να στείλω και μια πιατέλα στην εξαδέλφη μου. Πέντε χρόνια και το κρατάει ακόμα το πένθος. Υπόδειγμα συζύγου η Χαρίκλεια. Να ο Τσελεμεντές, τα γυαλιά μου όμως πού τα άφησα; Εγώ στα τρία ξεπένθησα, ήμουν βεβαίως πολύ νεότερη, α τα φοράω καλέ! Πνιγόμουν με τα μαύρα, το ευρετήριο είναι στο τέλος, αλλά δεν ξανάφτιαξα τη ζωή μου, ευρετήριο, ευρετήριο και μου έκαναν δύο προξενιά. Μ...μ... Μπακλάβας! Σελίδα 339. Ο ένας ήταν καλός. Άνθρωπος του κόσμου, θα έχανα όμως τη σύνταξη. Σελίδα 337, στην επόμενη. Να! Τον βρήκα. “Διακόσια δράμια ψίχα αμυγδάλων”. Όχι, εγώ βάζω εκατό δράμια αμύγδαλα, εκατό καρύδια. Έτσι του άρεσε του μακαρίτη. Έτσι τον έφτιαχνε η πεθερά μου δηλαδή κι έτσι είχε συνηθίσει. Ανάμεικτα. Ορίστε, το έχω σημειώσει εδώ, στο τέλος της συνταγής, εδώ που λέει: “Θέτομεν δε αυτόν να ψηθή εις μέτριο φούρνον επί μίαν και ημίσειαν ώρα”.

Όταν έρθει η Θεώνη, θα της πω να κοπανίσει και κανελλογαρύφαλλα, τριάντα δράμια για τη διπλή δόση. Να πιάσει μετά να καθαρίσει και τα κάστανα για τη γέμιση, να βγάλει τα κοτσάνια και να πλύνει τη σταφίδα. Όταν μπαίνω στην κουζίνα θέλω όλα τα υλικά έτοιμα και τη σακοράφα, εκεί για το ράψιμο της γαλοπούλας. Με την κλωστή περασμένη. Διπλή πάντα για να αντέχει. Αλλά το πιπέρι και το μπαχάρι θα το τρίψει εκείνη τη στιγμή, όχι πριν. Αλλιώς χάνουν τη μυρωδιά τους. Τι μυρίζει; Πω πω άσχημη μυρωδιά είναι αυτή; Να δεις που καψαλίζει τη γαλοπούλα στην κουζίνα. Η τσαπατσούλα! Θεώνη!!! Δεν της κόβει να βγει στην αυλή. Πρέπει να τη σταματήσω. Αφήστε με. Θα βρωμίσει όλο το σπίτι και περιμένω κόσμο. Αφήστε με σας λέω. Θεώνη!!! Πού είσαι; Ορίστε κατάστασις! Άφησε την πόρτα της κουζίνας ανοιχτή και τα κρέατα πάνω στο τραπέζι. Θεώνη!!! Δεν είναι. Έφυγε. Το έσκασε το παλιοθήλυκο με τον παραγιό του χασάπη. Το `ξερα. Αυτόν περίμενε στο παράθυρο. Αφήστε με! Μη με τραβάτε, χήρα γυναίκα! Αφήστε με! Αμάν! Μπήκε γάτα. Να την! Μα δεν τη βλέπετε; Διώξτε την! Θα πάει στα κρέατα! Ξουτ! Ξουτ! Παλιοθήλυκο κι εσύ. Θα μου τα μαγαρίσει! Αχ Θεώνη τί μού έκανες! Παλιόγατο, άστο κάτω το κεφάλι. Αφήστε με! Μη με κρατάτε. Τι είναι αυτό; Ένεση; Δεν θέλω ένεση. Δε θέλω να ηρεμήσω. Να κοιμηθώ; Γιατί να κοιμηθώ; Περιμένω κόσμο για το ρεβεγιόν. Έχω ετοιμασίες. Καταλαβαίνετε; Μη! Με πονάτε. Θα ενημερώσω τον κουνιάδο μου για τη συμπεριφορά σας. Είναι βουλευτής ξέρετε. Του κυβερνώντος κόμματος. Όχι κύριε, όχι. Μη μου κάνετε ένεση... Αααχ! Δεν πρέπει να κοιμηθώ γιατρέ. Έφυγε η Θεώνη, και... πρέπει να τα ετοιμάσω όλα μόνη μου... Με τον παραγιό του χασάπη... Έχω να μαγειρέ...



