Παραλήρημα

Μόνος . Πληκτρολόγιο,οθόνη . Ανάβω τσιγάρο . Ο Κανέλλης . Ο Δένδιας . "ΕΣΑ Ες Ες ανθρωπιστές" . Οι ενδημούντες πίθηκοι κατέβηκαν από τα δέντρα και διεκδικούν τον χώρο μου . Να τους μιλήσω . Ναι αλλά σε ποια γλώσσα; Να τους βρίσω . Μπα . Αυτοί δέρνουν,εγώ δεν . Πίνω καφέ,ρουφάω τζούρα απ' το τσιγάρο . Απ' το παράθυρο ο Ταΰγετος μου γνέφει απειλητικός,συννεφιασμένος . Να πάω για τσίπουρο . Πάλι; Άσε,δε γουστάρω . Ο Μόρσι . Ο Μόντι . Η λωρίδα της Γάζας . Παντού τα ίδια . Βάζω ασυναίσθητα το χέρι στην τσέπη . Λεφτά . Η χαρά στα δόντια . Η δόση της εφορίας . Τά 'βαλα εκεί μην δω κάνα βιβλίο,κάνα τραγούδι και ξεγελαστώ και τα φάω . Ας πάω φέισμπουκ να πω εξυπνάδες,να κάνω λάικ . Νέκρα κι εκεί . Τα ίδια . Οι φίλοι κερνάνε e-τσίπουρα . Καλά είναι κι αυτά . Και δεν πειράζουν και το συκώτι . Ας διαβάσω ένα βιβλίο . Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ . Τα τέλη κυκλοφορίας . Η ΔΕΗ .Το ασφαλιστικό ταμείο . Τι διάβαζα; Α ναι . Άστο καλύτερα . Ο Ταΰγετος βυθίζεται στο σκοτάδι . Να πάω για γκόμενες . Εντάξει,λέμε και καμιά μαλακία . Να φάω . Ψωμοτύρι. Όχι,όχι . Θα φτιάξω μαρουλοσαλάτα με βινεγκρέτ . Θα το κάψω απόψε . Μπορεί να βάλω και μισό ποτήρι κρασί . Από 'κείνο το μπρούσκο , απ' το χωριό . Ε ρε μεγαλεία . Και μετά στο κρεβατάκι μου . Δεν κάνει και πολύ κρύο . Άμα σκεπαστείς καλά . Κλαίγεσαι φίλε . Η σύντροφος , οι κόρες , οι φίλοι . Για ποιο κρύο μιλάς; Κοιτώ το κομμένο μαρούλι . Αααχ , πέρυσι έφτιαχνα μηλόπιτες , φέτος μαρουλοσαλάτες . Έλα , πιες το κρασάκι σου . Κι αύριο μέρα είναι . Έχει ανθρώπους εκεί έξω . Και πίθηκους .

 (Εκείνη η επανάσταση αργεί , ε;)

(Καλά , τι διαβάζει ο άνθρωπος;!)

Ερωτήσεις.

Όχι.Ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση.Ήταν όντως ερώτηση.Ακόμα αναπάντητη. Του Αγίου Νικολάου σήμερα-μεγάλη η χάρη του.Βοήθειά μας.

Περί μορίων και πόρων

Είδα ότι ο Βιβλιοθηκάριος και οι Αφιερώσεις Συγγραφέων γιορτάζουν τις εκατό πρώτες αναρτήσεις και για να το γιορτάσουν προσκάλεσαν ιστολόγους να γράψουν κάτι σχετικό.Επειδή δεν με προσκάλεσαν επισήμως-με αίτηση,χαρτόσημο,αριθμό πρωτοκόλλου κλπ-είπα να κακιώσω.Αλλά στη ζωή μου ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω κακίες,παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειές μου.Πόσω μάλλον e-κακίες.Χάσιμο χρόνου.

Η αλήθεια είναι ότι προς στιγμήν ανακουφίστηκα,δεδομένου ότι μ' έχει πιάσει οξεία τεμπελίτιδα τελευταία.Αλλά μετά θυμήθηκα την ιστορία μιας αφιέρωσης που μου έγινε,η οποία είναι λίγο ανορθόδοξη.Και είπα να μην πάει χαμένη.