«Όχι, όχι δεν είναι που δεν θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου» σκέφτηκε καθώς έσπαγε τα τέσσερα αυγά, χωρίζοντας τους κρόκους απ’ τ’ ασπράδια. «Θέλω.Θέλω πολύ. Σαν τρελός.» Έβαλε τους κρόκους σ’ ένα μπολ κι έριξε τ’ ασπράδια στο μίξερ. Το άνοιξε σε μεγάλη ταχύτητα να χτυπηθούν μαρέγκα. «Είναι που δεν πρέπει. Εγώ είμαι ένας γεροσαλιάρης κι εσύ μια γυναίκα που ανθίζει. Θα μπορούσε να ήσουν κόρη μου.» Άναψε τον φούρνο στους διακόσιους βαθμούς. Πήρε ένα μέτριο ταψί, έριξε μέσα ένα ολόκληρο πακέτο βιταμ, μια κούπα ζάχαρη άχνη και μια κουταλιά της σούπας σορωτή φρεσκοτριμμένη κανέλλα. Το έβαλε στο φούρνο. «Δεν είναι ούτε αυτό όμως. Δεν έχω τέτοια κολλήματα.» Έπιασε ν’ ασχολείται με τα μήλα. Πρώτα να βγάλει τα κουκούτσια με το ειδικό εργαλείο. Κοίταξε με κλειστό το ένα μάτι μέσα από τη σήραγγα που έκανε στο φρούτο, χαμογελώντας στην ιδέα ότι, κατά τον Πουανκαρέ, του πρόσθεσε μία ακόμη διάσταση. Έβγαλε τα κουκούτσια απ’ όλα τα μήλα κι έπιασε να τα ξεφλουδίζει. «Είναι που όλον αυτόν τον καιρό σε παρατηρώ και σε πλάθω στο μυαλό μου.» Έριξε τους κρόκους στην μαρέγκα και άφησε το μίξερ να τ’ ανακατέψει καλά. Έβγαλε το ταψί απ’ το φούρνο. Ανακάτεψε καλά το μείγμα βιτάμ, άχνης, κανέλλας να γίνει ομοιγενές. Έκοψε τα μήλα σε ισοπαχείς ροδέλες και τις έστρωσε μες στο ταψί με το καστανό σιρόπι. Μέσα σε κάθε τρύπα, που πριν φιλοξενούσε τα κουκούτσια, έβαλε από ένα κομμάτι καρυδόψυχα. Έβαλε πάλι το ταψί στο φούρνο. «Δεν ξέρω καν πώς είσαι γυμνή. Αν καυλώνεις μ’ ένα βλέμμα,μ’ ένα άγγιγμα ή χρειάζεσαι περισσότερα.» Έριξε μες τη μαρέγκα μία κούπα ζάχαρη άχνη, μια βανίλλια κι ένα ρακοπότηρο Grand Marnier κίτρινο. Τ’ άφησε ν’ ανακατευτούν καλά. «Αν ανατριχιάσεις από ηδονή όταν αγγίξω τον λαιμό ή τη μέση σου.» Έριξε στο μίξερ μια κούπα αλέυρι που φουσκώνει μόνο του. Πέντε λεπτά. Όχι μόνο ν’ ανακατευτεί καλά αλλά να «πάρει αέρα» το μείγμα. Έβγαλε το ταψί από τον φούρνο με τα μήλα που είχαν πια μελώσει. «Αν νιώσεις να λιώνεις όταν γλείψω το αυτάκι σου.» Άδειασε το περιεχόμενο του μίξερ πάνω στα μήλα προσέχοντας να καλυφθούν ισοπαχώς. Έβαλε το ταψί στο φούρνο. Είκοσι λεπτά. «Εγώ όμως μέσα στο κεφάλι μου έχω αποφασίσει για όλ’ αυτά. Ξέρω ότι μόλις σε κοιτάξω βαθιά στα μάτια, θ’ αγκιστρώσω το βλέμμα σου. Μόλις σε πιάσω από τη μέση θα νιώσεις μια αντριχίλα να σε διαπερνά. Μόλις αγγίξω με τα χείλη μου το λαιμό σου θα κρεμαστείς επάνω μου, σα να φοβάσαι ότι θα σωριαστείς. Όταν θ’ αρχίσω να σε γδύνω αργά αργά, καθυστερώντας να γευτώ το κάθε καινούργιο κομμάτι του κορμιού σου που αποκαλύπτεται, δεν θα πατάμε πια στη γη αλλά λαχανιασμένοι θ’ ανεβαίνουμε την κλίμακα της ηδονής. Και όταν θά ‘ρθει η στιγμή της μέθεξης, δεν θα υπάρχει ανθρώπινη λέξη να περιγράψει την έκρηξη, τον απειρισμό του οργασμού. Γι’ αυτό σου λέω.»
Είκοσι λεπτά. Άνοιξε τον φούρνο, πήρε ένα μαχαίρι και το βύθισε στο ψηλότερο σημείο του παντεσπανιού. Το έβγαλε. Πεντακάθαρο. Έτοιμο λοιπόν. Πήρε μια πιατέλα, ελαφρώς μεγαλύτερη απ’ το ταψί, το καπάκωσε μ’ αυτήν και τα γύρισε μαζί ανάποδα. Η μηλόπιτα στάθηκε περήφανα με το σιρόπι της ν’ αργοτρέχει στα πλαϊνά της. Κοίταξε ικανοποιημένος τα μελωμένα μήλα , τα καρύδια που στραφτάλιζαν καραμελωμένα. Για τι παντεσπάνι ήταν σίγουρος. Ήξερε ότι αν φαντασιωνόταν ερωτικά όταν έφτιαχνε μηλόπιτα, η επιτυχία ήταν εξασφαλισμένη.



Χριστουγεννιάτικο κουίζ: Βρείτε ποιος έγραψε ποιο κείμενο και κερδίστε πλούσια δώρα! Καλά Χριστούγεννα!
.



32 σχόλια:

  1. Αγαπητέ Κύριε,
    δεν είχα τη χαρά και την τιμή να μιλήσω άλλη φορά μαζί σας, αλλά θα μου επιτρέψετε την οικειότητα της μαντεψιάς. Θεωρώ λοιπόν πως γράψατε την δεύτερη ιστορία. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε γιατί δόθηκαν οι απαντήσεις που δόθηκαν απ τους αναγνώστες...

    Εξαιρετικά και τα τρία κείμενα...

    Τα Σέβη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώς ήλθατε.Έχουμε διασταυρωθεί εξάλλου ουκ ολίγες φορές.Πραγματικά το σκεπτικό των αναγνωστών είναι το πιο σημαντικό,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χμ, χμ, χμ....
    Θα έλεγα ότι το πρώτο είναι του Τσαλαπετεινού, το δεύτερο δικό σας και το τρίτο της κυρίας Θεώρημα.

    Πάντως και τα τρία είναι εξαιρετικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι σίγουρο πως ένα άτομο έγραψε την κάθε ιστορία ε;

    αν όχι, θα μπορούσα – έτσι για παιχνίδι – να απομονώσω τα κομμάτια από κάθε ιστορία και να υποθέσω ποιος τα έγραψε. ίσως το κάνω και θα σας παρουσιάσω τα αποτελέσματα, μετά την αποκάλυψη…

    (και για να μην θεωρηθεί εκ των υστέρων βεβαιότητα, ίσως βρώ τρόπο να τα στείλω και στους τρεις σας).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κύριε Σελιτσάνε
    Όπως ήδη σας έχω πει ιδιαιτέρως το κείμενο σας με ενθουσίασε. Εντάξει, δεν το είπα ακριβώς έτσι, αλλά
    στο δημόσιο χώρο και μέρες που είναι, θεώρησα ότι πρέπει το σχόλιό μου να είναι πιο ευπρεπές.
    Καλά Χριστούγεννα φίλε μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χμμ μας βάλατε σε περισυλλογή..
    Νιώθω πως το πρώτο είναι το δικό σας, το δεύτερο του Τσαλαπετεινού και το τρίτο της theorema..
    Πάντως και τα τρία είναι απίθανα!
    ... κα ο ψυχίατρος δεν θα μας χρειαστεί.. προς το παρόν τουλάχιστον:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αγαπητέ φίλε
    Σας έχω ήδη δηλώσει πόσο μου άρεσε το κείμενό σας. Επιτρέψτε μου να το επαναλάβω και δημόσια.

    Καλά Χριστούγεννα κύριε Σελιτσάνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Για πιο μιλάς τσαλαπετεινέ; Χαχα ελπίζω να μην μας κρατήσετε για πολύ σε αγωνία.
    Δηλώνω και εδώ αλλαγή σειράς.
    Πρώτο Σελιτσάνος
    Δεύτερο Theorema
    Τρίτο Τσαλαπετεινός

    Καλές γιορτές σας εύχομαι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ευχαριστούμε,ευχαριστούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κύριε Τσαλαπετεινέ με τιμάτε.Ομοίως αντεύχομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μην το λέτε,μην το λέτε.Εμείς πάντως έχουμε εύκαιρη τη λίστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Έχετε άλλη μια προσπάθεια.Μετά θα σας δώσουμε τα δώρα για τον κόπο σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μεσιέ Σελιτσάνε,
    σας ευχαριστώ για κάθε στιγμή που περάσαμε μαζί σχεδιάζοντας το παιχνίδι! Κάνατε την διαδικασία απολαυστική, μου δώσατε την χαρά να σας γνωρίσω λιγάκι πάρα πάνω κατ' ιδίαν και να ευχαριστηθώ μαζί σας την εμπειρία της κοινής γραφής.
    Θυμάστε που λέγαμε πως θέλουμε να μας μπερδεύουν; Χεχε... Ορίστε, μας μπερδεύουν όλοι οι αναγνώστες μας - τεράστια χαρά! Τι σκανταλιάμ θεε μου :)