Έχω ξαναμιλήσει για την λαμπρή πορεία μου στην ποίηση.Τα πολύτιμα εκείνα πονήματά μου,λοιπόν,είχα φροντίσει να τα συγκεντρώσω και να τα καθαρογράψω σ΄ένα μεγάλο τετράδιο,σαν αυτά που χρησιμοποιούσαν οι μπακάληδες για τα βερεσέδια και τώρα τα χρησιμοποιούν τα συνεργεία για τα εισερχόμενα αυτοκίνητα.Άνευ τίτλου,βεβαίως.Αυτόν θα τον συναποφάσιζα με τον εκδότη (τον Ίκαρο πχ).

Μοιραία,το τετράδιο αυτό έγινε αντικείμενο δανεισμού σε επιλεγμένα χέρια.Διότι,πως να το κάνουμε,ποίηση που δεν μοιράζεται,δεν είναι ποίηση.Και έπρεπε και να συνεκτιμήσω και την γνώμη του κοινού.Μία αγαπημένη φίλη,λοιπόν,μαγεύτηκε τόσο πολύ,ώστε πήρε την πρωτοβουλία κι έγραψε στην δεύτερη σελίδα,ψηλά,με πεζά,ευανάγνωστα,μεγάλα γράμματα: " άνευ ορίων,άνευ όρων " . Εκείνο το βράδυ από 1,65m έγινα 1,69m.

Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου,το τετράδιο κατέληξε στα χέρια του ποιητή φίλου μου,που αναφέρω στην λινκαρισμένη ανάρτηση.Μόλις το πήρα πίσω,ανακάλυψα,πέραν των άλλων σχολιασμών,ότι στη δεύτερη σελίδα,με διαφορετικό χρώμα μελάνι και διαφορετικό-βεβαίως-γραφικό    χαρακτήρα,είχαν προστεθεί δύο γραμματάκια.Ένα "μ" πριν το "ορίων" κι ένα "π" πριν το "όρων" .

Πήρα τη μεζούρα και μετρήθηκα.Ήμουν 1,65m.Από τότε διατηρώ το ύψος μου (αν εξαιρέσει κανείς την ταυτότητά μου,η οποία αναφέρει "ύψος 1,76",δεδομένου ότι η αστυνομική υπάλληλος μέτρησε το ηθικό μάλλον παρά το φυσικό μου ύψος).



Αν προλάβω,θα συμπληρώσω τον κατάλογο των συμμετεχόντων στο αφιέρωμα αν και , απ' ότι βλέπω , αυγαταίνει διαρκώς.

Για να δούμε λοιπόν.Κόπι πέιστ από το μπλογκ των αφιερώσεων:


- "Αφιερώσεις" από την "Αναγεννημένη"
- "Το σπίτι με τις ροδιές" από τα "Χαμένα Επεισόδια"
- "Χειρόγραφες αφιερώσεις στα βιβλία της συλλογής μου: για τις αφιερώσεις του Βιβλιοθηκάριου αφιερωμένο εξαιρετικά!" από το "Καγκουρώ"
- "Αφιερώσεις σε βιβλία" από το "Φαούδι"
- "In memoriam... και μια αφιέρωση σε ένα μελλοντικό βιβλίο" από τις "Rubies and Clouds"
- "Αφιερωμένο στις "Αφιερώσεις" " από το "From Information scientists... and others"
- "Προσκλητήριο ενθυμήσεων και σιωπητήριο λόγου" από τους "Κυνοκέφαλους"
- "Βιβλικό τάμα" από το "Εξεγερμένο το 2009"
- "Αφιερώσεις" από το "Ερυθρό Καγκουρώ"
- "Υστερόγραφο σε εκατό αντίτυπα" από τον "Τσαλαπετεινό"
- "Αφιερώνοντας στην... fun-μίλια" από την "Greek libraries in a new world"
- "Αφιερωμένο εξαιρετικά" από το "The three wishes's weblog"
- "Η αφιέρωση" από το "Σημειωματάριο"
- "Αφιέρωση σε βιβλίο" από τη "Roadartist... in athens!
- "Επιστρέφοντας σε αυτά που δεν αφήσαμε πίσω" από τον "Βιβλιοθηκάριο"
- "Χαϊκού αφιερώσεις" από τον SilentCrossing 
- "Με αγάπη, με εκτίμηση, με τιμή, με συμπάθεια, με φιλία με αφοσίωση με ευλάβια... στον... στην... στους..." από την "Anna-Silia"

Ελοΐμ ή Νεφελίμ;

ΚΑΛΑΜΑΤΑ   6/11/2012   5.30μμ.

Απορίες

-Σ' αγαπώ.
-Ναι μωρό μου
-Σ' αγαπώ.
-Έλα τώρα!Τι σ' έπιασε;
-Σ' αγαπώ.
-ΟΚ. Εντάξει. Δεν είναι μαγευτική η θέα;
-Σ' αγαπώ.
-...
-Μα τόσο δύσκολο είναι να πεις "κι εγώ σ' αγαπώ";

Επιτέλους (;)...

...φθινοπώριασε.

R.I.P.

"...Είναι προφανές ότι ο Έλλινγκτον έφερε σ' αυτόν τον τρόπο να φτιάχνεις μουσική κάτι περισσότερο από την γνωστή του αποστροφή στον σχεδιασμό και την προετοιμασία.Έφερε μια φυσική και αυξανόμενη διάθεση για ανάμειξη διαφορετικών ήχων και χρωμάτων, μια διάθεση να οδηγηθεί η αρμονία στα όρια του φάλτσου , μια τάση να σπάσουν οι κανόνες και μια μεγάλη αυτοπεποίθηση για τις ανορθόδοξες πρακτικές λύσεις που έδινε , εφόσον στον ίδιο "ακούγονταν σωστές". Έφερε επίσης μια τονική αίσθηση , που συχνά την έχουν συγκρίνει -και ο Collier το κάνει- με τα χρώματα των ζωγράφων , αλλά πιστεύω ότι μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα σαν μια αίσθηση σόου. Ο Έλλινγκτον , ένας απτόητος συνθέτης προγραμματικής μουσικής , δεν φαίνεται να σκεφτόταν με χρώματα , τα οποία δεν εμφανίζονται σχεδόν ποτέ στους τίτλους των δίσκων (εκτός από τα μη εικονικά "μαύρο" και "μπλε") αλλά αντλούσε από  "μια εμπειρία των αισθήσεων , μια μνήμη του σώματος" , όπως το "Harlem Airshaft"ή το "Daybreak Express" . Από μια ψυχολογική διάθεση , όπως το "Mood Indigo" ή το  "Solitude". Ή από αισθηματικές ιστορίες , σαν αυτές που προτιμούσαν οι παραδοσιακοί χορογράφοι , όπως το "Black and Tan Fantasy" ή πολλά από τα πιο μεγάλα κομμάτια του....

...Επιπλέον είναι αναντίρρητο ότι αυτός ο μουσικός ιμπρεσιονισμός , που θύμιζε Ντεμπυσύ σε κλασικής παιδείας ακροατές, και η πάντοτε λαμπρή φόρμα των τρίλεπτων ηχογραφημένων κομματιών ορχήστρας -όταν ξεπερνούν τα τρία λεπτά έχουν την τάση να "κρεμάνε" ή να παραπαίουν- ανήκουν αποκλειστικά στον Έλλινγκτον.

...Από την άλλη , ο Έλλινγκτον τρεφόταν από τους μουσικούς του , όχι μόνο επειδή έπαιρνε από αυτούς ιδέες και μελωδίες , αλλά και γιατί οι δικές τους φωνές ήταν που έφτιαχναν την δική του. Στάθηκε βέβαια τυχερός στην εποχή του . Οι μουσικοί , όντας ως επί το πλείστον μη καταρτισμένοι καθώς και πολύ ανταγωνιστικοί , ανέπτυσσαν τις δικές τους προσωπικές φωνές , γεγονός που επέτρεπε τους πιο συναρπαστικούς και πρωτότυπους συνδυασμούς ... "

Eric Hobsbawm , Ξεχωριστοί Άνθρωποι , Αντίσταση,Εξέγερση και Τζαζ  ΘΕΜΕΛΙΟ 
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ Κεφ.21 "Ο ΔΟΥΚΑΣ" σελ. 346-348 μεταφρ.Παρασκευάς Ματαλάς


Επειδή όταν είσαι ιστορικός εξετάζεις -και αν μπορείς βιώνεις- όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας


.