    Ξανά ευχαριστώ για όλα,
    και εις άλλα με υγεία ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλικατζαράκι θα γίνω και θα κάνω ζαβολιές :)
    Μη θυμώσετε όμως, πλησιάζουν οι γιορτές :-)

    Tsalapeteinos
    Selitsanos
    Theorema

    Η ζαβολιάρα Μ σας εύχεται Καλές γιορτές και μια χρονιά γεμάτη όμορφα παιχνίδια !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλές γιορτές ζαβολιάρα Μ.(Υποθέτω ότι μετά τα Φώτα θα ξαναγίνετε σκέτη Μ.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Έχω τρομερή διάθεση να το ξαναπώ. Πού είναι η λίστα με τους γιατρούς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μα για το κείμενο του αγαπητού φίλου, του κυρίου Σελιτσάνου. ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Σκέτη Μ.? Είναι που δεν με ξέρετε...μετά τα Φώτα γίνομαι παιχνιδιάρα Μ., καταθλιπτική Μ.,κακιά, καλή, σοβαρή, αυτοσαρκαστική, σουρεάλ, κακομαθημένη, συμπονετική, ειλικρινής και ψεύτρα, ξέρετε...αναλόγως τη διάθεση και κυρίως αναλόγως ποιόν έχω απέναντί μου :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Υ.Γ.: Πέρα από ζαβολιές...πραγματικά πολύ όμορφο το Τορτελίνι α΄λα κρέμ σας, όπως και το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι της Theorema και το επιδόρπιο Μηλόπιτα του Τσαλαπετεινού. Όμορφα χορταστικές γεύσεις αισθήσεων. Κέρδισα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Το χόρτασμα ναι,Για τ' άλλα δεν ξέρω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Συμμαθητά, εξαιρετικά κείμενα και με αίσθηση μελαγχολίας στο τέλος. Αντάξια δηλαδή όσων γράφονται και στα τρία ιστολόγια όλη τη χρονιά.

    ΥΓ Απέχω από το παιχνίδι, εξήγησα ότι χάρηκα πάρα πολύ την προσπάθεια και των τριών οπότε αν έχεις τρεις αξιόλογους ιστολόγους δεν έχει σημασία ποιος γράφει τί
    Απλά διαβάζεις και απολαμβάνεις
    Καλή σας μέρα και στους τρεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Εκείνα τα σκουπάκια φαίνονται ενδιαφέροντα.Για πέστε,για πέστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. κοινό σχόλιο σε όλους :

    για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι πως ο Τσαλ ποτέ δεν θα έγραφε κάτι σαν “απειρισμό του οργασμού”

    κατά τα άλλα αναμένω την ετυμηγορία

    υ.γ. να το ξακανάνετε

    ΚΚΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. είναι είναι.. και είναι και πρωτότυπο δώρο .. μόνο που εγώ παρασυρμένη από τα μεγέθη που χειρίζομαι αυτό τον καιρό έγραφα για μικρά ευέλικτα και ξέχασα το μικρό των 5 HP.. εμφανίζοντας το "θηρίο" [ το τί άκουσα από φίλους και συνεργάτες ΗΜΜΥ δεν λέγεται .. άστε το καλύτερα χαχαχαχα !!! ] . Λοιπόν όχι μόνο θα το δωρίσουμε αλλά θα είναι και ιστορικό καθώς θα έχει αντλήσει νερά από 3 έργα .. όχι παίζουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Κολλάτε κι εσείς τώρα σε κάτι απειρισμούς.. λογοτεχνική αδεία μπορεί και να το έγραφε ! σας "καταγγέλλω" για παραπλάνηση των παικτών και μεθόδευση .. [ και έχω και το σκουπάκι εντάξει ; ] =:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Θα θέλαμε να συμμετέχετε κι εσεις την επόμενη φορά αλλά φοβάμαι ότι θα είστε τόσο αναγνωρίσιμος που θα χαλάσει η έκπληξη.Γιατί Σελιτσάνος-σαν είναι εύκολο,ΚΚΜ-σαν αδύνατο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Τι ωραία πράγματα που γίνονται στη μπλογκόσφαιρα ώρες- ώρες!
    Μπράβο και στους τρεις. Εξαίρετα κείμενα.
    Κι από μένα,
    Καλά Χριστούγεννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Καλά Χριστούγεννα Magica.Χαιρετίσματα στον ηρωικό hdd345f-μας λείπει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή